S06E27: "Ferrari" || Gościnnie: Witold Jurasz & Mateusz Stępień

Odnośnie Jaguara, bo on też miał wtedy silnik centralnie. Mówię tutaj o wersji wyścigowej Jaguara. Więc to też jest ten element powiedziałbym prestiżu. I zresztą dlatego też Ford chciał kupić Ferrari. Ale też pamiętajmy, że zarówno Ford jak i Fiat, Ford może nawet bardziej pragnął startować w wyścigach. To była jego wielka ambicja, żeby oprócz bycia po prostu wielkim koncernem sprzedającym ogromną ilość samochodów, żeby też mieć ten prestiż w postaci wyścigów, bo pamiętajmy, że wtedy Była taka zasada, że wygrywasz w niedzielę, zarabiasz w poniedziałek. Czyli po prostu wyścigi miały bardzo duży wpływ na to, że samochody na siebie zarabiały. I to też jest zresztą powiedziane w tym filmie, kiedy Enzo Ferrari rozmawia ze swoim prawnikiem, że właśnie on musi wygrać Mille Miglia po to, żeby przyciągnąć inwestorów. I o to się jakby toczy cała gra, między innymi Maserati.

Zresztą film chyba tak naprawdę powinien się nazywać Ferrari vs. Maserati, bo to tak naprawdę jest też pewna oś tego filmu, oś konfliktu między Właśnie Ferrari Maserati. I to też warto podkreślić, że wyścigi wtedy też były formą promocji. Oczywiście dzisiaj wciąż są, bo to też jakby jest, ale dzisiaj bardziej liczy się w kontekście technologicznym. Jakieś budowania nowych technologii, rozwoju motoryzacji jako takie. A tutaj chodziło też o budowę po prostu prestiżu marki. Że marka jest nie tylko, że jeżeli samochód wyścigowy wygrywa, to znaczy, że samochód jest dobry. To co oni sprzedają normalnym ludziom jest dobre i że warto to kupić. Mam pytanie do Witolda. Bardzo jestem ciekaw takiej rzeczy, bo zabrzmi to dziwnie, ale obracasz się często w wyższych sferach dyplomacji.

Nie przemawia przeze mnie jakiś taki głupi refleks, który każe mi jakoś patrzeć z góry na tych z pieniędzmi. Ale jeżeli pozwolisz, tylko jedna opowieść. Otóż parę miesięcy temu Byłem ze swoją żoną i ze swoimi dziećmi we Włoszech. No i właśnie byliśmy w Modenie, w Bolonii. Zwiedzaliśmy fabrykę w Mediolanie, zwiedzaliśmy fabrykę w Maserati. Maserati, przepraszam, tak się powinno powiedzieć. No ale największym dla mnie przeżyciem było zwiedzanie fabryki Touring Superleggera. Udało mi się tam dostać tylko dlatego, że jestem dziennikarzem. To jest fabryka pod Mediolanem w miejscowości Ro, jeżeli dobrze to wymówiłem.

Taka produkcja, ale to jest już nisza. To jest rzeczywiście wtedy, w tamtych latach, w których będę ten film, Ta high-endowa motoryzacja, czy to będzie Ferrari, czy to będzie Maserati, czy to będzie, no wtedy jeszcze istniał Alvis, czy to będzie Rolls-Royce, to wszystko jest jeszcze taka ręczna produkcja. To jest troszkę tak, że Ci, którzy to robią mają chyba w niezbyt dużym poważaniu trendy. Oni po prostu robią to, co... Oni wiedzą, jak to ma wyglądać, a klient ma to kupić. Dzisiaj to już trochę inaczej wygląda, bo jednak dział marketingu najpierw zrobi badania, co się sprzeda.

Otóż kiedyś w Moskwie zostałem zaproszony na prezentację, co prawda nie Ferrari, a Maserati Gran Turismo, takiego pięknego coupé. No i w pewnym momencie jestem na tym, Raucie. Taka bardzo, bardzo atrakcyjna pani. W pewnym momencie spytała mnie, czy mógłbym jej zapalić papierosa. No, jesteśmy na wschodzie, więc jakby, no więc ja bardzo, myślałem, że akurat, no ja nie palę i nie mam. I ona mówi, piękny samochód. Ja mówię, że no tak, a pan czym jeździ? Ja mówię, Volvo. I ona zniknęła. I pamiętam, że obok stała jakaś taka druga, druga Rosjanka, równie atrakcyjna jak ona, no ale ewidentnie, jakby przebywając tam w innym celu.

Zaczynał przygody jako w ogóle szef teamu i skuderia Ferrari w zasadzie się wywodzi z teamu wyścigowego. Podarowała właśnie matka właśnie tego lotnika, podarowała właśnie ten symbol. Historycy się kłócą, bo on dopiero zastosował tego konia 10 lat później, z czego potem takim wyrazem rywalizacji też było logo Lamborghini, bo ono ma z kolei byka. Więc to też jest jakiś taki też ciekawy rodzaj polemiki z Ferrari właśnie, jeżeli chodzi o logo. I też jest warte podkreślenia, że te wszystkie samochody, czyli Ferrari, Lamborghini, Maserati powstają w tym samym regionie Włoch, czyli w Emilia-Romagna. Dzieli ich w zasadzie jakieś 35-40 km od siebie. To jest niesamowite. To jest wszystko obok siebie. I najbardziej niezwykłe jest to, że przez wiele lat ten region był rządzony przez partię komunistyczną.