Dzieci z Bullerbyn. Cz. 4

O pierwszej wyszliśmy ze szkoły. Ach, jakie aż były zaspy! A jaki wicher! Musieliśmy iść zgięci w pół. – Czy jest już tyle śniegu, że ci wystarczy? – spytała Bryta Lassego ze złością. — Przecież to jeszcze nie święta — odpowiedział Lasse. Lecz ledwo słyszeliśmy własne słowa. Szliśmy i szli i szli, trzymaliśmy się za ręce, żeby się nie pogubić. Śnieg sięgał mi wysoko za kolana i muszę przyznać, że wtedy niezbyt prędko można się posuwać naprzód. Wicher przenikał na wskroś i zrobiło się tak zimno, że zdrzętwiały nam palce u nóg i rąk. W końcu tak mnie rozbolały nogi, że powiedziałam Lassemu, że muszę na chwilkę usiąść i odpocząć.