S04E12: "Kabaret" (1972) -- CLASSIC

To autor opowiadań, które legły u podstaw długiej literackiej drogi, jaka doprowadziła, koniec końców, do powstania filmowego kabaretu. Trzeci rozdział będzie poświęcony Berlinowi lat 20. i 30. Berlinowi, czasu Republiki Weimarskiej, po którym oprowadzi nas znawczyni tematu, historyczka sztuki prof. Iwona Luba z Uniwersytetu Warszawskiego. Autorka książki Berlin, Szalone lata 20., Nocne życie i sztuka. Po tym, jak wysłuchamy tego eksperckiego wprowadzenia do problematyki Berlina lat 20. i 30., Przyjdzie pora na rozdział czwarty, to znaczy na kabaret sceniczny i jego dwa najważniejsze wcielenia, sztukę Van Drutena z roku 1951 i kabaret musicalowy z roku 1966.

Sięgnąłem także do recenzji Pauline Kael z filmu Kabaret wydrukowanej na łamach New Yorkera w roku 1972 i przedrukowanej w jej kolekcji Deeper into Movies. Następna pozycja to Iwona Luba Berlin. Szalone lata dwudzieste. Nocne życie i sztuka wydany przez PWN w Warszawie w roku 2021. Książka June Skinner-Sawyers pt. Cabaret Frequently Asked Questions All that's left to know about the Broadway and Cinema Classic, wydanej w Milwaukee w roku 2017. Sięgnąłem także do książki Stevena Tropiano, Music on Film, Milwaukee, znowuż 2011. Monumentalna biografia Boba Fossiego pod tytułem Fossi została napisana przez Sama Wassona i wydana w Nowym Jorku.

Ale to właśnie Kabaret przyniósł Fossiemu ogromny splendor, włącznie z Oscarem dla najlepszego reżysera. Film opowiada o brytyjskim pisarzu, młodym, nieopierzonym Brianie Robertsie, w tej roli Michael York, który w roku 1931 przyjeżdża do Berlina u schyłku epoki Republiki Weimarskiej. Troszkę więcej o Republice Weimarskiej mówiłem w odcinku poświęconym Błękitnemu Aniołowi, Josefa von Sternberga, Odsyłam także do tamtego odcinka, a za chwilkę więcej o Berlinie opowie nam profesor Iwona Luba. Brian poznaje ekscentryczną i wyzwoloną szansonistkę kabaretową Sally Bowes, Amerykankę graną przez Liza Minelli, która wynajmuje pokój w tej samej czynszówce, a właściwie w rodzaju pensjonatu prowadzonej przez

Tutaj na chwilę opuszczamy kultynę w dół. Podnosimy ją na rozdział trzeci. Berlin lat dwudziestych i trzydziestych. Przewodniczką po tym Berlinie i po jego wyjątkowym pejzażu kulturalnym będzie dla nas profesor Iwona Luba, autorka książki Berlin. Szalone lata dwudzieste. Nocne życie i sztuka wydanej przez Polskie Wydawnictwo Naukowe. Serdecznie dziękuję za pomoc w skontaktowaniu się z nią. Dr Magdalenie Wróblewskiej, z którą mam przyjemność prowadzić zajęcia na wydziale, na którym ja pracuję, wspólnie z dr Wróblewską, mianowicie na Wydziale Artes Liberales Uniwersytetu Warszawskiego. Dziękuję serdecznie za umożliwienie tego kontaktu.

I bardzo wiarygodny. Bardzo serdecznie dziękuję za udział. To naprawdę ogromny zaszczyt i przyjemność. I też polecam wszystkim słuchającym właśnie książkę Berlin. Szalone lata dwudzieste. Nocne życie i sztuka. A jej autorka profesor Iwona Luba była z nami. Bardzo dziękuję za zaproszenie, wszystkiego dobrego, do zobaczenia. Bardzo serdecznie dziękuję pani profesor za tę fascynującą rozmowę i raz jeszcze polecam jej książkę, aposkolutne kompendium wiedzy na temat Berlina w latach, o których rozmawiamy, czyli Berlin, szalone lata dwudzieste, nocne życie i sztuka. A teraz na chwilę na scenie naszego podcastowego KitKat klubu Opada kurtyna w dół. I już się podnosi z powrotem. Teraz pora na rozdział czwarty.

Numery muzyczne były absolutnie oczywiście najważniejsze. To dlatego wynajął Sy Fuehrer Boba Fossiego, bo wiedział, że tak, jest bardzo dobrym reżyserem, ale przede wszystkim nikt nie stworzy takiej choreografii jak Bob Fossie, bo to była jego największa siła. I tutaj pomysł, żeby nakręcić całość tych tańców i piosenek, takich jak Money Money, Czy Two Ladies, czy Mine Hair, na bardzo niewielkiej rzeczywiście scenie, na której czujemy ścisk, czujemy brak przestrzeni, a jednocześnie, żeby wyławiać z publiczności takie wybitnie niemieckie typy, z jednej strony typy zanurzone w tym konkretnym miejscu i czasie, ale także nawiązujące do malarstwa, bo niektórzy z tych postaci, które się pojawiają w tle, to właśnie, jak już wspominała pani profesor Luba, odtworzenia postaci chociażby z obrazów Otto Dixa,

Niebywale intensywne, bardzo autodestrukcyjne, ale jednym z jego najwspanialszych rozbłysków był film z roku 1972, KABARET, którego historię dzisiaj przy wydatnym współudziale książek, które Wam na początku wyliczyłem i z ogromnym także podziękowaniem tutaj kłaniam się prof. Iwona Luba. Wam dzisiaj opowiedziałem. Mam nadzieję, że ten odcinek się Wam podobał. Chcę podkreślić, że jego obecność w sieci jako materiału darmowego w szerokim dostępie dla każdej osoby, która chce wysłuchać takiej opowieści filmowej, że ta obecność jest możliwa tylko i wyłącznie dzięki wsparciu moich patronów i patronek. Dziękuję Wam serdecznie. Bez Waszego wsparcia tego podcastu już by nie było i takich opowieści jak ta, na którą Wam dzisiaj zareserwowałem, wszystkim, bez żadnego wyjątku, użytkownikom sieci byłaby niemożliwa.