O homo ludens i konwersacjach z szarą Barbie

I że w efekcie zatracamy uniejętność zabawy? Przestajemy być homo ludens? Podczas aktywności przed ekranem nie mam szansy na realny kontakt z drugim człowiekiem, ani przestrzeni na swobodną kreatywność, bo reguły gry proponuje mi dana platforma i jej algorytm. To nic innego jak hajzingowska nakazana zabawa, odtwarzanie. Niby mam w ręku narzędzie, które wydaje się wspaniałe, a jednak jest z nim coś nie tak. Jak z Barbie wyposażoną w AI, w którą żadne dziecko nigdy nie tchnie duszy, bo będzie fabrycznie zaprogramowana. Bierne przyswajanie ekranowej rozrywki podanej na tacy, nie zostawiającej żadnej przestrzeni dla wyobraźni, może się skończyć jak u znajomej nastolatki, która przysłuchując się rozmowie swoich rówieśników o książkach, z rozbrajającą szczerością zapytała...