Dzieci z Bullerbyn. Cz. 4

Nie wiedzieliśmy, co mamy robić, gdyż klasa była zamknięta. Nie było ani dzieci, ani pani. W końcu poszliśmy na górę i zastukaliśmy do drzwi pokoiku pani. — Proszę — powiedziała pani. Weszliśmy. Leżała w łóżku i była bardzo chora. Miała przyjść jakaś kobieta, żeby jej pomóc, ale nie przyszła. Pani spytała nas, czy wobec tego nie zechcielibyśmy jej pomóc. — Naturalnie, że chcieliśmy. Bardzo. Chłopcy pobiegli po drzewo. Brytta rozpaliła pod kuchnią i nastawiła wodę na herbatę. Ja zamiotłam podłogę i poprawiłam pani poduszki, a Anna przygotowała na tacy śniadanie. Potem podałyśmy pani herbatę z kanapkami. Pani powiedziała nam, że ma straszną chęć na duszone mięso na obiad i że ma mięso w domu.

Czasami wracając ze szkoły do domu, śpiewamy Gdy wędruję przez lasy, góry i doliny i inne podobne piosenki. Wyobrażam sobie, jak bardzo dziwiłby się ktoś, słysząc ten śpiew. Jest tak ciemno, że nie mógłby zobaczyć, że to tylko my, dzieci z Bullerbyn, idziemy przez ciemny las i śpiewamy. Przebieramy się. Pewnego wieczora wszyscy rodzice z Bullerbyn pojechali na przyjęcie do sklepikarza w wielkiej wsi. Tylko my, dzieci, byłyśmy w domu. No i Dziadziuś i Agda. Błysnęłam w oknie trzy razy latarką, to znaczy dla Brytty i Anny.