Remigiusz Mróz: Polskie kryminały? Przecież to się nie sprzeda!

Więc wysłaliśmy go tam, bo jego tata tam pracował. I on tam usiadł przed mailem. My siedzieliśmy u mojego kolegi. Stukaliśmy tego pierwszego maila. wysłaliśmy, po czym polecieliśmy do redakcji Gazety Wyborczej. Patrzymy na monitor, a tam jest! Niesamowite! Skąd? Jak to w ogóle się stało? No i co robiłeś w internecie w tych wczesnych latach? No wtedy to się przede wszystkim... Dobre pytanie. Ściągałeś na torrentach? Nie, no wtedy jeszcze torrentów nie było. Ale później były. A, później. IRC, jakieś tam... O, na IRC-u to siedziałem bez przerwy, tak. Siedziałeś, nie? No widzisz. Tam miałem nawet botnety zrobione, robiłem take-overy różnych kanałów. Tam było ostre hakowanie. Nie było ze mną żartów. No, ten stary internet, a byłeś potem na tych starych jakichś czateriach, czatowałeś z ludźmi.

My na Ircu to patrzyliśmy tak raczej na te czaterie z takim dosyć dystansem. Z wyższością. Ponad to. Irc to była klasa jelita, a ta czateria to o nie. No, tak było. Ale nie, no, było co robić. Rzeczywiście, pamiętam, że wchodziło się, nie wiem, na jakieś strony, ściągały się jakieś obrazki typu, nie wiem, UEFA.com była strona i ściągnięcie zdjęcia piłkarza to w ogóle było wow, niesamowita sprawa. Oczywiście ściągało się przez pół dnia i te impulsy tam szły, ale no, warto było. Fajne to były czasy. Nie no, fajne były pod tym względem, że wtedy wszyscy wydaje mi się w internecie się wspierali. Było jakieś takie założenie, że każdy każdemu chce pomóc. Jak już ktoś ma ten internet, to już jest tą internetową rodziną. Tak, tak, byliśmy trochę rodziną i no i fakt, że każdy każdemu pomagał, rzutował na to, że po prostu każda wchodząca osoba mogła liczyć na jakieś zaplecze.