Dzieci z Bullerbyn. Cz. 4

Lasse i Bosse byli u Ollego, więc nikt nas nie widział, gdy schodziłyśmy ze schodów. Wymknęłyśmy się na palcach głównym wejściem i podeszłyśmy do drzwi kuchelnej i zastukałyśmy bardzo mocno. – Kto tam? – spytała Agda z kuchni, a po głosie poznałyśmy, że się trochę przestraszyła. Nie wiedziałyśmy z początku, co mamy odpowiedzieć, a potem Britta zawołała grubym głosem. – Włoczędzy! — Nie mogę was wpuścić, bo nikogo nie ma w domu — powiedziała Agda. — Ale my chcemy wyjść! — krzyknęłyśmy, waląc do drzwi. Nie mogłyśmy jednak powstrzymać się od śmiechu. Starałam się nie śmiać, ale śmiech dosłownie bulgotał we mnie i wydaje mi się, że Agda musiała to słyszeć.

Potem przyszło nam na myśl, żeby pójść do Zagrody Południowej i pokazać się chłopcom. Drzwi nie były zamknięte na klucz, więc dostałyśmy się bez trudu. Gdy szłyśmy schodami na górę, na strych, do pokoju Ollego, Anna potknęła się o swoją długą spódnicę i narobiła okropnego hałasu. Olle otworzył drzwi, by zobaczyć, co się dzieje. I wyobraźcie sobie, gdy nas ujrzał, tak się przestraszył, że aż podskoczył, bo na schodach było przecież zupełnie ciemno, a tylko trochę światła padało z otwartych drzwi. Myślał z pewnością, że to trzy duchy stały na schodach. Gdy Lasse zobaczył, że jesteśmy przebrane, chciał też koniecznie się przebrać. A Bosse i Olle także.

Lasse włożył na siebie sukienkę mamusi Ollego i pantofle na wysokich obcasach. Bosse i Olle mieli męskie ubrania. Lasse biegał w kółko, machał rękami i mówił piskliwym głosem. – Jak też pani robi te przepiszne pierniczki? Czy mogłabym dostać przepis? Lasse bowiem uważa, że właśnie w ten sposób rozmawiają wielkie damy. Wielka Śnieżyca