O homo ludens i konwersacjach z szarą Barbie

Otóż wybraliśmy się na rekwiem Mozarta. Nie żebyśmy byli stałymi bywalcami tego typu miejsc, ale wykoncypowałam sobie, że zaznamy wysokich lotów zabawy, w eleganckich strojach zasiądziemy na widowni, by oddać się w ręce orkiestry i śpiewaków, jakby jutro miało nie być. Jakież było moje zdziwienie, gdy zamiast osiągnąć stan zanurzenia w muzyce, moja głowa zaczęła operować jak ciężarówka wypełniona drobnymi przedmiotami w czasie silnego hamowania. Miałam wrażenie, jakby siła odśrodkowa zrzuciła na mnie wszystkie możliwe informacje, które ostatnio do mnie docierały. Pojawiały się i znikały w mojej głowie maile, rozmowy, wydarzenia w kalendarzu, rachunki do zapłacenia, listę zakupów, plany na wakacje.

Uspokój się, Mozart do ciebie przemawia z zaświatów. Rozpaczliwie próbowałam się przywołać się do porządku, by skorzystać choć trochę z koncertu, ale nic z tego nie wyszło. To znaczy ja wyszłam, umordowana własnymi myślami. Bawić się też trzeba umieć i zastanawiam się, czy konsumując każdego dnia mnóstwo niepotrzebnych informacji, ukrytych często pod pozorem rozrywki, nie zatracam umiejętności prawdziwej zabawy. Spontanicznej, pozwalającej się oderwać od rzeczywistości i gonitwy myśli. Czy nie jest więc tak, że produkty i usługi w moim smartfonie tylko udają, że służą do zabawy lub, jeśli wolicie, do rozrywki, ale w rzeczywistości są do zabijania czasu?