Kim jest Yōko Shimomura?
Yōko Shimomura przez lata była uważana za kompozytorkę jednej serii - Kingdom Hearts. My z kolei nie tylko udowodnimy, że jej portfolio jest znacznie bogatsze, ale także opowiemy, jak bardzo przysłużyła się do rozwoju muzyki do gier.
No ale dobrze, słuchajcie, na chwilkę przeniosę się troszkę do przodu, oczywiście jej kariera w Capcom nie trwała długo, bo w 93 roku Shimomura opuszcza Capcom i trafia do Squaresoft. Dlaczego zdecydowała się na ten krok? Jak sama mówiła w wywiadach, bardzo zależało jej na tym, żeby tworzyć muzykę do gier RPG w takim mocno klasycznym stylu. No Capcom wiadomo, jest raczej taką firmą, która tworzy raczej gry akcji... No właśnie, tworzy grę akcji, jakieś bijatyki. Breath of Fiery ma oczywiście w swoim portfolio, ale Simona stworzyła tam dosłownie jeden utwór, jeden motyw, więc nie mogła swoich skrzydł tam otworzyć. Square Enix, przepraszam, Squaresoft jeszcze, dało jej możliwość, żeby popracować nad takim tytułem.
Nie czuję tego gatunku, ale kurczę, propozycja tego, że ma współtworzyć soundtrack padła w trakcie rozmowy z samym prezesem Square, czyli Tetsuo Mizuno. Odmówić przy prezesie to raczej byłoby małe fopar. Wierzysz, czy nie wierzysz? Jak nie, to wypad. Mniej więcej tak to wyglądało. Mniej więcej tak to wyglądało, więc trzeba było zacisnąć zęby i się za to zabrać. No Front Mission... porządny soundtrack, ale myślę, że tak najwięcej energii poświęciła na Super Mario RPG i myślę, że to jej wyszło tak naprawdę na dobre, bo później okaże się, że to przypłaci jej, opłaci się to jej w późniejszej karierze. W 98. rok wynosimy się ze SNESa i przenosimy się na nową technologię, na PlayStation i tam trafia Parasite Eve.
Natomiast Parasite Eve Właśnie, Parasite Eve, tak jak powiedziałem już wcześniej, zanim Mariusz mi przeszkodził, był skokiem technologicznym, tak jak wspomniałem. Bardzo szybko tylko dopowiem, że ona chciała również wykorzystać w swoich soundtrackach właśnie te wokalne utwory. No nie dało się tego zrobić na SNESie. Udałoby się, ale wiadomo jakby to brzmiało. Jakby to brzmiało. Udało się to zrobić w przypadku Parasite Eve i właśnie te podróże też były ważne w jej przypadku. Jeśli chodzi o Parasite Eve, ona sama wspominała o tym wielokrotnie w swoich wywiadach, że jeździła na wyjazdy do Squaresoftu w Stanach Zjednoczonych ze swoim tłumaczem, czy tłumaczką, chyba z tłumaczką, żeby pochodzić po ulicach Nowego Jorku, po klubach również, wchodziła do tych klubów i siedziała tam i się patrzyła na to, jak to wszystko działa, bo próbowała wchłonąć jakoś, zrozumieć tę kulturę amerykańską.
No wiadomo, ten Bariera językowa była jakimś problemem oczywiście, ale mimo wszystko ona zrozumiała jak ta kultura amerykańska również działa i funkcjonuje i udało się to przenieść w Parasite Eve. Chyba, że Tomek mnie poprawi i powie, że to co mówię to nie jest prawda. Przede wszystkim Parasite Eve to jest tak jakby 180 stopni nie tylko dla Yoko Shimomury, tym co ona komponowała do tej pory, I później znowu będzie 180 zaraz po Parasite Eve, bo mi się zawsze myli, co było pierwsze, Parasite Eve czy to drugie, gdzie ona znowu wróciła do tego, do baśni, nie do bajki, a do baśni właśnie. No więc to taki bardzo eksperymentalny soundtrack nie tylko w kontekście jej kariery, ale też tego, co Square generalnie tworzyło, bo to były lata, kiedy właśnie Square robiło najbardziej ambitne i najbardziej ryzykowne gry, najbardziej eksperymentalne.
takich filmów policyjnych, w taki sposób. Kryminalnych, tak. Kryminalnych. Noir jest zauważalny. Trochę zabójcza bron, trochę noir, no wtedy jeszcze polis, mniej więcej w tym samym okresie polis nas trochę wyszedł. Ale panowie, jeszcze jedna rzecz trzeba powiedzieć, bo sama gra to nie jest jakaś radosna godówka. Nie jest. Nie, no to są takie były sceny, które przypominały mi filmy Johna Carpenter'a na przykład, Ale książka, na której, na podstawie której ta gra powstała, też nie jest wesoła. Ja mam wrażenie, że nawet, wiecie, no bo każdy zazdrościł w pewnym momencie, każde studio zazdrościło Capcomowi Resident Evil, później Konami zrobiło swojego Sunlanda, no i przyszła pora na Squareso.
I Squareso zrobił Parasite, no bo jakby nie patrzeć, to jest troszeczkę taki... powiedzmy horror, hitler i ta muzyka momentami potrafi. Myśmy byli nastolatkami, ile? 15, 16 lat może. Oglądało się różne filmy wtedy. Świetny film. Ta wyobraźnia potrafiła działać. Ta muzyka momentami naprawdę ma jakieś elementy nawet filmu Kitchcocka. Nawet jak są takie sceny, gdzie Iw, bohaterka, ma te wspomnienia, to jest taka muzyka... taka przyszywająca, prawda? Było mrocznie, było klimatycznie. To jest, że zagrajcie nie wiem, o północy i nagle słyszysz taką muzykę, tak?
Po prostu, no, nailed it. Inaczej tego nazywać nie można. Fantastyczny soundtrack. Jeśli macie okazję, czy zagrać nawet tę grę, czy przesłuchać, no to jest bajka. To jest coś, co postawiłbym spokojnie obok Final Fantasy IX, jeśli chodzi o takie baśniowe klimaty. Ale właśnie, przychodzi rok 2002. Na świat wychodzi Kingdom Hearts. Już Square Enix wydaje tę grę. To jest połączenie... Dla mnie to był szok, jak pierwszy raz na tej grze się dowiedziałem, że to jest takie połączenie, wiecie, klimatu Final Fantasy i Mike z Disney. Ja sobie mówię, kurczę, to się nie będzie podziałało. Ja pamiętam, ja w to nie zagram, nie zagram później. Nie zagrałem żadnego. Później dwa miesiące później... A ja zagrałem, bo ja uznałem, że chcę sprawdzić, dlaczego jest tyle takiego szumu, dlaczego ludzie tak chwalą, to chciałem po prostu sprawdzić.
A idź pan. A idź pan. Z ciekawości zagrałem, już później w kolejne odsłony nie zagrałem, bo mnie tam nie inflatywność nie zabolała, nie. Nie wiecie, co mnie najbardziej zabolało? Po prostu ja nie rozumiałem tej fabuły, po prostu nikt nie rozumie tej fabuły. Nikt nie rozumie, nawet fani nie rozumieją. Więc... Ale przynajmniej muzykę dostaliśmy taką baśniową. Ja mogę powiedzieć tak, jeśli chodzi o Kingdom Hearts, to tak jak powiedziałem, dla mnie to było zaskoczenie, w ogóle sama zapowiedź, że Square robi finala w klimatach Disneya. To mówię, kurczę... Nie ma takiej opcji, żeby to zadziałało. Patrzę na te kolejne zdjęcia, na te kolejne zapowiedzi, jakieś tam trailery, chyba nawet trzy jeszcze były puszczane.
Bo to dzięki tej marce ona tak naprawdę ludzie zaczęli ją rozpoznawać. Tak jest, Kingdom Hearts sprzedało się w milionach egzemplarzy. Nazwisko Shimomury stało się znane również na świecie dzięki temu do dzisiaj. do dzisiaj i w mediach giereczkowych, ale również nie tylko. Classic FM wymienia soundtrack do Kingdom Hearts, jeden z najlepszych, czy najważniejszych nawet nie tylko w historii gier FPGA, ale w ogóle w gier ogólnie. To było naprawdę potężne, duże osiągnięcie dla niej i tu chwała jej za to. No ale właśnie, Kingdom Hearts, muzyka do pierwszej części była ostatnią robotą, jaką wykonała dla Square, bo to po wydaniu Kingdom Hearts Shimomura odchodzi ze Square Enix na macierzyński, ale wraca w 2003 roku jako freelancerka.
Dalej pracuje dla Square Enix właśnie jako freelancerka i tworzy... Muzykę do całej dosłownie serii Kingdom Hearts. Ja już na ciebie nie przestałem liczyć ile w tych gier chyba jest. Chyba z 12 albo 11. Ale oprócz tego tworzy... A policzyłeś ile lat komponowała do Final Fantasy XV? Do tego dojdziemy. To jest kompletne zło. To jest kompletne zło, ale za chwilkę do tego dojdziemy. Oprócz Kingdom Hearts tworzył również dla innej serii, dla Nintendo, dla Mario i Luigi, jednej z moich ulubionych serii RPG. Tam słychać Shimomury, tam słychać to, co robiła w Super Mario RPG, ale nie tylko. Ja myślę, że po prostu uznali, że... dadzą jej kompletnie wolną wolę do tego, co ma zrobić. I rzeczywiście, nie tylko udało jej się odtworzyć to, co robiła przy Super Mario RPG, ale również postawiła kilka kroków do przodu, jeśli chodzi o tworzenie motywów, zwłaszcza biternych.
Ale wiecie, to był ten moment, kiedy już nagrywaliśmy o Finalach, ale może właśnie powinniśmy o takich niuansach. Ale nie wiem, czy pamiętacie, ale jak Hironobu Sagaoguchi odszedł już od Squaresoft, wtedy jeszcze to był Squaresoft, to już wtedy były problemy, kiedy powstawała Final Fantasy XII. Bo ja do dzisiaj pamiętam, był taki... Pamiętacie jaki plakat, czy taka grafika, że szukamy osób do tworzenia nowego Finala. Oni już wtedy oczywiście mieli jakiś wstępny koncept pewnie na tą grę. Ale to trwało długo, to trwało bardzo długo, na dwunastkę się czekało. No a później to wiemy, trzynastka jaka była, jaka była, a no piętnastka, no to tutaj, jak już ty mówisz, Paweł, dziesięć lat czekaliśmy.
Plus jeszcze był taki, to był ten moment, kiedy Square Enix zaczęło... Casting na kompozytora, ja bym to nazwał. Nie mieliśmy już jednego kompozytora i próbowali szukać osoby, która mogłaby przejąć pałeczkę po Matsu. Mieliśmy oczywiście Hamazu, mieliśmy Sakaguchiego. Właśnie pojawiła się również Yoko Shimomura i ona też dostała swoje pięć minut. I tak może dokonam... małego autoplagiatu i zacytuję siebie z recenzji. Chwileczkę tylko. Scoring starał się stworzyć grę łączącą elementy znane w wytaranną serii z tymi, które przyparły do gustu zupełnie nowym w temacie Final Fantasy.
Widać, że to jest taki fragment. Troszkę muzyka na tym mocno ucierpiała mimo wszystko. Ewidentnie też próbowano planować, robić wszystko, przepracowywać. Powinno się tak naprawdę cały ten projekt wywalić na śmietnik i zacząć go od nowa, ale Square w jakimś takim szale próbowało go ratować, reanimować. Nazwijcie to jak chcecie. To jest zawsze kiepski sposób na to, żeby cokolwiek robić. Jeśli coś widzicie, że coś nie działa, coś... nie lepi się, to po prostu to... Mariusz, wypikasz to. Wypierdolcie to po prostu i zapomnijcie o tym i zacznijcie robić od nowa. Będzie taki dźwięk Chocobosa. Dobra, Pawle. Lecimy dalej, tak jak najbardziej. Kingdom Hearts 02 Beef by Sleep. Ponownie Shimura.
jakieś takie bardziej skompresowane i pozwolić po prostu tym artystom uwolnić się od tych takich okowów, tych kajdanów po prostu. Tak samo z Nobuo Uematsu, nie? Zamiast tyle lat robił to fajna fantazy. I w końcu dopiero jak opuścił Square, zaczął robić ciekawe rzeczy typu tam Blue Dragon, Los Odyssey. Tak, ale wiesz, on to zrobił dlatego, że Saraguchi był. A popatrz sobie, jak na przykład zrobił inny gier. I też na przykład w czegoś się nazywa Fantazjan, tak? Tak, Fantazjan. Teoretycznie ostatnia jego ta... Tak, nie no, to są... On poza na przykład... Czy słyszeliście gdzieś u Ematsu w innych grach, czy pamiętacie te gry?
Tak jest, Super Mario RPG. I ja się zakochałem w tej muzyce, szczególnie w tym remasterze. A jeszcze po tym, jak wydali w tym roku Square Enix soundtrack, co było nie lada wyzwaniem, bo po 30 latach dostaliśmy ten album wznowiony, gdzie wcześniej na jakichś wschodnich aukcjach za jakieś niebotyczne sumy pieniędzy był do kupienia.
Pokazano wszystkie 15 dopasowań. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.