Kim jest Yōko Shimomura?
Yōko Shimomura przez lata była uważana za kompozytorkę jednej serii - Kingdom Hearts. My z kolei nie tylko udowodnimy, że jej portfolio jest znacznie bogatsze, ale także opowiemy, jak bardzo przysłużyła się do rozwoju muzyki do gier.
No ale dobrze, słuchajcie, na chwilkę przeniosę się troszkę do przodu, oczywiście jej kariera w Capcom nie trwała długo, bo w 93 roku Shimomura opuszcza Capcom i trafia do Squaresoft. Dlaczego zdecydowała się na ten krok? Jak sama mówiła w wywiadach, bardzo zależało jej na tym, żeby tworzyć muzykę do gier RPG w takim mocno klasycznym stylu. No Capcom wiadomo, jest raczej taką firmą, która tworzy raczej gry akcji... No właśnie, tworzy grę akcji, jakieś bijatyki. Breath of Fiery ma oczywiście w swoim portfolio, ale Simona stworzyła tam dosłownie jeden utwór, jeden motyw, więc nie mogła swoich skrzydł tam otworzyć. Square Enix, przepraszam, Squaresoft jeszcze, dało jej możliwość, żeby popracować nad takim tytułem.
Natomiast Parasite Eve Właśnie, Parasite Eve, tak jak powiedziałem już wcześniej, zanim Mariusz mi przeszkodził, był skokiem technologicznym, tak jak wspomniałem. Bardzo szybko tylko dopowiem, że ona chciała również wykorzystać w swoich soundtrackach właśnie te wokalne utwory. No nie dało się tego zrobić na SNESie. Udałoby się, ale wiadomo jakby to brzmiało. Jakby to brzmiało. Udało się to zrobić w przypadku Parasite Eve i właśnie te podróże też były ważne w jej przypadku. Jeśli chodzi o Parasite Eve, ona sama wspominała o tym wielokrotnie w swoich wywiadach, że jeździła na wyjazdy do Squaresoftu w Stanach Zjednoczonych ze swoim tłumaczem, czy tłumaczką, chyba z tłumaczką, żeby pochodzić po ulicach Nowego Jorku, po klubach również, wchodziła do tych klubów i siedziała tam i się patrzyła na to, jak to wszystko działa, bo próbowała wchłonąć jakoś, zrozumieć tę kulturę amerykańską.
takich filmów policyjnych, w taki sposób. Kryminalnych, tak. Kryminalnych. Noir jest zauważalny. Trochę zabójcza bron, trochę noir, no wtedy jeszcze polis, mniej więcej w tym samym okresie polis nas trochę wyszedł. Ale panowie, jeszcze jedna rzecz trzeba powiedzieć, bo sama gra to nie jest jakaś radosna godówka. Nie jest. Nie, no to są takie były sceny, które przypominały mi filmy Johna Carpenter'a na przykład, Ale książka, na której, na podstawie której ta gra powstała, też nie jest wesoła. Ja mam wrażenie, że nawet, wiecie, no bo każdy zazdrościł w pewnym momencie, każde studio zazdrościło Capcomowi Resident Evil, później Konami zrobiło swojego Sunlanda, no i przyszła pora na Squareso.
I Squareso zrobił Parasite, no bo jakby nie patrzeć, to jest troszeczkę taki... powiedzmy horror, hitler i ta muzyka momentami potrafi. Myśmy byli nastolatkami, ile? 15, 16 lat może. Oglądało się różne filmy wtedy. Świetny film. Ta wyobraźnia potrafiła działać. Ta muzyka momentami naprawdę ma jakieś elementy nawet filmu Kitchcocka. Nawet jak są takie sceny, gdzie Iw, bohaterka, ma te wspomnienia, to jest taka muzyka... taka przyszywająca, prawda? Było mrocznie, było klimatycznie. To jest, że zagrajcie nie wiem, o północy i nagle słyszysz taką muzykę, tak?
Ale wiecie, to był ten moment, kiedy już nagrywaliśmy o Finalach, ale może właśnie powinniśmy o takich niuansach. Ale nie wiem, czy pamiętacie, ale jak Hironobu Sagaoguchi odszedł już od Squaresoft, wtedy jeszcze to był Squaresoft, to już wtedy były problemy, kiedy powstawała Final Fantasy XII. Bo ja do dzisiaj pamiętam, był taki... Pamiętacie jaki plakat, czy taka grafika, że szukamy osób do tworzenia nowego Finala. Oni już wtedy oczywiście mieli jakiś wstępny koncept pewnie na tą grę. Ale to trwało długo, to trwało bardzo długo, na dwunastkę się czekało. No a później to wiemy, trzynastka jaka była, jaka była, a no piętnastka, no to tutaj, jak już ty mówisz, Paweł, dziesięć lat czekaliśmy.
Pokazano wszystkie 5 dopasowań. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.