Bajki i baśnie polskie. MITRĘGA

Bajki i baśnie polskie. Józef Ignacy Kraszewski. MITRĘGA. Posłał raz Pan Bóg na ziemię anioła, który nigdy jeszcze na niej nie bywał. Patrzał na nią tylko z wysoka, a uszu jego dochodziły stamtąd skargi i narzekania. Ciekawym więc był z bliska ten padł płaczu zobaczyć. Sprawa, z którą został wysłany, nie była tak bardzo pilna, pozwolił więc Pan Bóg, aby się bliżej rozpatrzył po ziemi. Gdy anioł, postać ludzką przybrawszy, spuścił się na zieloną dolinę, zewsząd lasem otoczoną, przez którą płynęła życzółka, a była właśnie wiosna.

Na drzewie jastrząb darał gołębia, a w gałęziach jego pająk czatował na muchy. Pomyślał sobie jednak, że taki musi być na świecie porządek między zwierzętami, aby się silniejsze karmiły słabszymi. Ale między ludźmi inaczej być musi. Jednakże ciekaw był posłyszeć, jak się zwierzęta tłumaczyć będą ze swego okrucieństwa. I zapytał naprzód wilka, za co nieszczęśliwą owcę, matkę, dzieciom, tak nielitościwie zamordował. — No mi się jeść chciało — odpowiedział wilk, nie obwijając bawełnę. Gdy się zbliżył do lisa i zadał mu pytanie co do kury, otrzymał odpowiedź, że to była istota niegodna litości, pełna przewrotności i zdradziectwa, że zgrzeszyła nawet przeciw Bogu, bo grzebała w ziemi i dobywała ziarnka, które opatrzność siała, aby zeszły i kwitły.

Mitręga się począł śmiać. A skądże to was tu Pan Bóg dał? Chyba nie znacie życia naszego i porządku ziemskiego. Kiedyż to spocząć można? Zimą się to muci, wysiewa, wywozi, a długo tamtej zimy. Namarznie człek, prawda, ale żeby wypoczął? Gdzie zaś? A tu ledwie wiosenkę z kowronki zazwiastują. Ruszajże z gnojem w pole i z sochą. Trzeba siać, żeby grat miał co wybijać. Skończyła się siejba, zaczyna się zbiórka. Jeszcze ziarno moknie w kopicach, a tu przepiórka woła.

Powtórzył mu tylko jeszcze raz, że teraz już nic, a nic robić nie ma. A kto by tam o robocie myślał, kiedy może za piecem leżąc słoninę z chlebem jeść? Odparł Mitręga. Szedł wtedy anioł dalej, a co widział i słyszał, tego my już opowiadać nie będziemy. Tymczasem ów Mitręga panem się stał i począł we wszystko opływać, Panu Bogu dziękując. Miał już i parobków, i włodarzy, i dozorców, i tak jak sobie życzył, za piecem się umieścił, szperkę przyskwarzoną z chlebem zmiatał, piwem popijał. Dobrze mu się strasznie dobrze działo.

Przyszła wtedy zima. Przywieziono mu drew, napalono w piecu, a Mitręga z boku na bok się przewracając, Pana Boga chwalił. Wtem jakoś po krótkim czasie napadło go poziewanie. Ziewa, ziewa, aż mu się w szczękach trzeszczy. Co ziewnie, to krzyżyk zrobi na ustach. A nie pomaga. Myśli sobie, wstanę. Zblógł się wtedy do okna, na ławie siadł, popatrzał sobie na podwórko, drzemiąc. Nudno mu było. Zbierało się już jakoś na drugą wiosnę.

Anioł się nad nim ulitował i zmieniając postać, stanął przed nim jasnością ukryty. Człowiecze mój, rzekł Niech ci się więc stanie, jako pragniesz. Ale wiedz o tym, że na świecie całego szczęścia nigdzie nie ma. Pan Bóg zaś dał pracę człowiekowi, aby mu ulżył i życie znośniejszym uczynił. Módl się więc i pracuj. Koniec.