S05E22: "Bulwar zachodzącego słońca" (1950)
Opowiadam o filmie "Bulwar zachodzącego słońca" (1950) Billy'ego Wildera.
Ale ta współpraca była faktycznie bardzo udana. No i teraz dochodzimy do bulwaru, który zaczyna się rodzić, właściwie pierwszy taki embrion filmu powstaje gdzieś na przełomie roku 1939 i 1940, kiedy to w notatniku Wildera można odnaleźć krótki pomysł. Ten pomysł brzmi Gwiazda kina niemego popełnia morderstwo. Kiedy przyjeżdżają reporterzy, gwiazda bierze kamery Kroniki Filmowej za kamery filmujące ją na planie. W dużym skrócie jest to opis ostatniej sceny Sunset Boulevard, w której Norma Desmond rzeczywiście myli kamery reporterów z kamerami hollywoodzkiej superprodukcji i pozwala się Reżyserować obecnemu w scenie i grającemu samego siebie Cecilowi B. Demillowi.
Legendarnemu reżyserowi wielu bardzo wystawnych filmów i niemych i później dźwiękowych, o którym jeszcze dzisiaj wspomnę. I'm ready for my close-up, Mr. DeMille. Jestem gotowa na moje zbliżenie. Panie DeMille, to najsłynniejszy finalny cytat z Normy Desmond padający w tym filmie. Ostatni obraz Bulwaru zachodzącego słońca to właśnie Norma rozpływająca się w nieostrości obrazu w miarę jak zbliża się do kamery, czytaj, do nas, patrzy na nas swoim wzrokiem, zakochanej gorgony, pożera nas, nas, Owych ludzi siedzących w ciemności. Those wonderful people sitting in the dark. Jak mówi o swojej publiczności, ale przecież także i o nas. Norma Desmond w swoim ostatnim zejściu po monumentalnych operowych schodach.
To jest temat na inny odcinek. Mianowicie portretowała także współczesną, wyzwoloną amerykańską kobietę lat dwudziestych. To jest ten rejestr, w który Paula Negri niemalże w swoich filmach amerykańskich nie wchodziła, ponieważ była regularnie obsadzana czy to jako Arabka, Hiszpanka, Romka i tak dalej. Natomiast Swanson faktycznie reprezentowała ekscytującą, nową kobiecość amerykańską lat dwudziestych i stworzyła aż sześć filmów z Cecilem B. DeMille'em, który po latach pojawi się właśnie jako on sam w Bulwarze zachodzącego słońca w takim bardzo autotematycznym fragmencie, kiedy to Norma Desmond spotyka się z DeMille'em, nazwanym DeMille'em w filmie,
To swoją drogą wynik bardzo długiego scenariuszowego cyzelowania przez Wildera i Bracketta, ponieważ w momencie rozpoczynania zdjęć scenariusz nie był jeszcze do końca gotowy. Oni cały czas się spierali, w którą stronę przesuwać zachowania normy tak, żeby z jednej strony była ekstremalna, była operowa, była taką postacią niemalże jak z oper Verdiego, A z drugiej strony, aby zachować jej człowieczeństwo i aby widz nie miał wrażenia, że ogląda film o cudzysłów wariatce, z którą nie może sympatyzować, od której się dystansuje, tylko żeby miał poczucie w pewnej głębi tej postaci, żeby rozumiał skąd jej zachowania się biorą i żeby niejako ogarniał całą historię Normy Desmond, włącznie z jej wcześniejszymi latami, o których mówi Cecil B. DeMille, gdybyście mogli tylko ją widzieć wtedy.
Hedda Hopper, dziennikarka, która na końcu raportuje o tym, co dzieje się w rezydencji Normy Desmond po tym, jak już postrzeliła z zazdrości Joe'ego. Pojawiają się w filmie także gwiazdy kina niemego, tzw. figury woskowe, z którymi Norma regularnie umawia się na brydża. Przy stoliku Normy Desmond siedzą H.B. Warner, czyli Harry Warner, aktor, który najbardziej słynął z roli Jezusa Chrystusa w filmie niejakiego Cecila B. DeMille'a, czyli w Królu Królów z 1927 roku. Ale który przeszedł i znalazł swoje trwałe miejsce w sercach kinomanów amerykańskich i kinomanów na całym świecie dzięki roli aptekarza pogrążonego w rozpaczy w filmie Życie jest cudowne albo To wspaniałe życie Franka Capry.
A co najmniej raz krzyknął do niej Remember, she was fucking the monkey. Co bardzo ją zaszokowało, a jednocześnie dało dużo frajdy Wilderowi, który odhaczał na swojej długiej liście kolejne tematy tabu, które przemycił do amerykańskich filmów. W tym przypadku udało mu się przemycić delikatną aluzję do zoofilii. Wracając do listy nazwisk. Cecil B. DeMille występuje w filmie. Gra samego siebie, co ciekawe. I widzimy go w wytwórni Paramount. Widzimy odwiedziny Normy Desmond, która w nadziei, że to właśnie Cecil B. DeMille wyreżyseruje ją w jej wielkim filmowym Return, żeby trzymać się jej frazy. Otóż DeMille faktycznie tu się pojawia.
Faktycznie widzimy go W jednej z hal zdjęciowych Paramountu, jak reżyseruje prawdziwy film pt. Samson i Dalila, który faktycznie wszedł na ekrany w ten sam rok, co Bulwar zachodzącego słońca. Zresztą, Edith Head, kostiumografka, pracowała także przy tym filmie, co ciekawe i doczekała się Oscara za barwne kostiumy do tegoż filmu DeMille'a. Co prawda ta scena, którą my widzimy, bo wchodzimy razem z Normą Desmond do hali zdjęciowej, widzimy kręcenie, to zostało zainscenizowane już na potrzeby Wildera, ale są tam aktorzy, scenografia, kostiumy właśnie z Samsona i Dalili. Innymi słowy, Wilder tutaj bardzo współcześnie gra z widzem, pokazując mu słynnego reżysera pracującego właściwie nad filmem, który widzowie mogli oglądać w kinach dokładnie w tym samym czasie.
Demil jest tutaj pokazany jako bardzo ciepły, nie był znany z ciepła w swoim życiu prywatnym i zawodowym, wręcz przeciwnie, i troskliwy w stosunku do normy. Kiedy widzi normę po raz pierwszy, woła do niej, witaj młody człowieku, hello young fellow. I tak rzeczywiście Demille nazywał Swenson w latach ich wzajemnej współpracy, ale ogólny jego taki tutaj sposób bycia sugeruje, że on za wszelką cenę chce oszczędzić normie upokorzenia, chce być dla niej delikatny i sam jest zaszokowany W momencie, kiedy odkrywa źródło pomyłki, mianowicie Norma otrzymała telefon od niejakiego Gordona Cole'a, czyli asystenta DeMille'a, była przekonana, że chodzi właśnie o akceptację jej scenariusza Salome.
Tak naprawdę chodziło o to, że Gordon Cole chciał pożyczyć do filmu S05E22. Names mentioned. Kiedy tylko DeMille odkrywa tę pomyłkę, próbuje jak najdelikatniej spławić normę, tak żeby nie zranić jej uczuć, jednocześnie wiedząc, że nie ma żadnych szans, żeby ten, jak mówi, straszny scenariusz ktokolwiek chciał wyreżyserować. Ale zatrzymując się jeszcze na Demilu, który niedawno przeżył mały powrót dzięki filmowi Fejbelmanowie, ponieważ pierwsza scena Fejbelmanów to jest mały Fejbelman, który idzie do kina i ogląda właśnie film Cecila B. Demila pt.
Największe widowisko świata z tą sceną kraksy kolejowej, którą potem pracowicie odtwarza w swojej piwnicy. Otóż, przypominam, to był film z 1952, a zatem już późniejszy niż Bulwar zachodzącego słońca. Otóż nie mam zamiaru teraz streszczać tutaj całej kariery DeMille'a, chcę tylko powiedzieć bardzo ważną rzecz, z której zdałem sobie sprawę właściwie dopiero przygotowując ten odcinek. Wcześniej nie czułem tak tego konkretnego kontekstu. Mianowicie, że Wilder wybierając właśnie DeMille'a i pokazując, że on nadal pracuje, nadal kręci, co więcej kręci filmy, które potem są popularne, ale które, musimy to sobie uświadomić, nie były szczytem wyrafinowania.
Miały w sobie ogromną dozę kiczu, przesady i często niezamierzonej śmieszności, To były filmy, którymi Wilder, w największym skrócie, gardził. I to była dla mnie rewelacja przygotowywania tego odcinka, że ja po raz pierwszy zadałem sobie pytanie, co Billy Wilder mógł myśleć o filmach Cecilia Biedemilla w momencie, kiedy zapraszał go do udziału w Bulwarze zachodzącego słońca. Jest jasne, że to były filmy jak najbardziej odległe od gustów Wildera. Pompatyczne, kaznodziejsko-chrześcijańskie, mimo wszelkich prywatnych grzechów Demilla. Kiczowate, koturnowe, pełne przesady. To nie znaczy, że Demill nigdy nie zrobił dobrego filmu, ponieważ kilka co najmniej zrobił, odsyłam do chociażby Kleopatry z 1934 roku, ale jednak było to kino jak najdalsze Wilderowskiemu.
I tak zastanawiałem się nad tym, czytając też książkę Staxa, zaglądając do Josepha McBride'a, I nagle mnie uderzyło, że Wilder przekazuje tym epizodem Cecila Bidemilla bardzo gorzką obserwację na temat Hollywood końca lat 40., ponieważ wystarczy sobie przypomnieć ową zniszczoną twarz Bustera Keatona w scenie Brydża, ewentualnie gorzką i zamkniętą w sobie twarz Erika von Stroheim'a jako, uwaga, lokaja w domostwie Normy Desmond, Żeby usłyszeć, jak przez mgłę, jak przez jakąś otulinę, głos Wildera, który mówi, zobaczcie, taki DeMille nadal kręci, a ci geniusze zostali odstawieni na boczny tor.
Otóż wygłaszał ją niejaki Charles Brackett. To właśnie Charles Brackett żegnał, także z pełną świadomością goryczy tego, że Hollywood odrzuca własnych synów, odrzuca te osoby, które najbardziej przyczyniły się do jego rozwoju, Otóż tenże Charles Brackett wypowiadał słowa nad trumną Davida Worka Griffitha w 1948 roku. A w 1950 powstaje bulwar, w którym mamy Demilla jak pączka w maśle, kręcącego kolejną okołobiblijną, kiczowatą produkcję w rodzaju właśnie Samsona i Dalili i zasuszonego, odstawionego na boczny tor Bastera Keatona, który mówi pas, Eliha von Stroheim, relegowanego do roli Lokaja. To jest dopiero sedno tego gorzkiego liściku, jaki włożyła ręka Wildera i Bracketta pod drzwi hollywoodzkie tamtego czasu.
Wewnętrznych, to znaczy rzeczywiście dla hollywoodzkich twórców, mianowicie taka. Pozwoliliście tak pięknie rozkwitnąć Demillowi, który jako już nawet stary reżyser może kręcić kolejne swoje filmy, a tych największych odstawiliście na boczny tor. Dodam, że dwa lata później, kiedy Demill nakręci największe widowisko świata, Wilder będzie naprawdę głęboko zniesmaczony tym filmem. Zresztą do dzisiaj się mówi o największym widowisku świata jako jednym z najgorszych filmów, które dostały Oscara za najlepszy film. Jakby odkładam teraz na bok zachwyty młodych chłopców kraksami w tym filmie, którzy w New Jersey oglądali go na dużym ekranie. Wtedy to było jasne, że taki film im się spodoba, ale jest to jeden z takich największych ramot, jakie otrzymały kiedykolwiek Oscara i był to tak naprawdę Oscar honorowy dla Cecila
Demila, który tak jak mówię, był wtedy jak ten pączek w maśle, a jeżeli dodać do tego wszystkiego jeszcze kontekst trwających przesłuchań makartyzmu czarnej listy, jaka była tworzona w Hollywoodzie, wobec której swoją drogą Wilder zajął dwoiste stanowisko, bo z jednej strony wyraził poparcie dla tak zwanej dziesiątki z Hollywoodu, ale później był raczej chłodny w tym swoim poparciu. On bardzo, bardzo nie lubił komunizmu. Obejrzyjcie Ninoczkę i nigdy tak bardzo nie sympatyzował nawet z tymi lewicującymi scenarzystami Hollywoodu. To też ciekawy paradoks i godny pogłębienia. To zrozumiemy jak bardzo aktualnym filmem był Bulwar zachodzącego słońca. Na wielu poziomach był to także list do społeczności Hollywoodu.
Pamiętacie? Pomocnik DeMille'a nazywa się Gordon Cole i David Lynch nazywa się w miasteczku Gordon Cole. W Inland Empire w pewnym momencie pojawia się cytat, uwolni mnie od tego szatańskiego pragnienia, które zawładnęło mym sercem. Ten cytat pochodzi z Królowej Kelly, dokładnie z tego fragmenciku Królowej Kelly, który ogląda Norma Desmond. A zatem David Lynch spośród wszystkich filmowców może obok Marcina Bortkiewicza, którego serdecznie pozdrawiam, podziwiam, lubię i o którym wiem, że kocha Bulwar, A zatem obok Dawida Lyncha, polski twórca niedawno filmu Tonia, Marcin Bortkiewicz, także jest wielkim fanem bulwaru zachodzącego słońca.
Pokazano wszystkie 16 dopasowań. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Są patronki i patroni w patronite.pl.
Rozdziały i streszczenia generowane automatycznie. Pełna transkrypcja nie jest publikowana — wyszukaj frazę, aby zobaczyć dopasowane fragmenty.
„Są patronki i patroni w patronite.pl."
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.