Wiersz z dzikości drzew

08.09.2025 ·4 min 39 s

Gościnią dzisiejszego odcinka jest Ewelina Kuśka i jej wiersz. Autorka jest laureatką 13. edycji Konkursu Poetyckiego Fundacji Duży Format w kategorii „po debiucie”. A tekst, który wybrałam do wrześniowego numeru powoli wita nas ze schyłkiem lata i początkiem najbardziej poetyckiej z pór roku. Posłuchajcie!Magdalena Kicińska---Słuchaj więcej materiałów audio w stałej, niższej cenie. Wykup miesięczny dostęp online do „Pisma”. Możesz zrezygnować, kiedy chcesz.https://magazynpismo.pl/prenumerata/miesieczny-dostep-online-audio/Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury.

Tękła mu skóra, ale ty widzisz tylko kolce. Uderza w nas wieczór. Rozstać się w ciemności. Wycie duchów pomiędzy. Kiedyś nastaną tu ciała. Kroplami krwi zasklepią ściany. Trawa oddycha. Cienie liści zataczają kręgi. Możemy nie dotrzeć, nim na niebo wypełzną złe gwiazdy. Nad nami ciemne chmury rozrzucone widłami Boga. Staniemy się głosami dzikich drzew. Będziemy tu, choć w gościnnym pokoju, śniąc o jeżu ze zranioną skórą. Kiedyś wyrosną nam liście w miejsce zaschniętej krwi.

Pokazano wszystkie 1 dopasowanie. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.