S04E28: "Pięć łatwych utworów" (1970) -- CLASSIC
Opowiadam o filmie "Pięć łatwych utworów" (1970) Boba Rafelsona. Gościem drugiej części odcinka (od 01:02:45) jest prof. Patrick Vaughan z Instytutu Amerykanistyki i Studiów Polonijnych UJ.
Nawet z koneksjami, nawet z energią. Pytanie, jakie decyzje kreatywne podejmą, jakie ruchy strategiczne wykonają. Trzeba powiedzieć, że Bob Rafelson i Bert Schneider wykonali ruchy znakomite. Po pierwsze, stanęli za swobodnym jeźdźcem, EasyRiderem, który kosztował niecałe 400 tysięcy dolarów, a zarobił ponad 20 milionów. Co więcej, sami brali udział w montowaniu wersji, którą znamy tego filmu, bo Dennis Hopper chciał, żeby film trwał ponad trzy godziny. To właśnie Schneider i Rafelson pomogli go ograniczyć do półtorej godziny i tym samym zapewnili mu ten wiecznotrwały Succes. Natomiast z początkami działalności Schneidera i Rafelsona, jeszcze sprzed z Fobodnego Jeźdźca, łączą się ciekawe losy filmu Head , a zatem rok wcześniej,
Filmu połączonego z zespołem The Monkees. Zespołem, który został wymyślony przez Rafelsona i stworzony na potrzeby serialu telewizyjnego, który był rzekomym dokumentem z życia zespołu The Monkees. Problem był taki, że zespół The Monkees nie istniał, został stworzony tylko na potrzeby tego Zespół zaistniał dzięki temu serialowi i potem miał się całkiem dobrze. Była to oznaka geniuszu showbiznesowego Rafelsona, który rzeczywiście wymyślił ten zespół, uformował go trochę na wzór Beatlesów, a z drugiej strony stworzył jego fenomen i na dodatek zawarł w samym serialu i później także w filmie Head, który miał być trochę takim Beatlesowskim, szalonym filmem, fantazją.
Zawarł także dużo przesłań politycznych. Był to na przykład jeden z filmów, który użył materiałów archiwalnych z wojny w Wietnamie, włącznie z bardzo brutalnymi materiałami, w czasie kiedy kino amerykańskie od tematyki wietnamskiej całkowicie stroniło. Przypomnę, że w okresie trwania wojny wietnamskiej tylko jeden film hollywoodzki podjął temat wojny wietnamskiej i był to film pro. Kino konsekwentnie unikało tego tematu. Nie unikał go Bob Rafelson, który do Wietnamu bardzo wyraźnie nawiązał w filmie Head. Filmie, który swoją drogą był także takim dzikim, wesołym atakiem na amerykański kapitalizm, konsumpcję.
W jednej ze scen na środku pustyni wyrasta ogromny dystrybutor do Coca-Coli, następnie rozstrzelany, a w zasadzie wysadzony w powietrze przez jednego z The Monkeys. W innej scenie członek grupy The Monkeys siedzi z rozpuszczającym się, topniejącym mu w ręku lodem waniliowym i patrzy na niego i mówi, jak mogę zjeść tego loda, skoro na świecie jest tyle cierpienia. Swoista pozycja zawieszenia pomiędzy działaniem i pasywnością wynikła z ciągłych wątpliwości, która przecież jest już jak w pigułce postawą samego Bobiego Dupy z filmu Pięć łatwych utworów. W tym samym filmie Head, zresztą prawie w tej samej scenie, następuje zerwanie czwartej ściany.
No i jak tutaj to połączyć? Nie ma żadnego pisfu, nie ma żadnego Bob Rafelson i Bert Schneider zyskują tzw. street credit, czyli szacun na dzielni, albo chwałę na kwartale. W każdym razie, jak zyskują ową chwałę na kwartale? Otóż właśnie Easy Riderem, właśnie swobodnym jeźdźcem, no bo kiedy Columbia patrzy na to, że film kosztował 300 tysięcy, a zarobił 20 milionów, to więcej pytań. Nie ma. I o ile na początku Bert Schneider i Bob Rafelson uformowali taką firmę producencką Raybert, która właśnie wyprodukowała Head, która de facto stała też za Easy Riderem, jeszcze właśnie w tym okresie przekształceń, o tyle sukces Easy Ridera jest już tak ogromny, że zostaje nawiązana już pełna współpraca z wytwórnią Columbia,
Procesu, w którym pojawia się i awanturnicza, poszukująca osobowość Boba Rafelsona, I sukces klasowy Easy Ridera, który umożliwił całą tę przygodę. I pewien geniusz show-biznesowy, który ujawnił się wcześniej w filmie Head. Co prawda film nie za dobrze się sprzedał, dopiero po latach został doceniony, ale samo Monkeys bardzo się dobrze sprzedało. Tutaj lokuje ten show-biznesowy geniusz. To wszystko mogło zaowocować takim filmem jak Five Easy Pieces, w którym już Bob Raffleson, rozwijając historię właśnie z Carol Eastman, z dużą współpracą Jacka Nicholsona, mogli nam dać taką postać jak właśnie Bobby Doopey, który, no właśnie, jest w tym filmie pianistą i warto wspomnieć o tym, że kiedy Jack Nicholson już przygotowywał się do tej roli,
I oni byli w jakiś sposób fiktycznym bandą, a on za to założył pieniądze. A potem zrobił film o nazwie Head, który był w jakiś sposób filmem psychodelicznym mąki. Mąki, wiesz, sądziłem, sądziłem, sądziłem, sądziłem, sądziłem, sądziłem, sądziłem, sądziłem, sądziłem, sądziłem, sądziłem, sądziłem, sądziłem, sądziłem, sądziłem, sądziłem, sądziłem, sądziłem, sądziłem, sądziłem, sądziłem, sądziłem, sądziłem, sądziłem, sądziłem, sądziłem, sądziłem, sądziłem, sądziłem, sądziłem, sądziłem, sądziłem, sądziłem, Pięć łatwych utworów w Harold'a i Maud'a. To takie depresyjne, kulturowe uczucie, że cała ta wiara od John Kennedy w latach sześćdziesiątych wpadła w coś chaotycznego i zaskakującego.
Pokazano wszystkie 7 dopasowań. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Rozmowa o lokalizacjach filmowych i ich znaczeniu, w tym opowieść o Bakersfield i Taft, częściach rynku olejnego w Kernu.
Analiza muzyki w filmie, w tym piosenki Stand By Your Man, jej kontekst i wpływ na film.
Analiza postaci Boba i Rayette, ich relacji i emocjonalnej inteligencji.
Wyjaśnienie koncowki filmu i jej znaczenie.
Analiza politycznego kontekstu filmu i jego wizja społeczeństwa amerykańskiego w latach 70.
Analiza postaci lesbijki próbującej uciec do Alaska i jej symbolika.
Analiza reidentyfikacji z Ameryką w filmie, w tym odniesienia do rur i filmów z lat 60-70.
Podsumowanie rozmowy i gratulacje do słuchaczy, zamiłowanie do filmu i propozycja podwójnego seansu.
Rozdziały i streszczenia generowane automatycznie. Pełna transkrypcja nie jest publikowana — wyszukaj frazę, aby zobaczyć dopasowane fragmenty.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.