Bajki i baśnie polskie. MITRĘGA

Na drzewie jastrząb darał gołębia, a w gałęziach jego pająk czatował na muchy. Pomyślał sobie jednak, że taki musi być na świecie porządek między zwierzętami, aby się silniejsze karmiły słabszymi. Ale między ludźmi inaczej być musi. Jednakże ciekaw był posłyszeć, jak się zwierzęta tłumaczyć będą ze swego okrucieństwa. I zapytał naprzód wilka, za co nieszczęśliwą owcę, matkę, dzieciom, tak nielitościwie zamordował. — No mi się jeść chciało — odpowiedział wilk, nie obwijając bawełnę. Gdy się zbliżył do lisa i zadał mu pytanie co do kury, otrzymał odpowiedź, że to była istota niegodna litości, pełna przewrotności i zdradziectwa, że zgrzeszyła nawet przeciw Bogu, bo grzebała w ziemi i dobywała ziarnka, które opatrzność siała, aby zeszły i kwitły.

Że dopuściła się mężobójstwa na kilku statecznych robaczkach, które połknęła bez litości. On więc lis, choć z boleścią serca, musiał na niej wyrok sprawiedliwy wykonać. Gdy się Jastrzębia spytał o gołębia, odparł mu, że gołąb nie zdał się na nic tylko do jedzenia, bo śpiewać nie umiał i pierze miał niepiękne, a chodził niezgrabnie. Pająk w sprawie muchy zagadnięty tłumaczył się, że całemu światu były naprzykszone i że oddawał ogromną przysługę ludziom i bydłu, tępiąc ten owad paskudny.