Ślady. Rozmowa o kryzysach kapłańskich
Za nami święcenia diakonatu, a przed nami święcenia prezbiteratu. Wielu kapłanów przeżywa w tym czasie rocznicę święceń kapłańskich, niektórzy z nich jubileusze… Papież Leon XIV proponuje nam w miesiącu kwietniu szczególną modlitwę za kapłanów. Oto treść intencji papieskiej: za kapłanów w kryzysie powołania, by doświadczyli wspierającej obecności, zrozumienia i modlitwy wspólnoty kościoła. Temat kryzysów kapłańskich poruszamy w rozmowie ks. Michała Anderko z metropolitą górnośląskim arcybiskupem Andrzejem Przybylskim.
Ślady. Audycja redakcji programów religijnych Polskiego Radia Katowice. Historia każdego powołania kapłańskiego, podobnie zresztą jak każdego powołania chrześcijańskiego, jest historią niewymownego dialogu między Bogiem a człowiekiem, między miłością Boga, który wzywa, a wolnością człowieka, który z miłością mu odpowiada. Powiedział kiedyś święty Jan Paweł II i tą myślą chciałbym rozpocząć nasze dzisiejsze spotkanie. Witam serdecznie, kłania się Dariusz Schmidt razem z realizującym audycję Rafałem Drabkiem. Zapraszamy do wysłuchania Śladów, czyli magazynu religijnego Radia Katowice.
Centralnym punktem spotkania była msza w Bazylice Licheńskiej, której przewodniczył kustosz sanktuarium ks. Sławomir. W homilii ksiądz Homonik zwrócił uwagę na potrzebę zakorzenienia pasji w wierze. Podkreślił, że zaangażowanie i entuzjazm powinny iść w parze z relacją z Bogiem, ponieważ bez tego łatwo zagubić właściwy kierunek życia. Jednym z najbardziej widowiskowych momentów było wypuszczenie ponad 20 gołębi na schodach bazyliki. Nastąpiło to po modlitwie i odczytaniu fragmentu Pisma Świętego. Uroczyste rozpoczęcie sezonu pasterskiego w województwie śląskim również odbyło się 19 kwietnia w Sanktuarium Maryjnym w Rychwałdzie na Żywiecczyźnie.
Już po raz piąty zainaugurowano wiosenny redyk, który zgromadził pasterzy z Beskidów. W wydarzeniu wzięli udział m.in. bacowie oraz juhasi z Beskidu Śląskiego, Żywieckiego i Małego, parlamentarzyści, samorządowcy, duchownie i przedstawiciele oddziału górali żywieckich, Związku Podhalan oraz reprezentanci służb mundurowych i lokalnych instytucji. Uroczystości rozpoczęły się w Rychwałckiej Bazylice, gdzie górale modlili się powierzając Bogu nadchodzący sezon wypasu owiec. Mszy świętej w góralskiej oprawie towarzyszyło kazanie wygłoszone w gwarze przez księdza Adama Ciapkę, proboszcza parafii. Świętego Jana Chrzciciela w Sobotni Małej oraz kapelana Związku Podhalan w Polsce.
W naszej archidiecezji przeżywaliśmy święcenia diakonatu, przed nami święcenia prezbiteratu. Księża obchodzą rocznice swoich święceń kapłańskich, jubileuszowe rekolekcje, ale także mamy intencję papieską na ten właśnie miesiąc, kwiecień, która jest zatytułowana i dedykowana Kapłanom w kryzysie, aby pamiętać o nich w modlitwie. Bardzo się cieszę, że moim i Państwa gościem w naszej audycji jest arcybiskup katowicki, metropolita górnośląski, ksiądz arcybiskup Andrzej Przybylski. Szczęść Boże, pozdrawiam. Szczęść Boże, też się cieszę, że mogę być z Państwem, z radiosłuchaczami. Księże Arcybiskupie, zanim przejdziemy do słowa kryzys i w ogóle znaczenia, to ksiądz arcybiskup uczestniczył teraz w ostatnich dniach w różnych jubileuszach kapłańskich. Co ksiądz arcybiskup mówił kapłanom po wielu latach kapłańskiego życia?
I kiedy ustawimy swoje życie w takiej filozofii braku, no to ciągle jesteśmy w kryzysie właśnie. Ciągle mamy jakiś kryzys. Natomiast kiedy dziękujemy, to nagle widzimy ile mamy. Nawet jeśli dziękuję za zdrowe ręce, Jeśli podziękuję za kolejny dzień, który udało mi się mimo wszystko jakoś dobić do końca i przeżyć nawet nieźle, jak widzę, że Pan Bóg mi dał piękną przyrodę i wokół mnie kwitną kwiaty i drzewa i jest tyle zieleni, jak za to potrafię dziękować, nagle widzę, ojej, wcale nie jest tak, że jest tylko wszystko wybrakowane. Naprawdę jest wobec, wokół mnie mnóstwo darów. To sięgnijmy w takim razie do definicji kryzysu. Jedna z wielu takich definicji mówi w ten sposób, że kryzys to określenie pochodzi z języka greckiego krizis i oznacza w sensie ogólnym wybór, decydowanie, zmaganie się, walkę, w której konieczne jest działanie pod presją czasu.
Nie ma skąd czerpać jakiegoś optymizmu, bo ja jestem w kryzysie. Natomiast kryzys, pewnie i w tych definicjach różnych, to jest oczywiście trudna sytuacja, gdzie jesteśmy trochę w niżu i na dole, ale czasem trzeba zejść na dół, żeby się było od czego odbić. I najgorzej, jeśli my się w tym kryzysie położymy i uznamy, że skoro jesteśmy w kryzysie, to już koniec, to już trzeba leżeć i nic z tym nie robić. I to może być taka pułapka kryzysu. Natomiast kryzys to jest takie trochę dojście czasem do takiego lub innego dna, ale dno jest po to, żeby się odbić i wypłynąć znowu na powierzchnię. Jesteśmy w okresie wielkanocnym. Nie ma chyba większego kryzysu jak grób i śmierć. A Chrystus z tego kryzysu, z tego grobu, z tej śmierci, sam jako Bóg i mocą Ojca wskrzeszony, ale też i nas wszystkich do czegoś nowego powołuje.
Chciałbym tylko wspomnieć jeszcze o drodze księdza arcybiskupa, bo Ksiądz arcybiskup pierwsze magisterium miał z pedagogiki i to pedagogika specjalna, potem doświadczenie rektora seminarium, a dopiero potem biskupa, no i teraz arcybiskupa metropolity, czyli te wydarzenia życia, one jak gdyby jeszcze bardziej pokazują jak Pan Bóg przygotowuje każdego z nas do danej misji. Czy to księdz arcybiskupowi pomaga w tym, co teraz jest do mierzenia się z tymi kryzysami? Bo przejdziemy za chwilę do kryzysów kapłańskich. Myślę, że powołanie każdego pedagoga, ale też i każdego księdza, czy powołanie człowieka, który służy innym ludziom, zakłada to, że ja mam służyć ludziom, którzy są w kryzysie. No bo gdyby wszyscy byli zdrowi i od razu mądrzy i z natury szlachetni, niepotrzebna byłaby pedagogika i wychowywanie kogoś.
Pomóc ludziom powstać z kryzysu. Historii biblijne pokazują, że Abraham miał 75 lat, kiedy Pan Bóg go zaprosił, Mojżesz 80. Apostołowie za sobą też mieli kryzysy poważne i Piotr miał doświadczenie porażki, przegranej, że te wszystkie jego wizje one... One legły w gruzach, czyli tak naprawdę ja jako dwudziestopięciolatek w kapłaństwie odkrywam, że to był pomysł Pana Boga na to, żeby mnie ocalić, żebym ja został w Kościele przez różne doświadczenia i różne spotkania ludzi po prostu przez Pana Boga ocalony. Pewnie tak. Każdy wiek i każdy etap życia ma jakieś swoje doświadczenia i tak mówiąc naszym językiem tej audycji kryzysy. Po pierwsze powiedzieliśmy sobie, nigdy nie jest za późno wychodząc od tych jubileuszy różnych, Czy nawet doświadczenia naszej starości, to zawsze przed nami.
Pan Bóg przychodzi z przyszłości i chrześcijaństwo jest tak cudowną rzeczywistością, że ono zawsze daje nadzieję aż na życie wieczne. I nigdy nie mamy czegoś za sobą, tylko też przed sobą. Ale oczywiście każdy wiek ma swoje rodzaje kryzysów i one są pewnie po coś też i to chyba jest bardzo ważne, że nie ma. To nie jest tak, że młodzi nie mają kryzysów albo dopiero się one pojawiają później. Pewnie każdy etap życia ma różne swoje sytuacje, w których musimy się zmagać ze sobą i sobie też wzajemnie w tych kryzysach Jakby pomagać, być może kiedy jest się trochę młodszym, choć pewnie to nie jest reguła. Może łatwiej jest wydobywać się z kryzysów, a może odwrotnie, właśnie trudniej, bo my dorośli już swoje przeszliśmy, w wielu rzeczach się zahartowaliśmy, już wiele przeszkód umiemy przeskakiwać.
Nie zawsze umiemy je tak czy inaczej ukryć i to jest ważne, żebyśmy tak patrzyli też na kapłanów, czy są w kryzysie czy nie, ale że oni też mają prawo do kryzysu, mają też prawo do słabości i nie są idealni i tacy je nie byli i nigdy nie będą i jakieś takie oczekiwania, które są nierealistyczne wobec nas, one No mogą być też dla ludzi rozczarowujące. Ja też jako biskup chciałbym mieć w diecezji choćby górnośląskiej no najmłodszych, najzdrowszych, najmądrzejszych księży. Bogu dzięki, że takich jest bardzo dużo, ale też jesteśmy jak rodzina w Kościele, również i rodzina kapłańska i mamy braci, którzy chorują, którzy przeżywają takie czy inne etapy swojego kapłaństwa, bardzo trudne. I nie wiem, wierzę w to, że oni też są skarbem tego Kościoła i może czasem służą większym stopniu uświęceniu Ludu Bożego, niż czasem ci, którzy wydają się być tacy doskonalsi troszeczkę.
Więc patrząc na kapłanów w kryzysie, zgódźmy się na to, że oni też te skarby noszą w glinianych naczyniach i czasem te gliniane naczynia też trochę popękają. Wykruszą się i wtedy też mamy kryzys. Kiedy ksiądz Węgrzyk, jak czytałem na jego stronie internetowej o kryzysach kapłańskich, to oczywiście na pierwszym miejscu stawia sprawę relacji z Panem Bogiem, że to jest jak gdyby fundament, że gdy brakuje modlitwy, to wtedy kapłan łatwiej jest, jak każdy inny człowiek, skłonny do popadania w różne trudne sytuacje. Natomiast zaraz potem mówi, że często jest tak, że my w kapłaństwie zajmujemy się bardzo wieloma rzeczami, Które zostały nam powierzone, a z których jak gdyby nie da się uwolnić. I często od takiej strony czysto ludzkiej Kościół to też pewnego rodzaju korporacja, instytucja, którą trzeba zarządzać.
Czy nie ma przypadkiem tak, że my mimo wszystko jako duchowni Ciągle się jeszcze boimy świeckim oddać takie pola, w których mogliby oni nieskończenie lepiej ze względu na swój profesjonalizm, na swoje doświadczenie wypełnić zadania, chociażby troski o stronę materialną Kościoła. Różnego rodzaju kwestie troski o budowlę, o zabytki i tak dalej, i tak dalej. Żeby ksiądz mógł być tym, kim chyba ciągle nie dosłyszeliśmy tych słów papieża Benedykta sprzed 20 laty, że on mówił, że ludzie nie oczekują, żeby ksiądz był specjalistą od budownictwa, od polityki. Od czegokolwiek innego, jak tylko od relacji człowieka z Panem Bogiem. Czy nie ma przypadkiem tak, że mimo wszystko jeszcze zbyt wiele księża mają w swoich dłoniach?
W tym pytaniu jest kilka kwestii. Pierwsza to oczywiście jak ksiądz sobie powinien poradzić ze swoim kryzysem i taką trudną sytuacją. I padła tu pewnie pierwsza, najbardziej taka właściwa odpowiedź, że pewnie u źródeł tego kryzysu naszego kapłańskiego Naszego rozbicia jest też trochę rozbicie relacji z Panem Bogiem. Ja głęboko w to wierzę. Nie neguję od żadnych jakichś terapeutycznych interwencji, pomocy, które są konieczne. Głęboko w to wierzę, że to coś, co nas scala Księżyc, co pozwala przeżyć niejeden kryzys, To jest relacja z Panem Bogiem. Natomiast ten wątek taki bardzo ważny. Kryzys ma to do siebie, że czasem w tym kryzysie nie pozwolimy sobie pomóc. I to jest bardzo trudne. I być może to dotyczy też w jakimś stopniu nas księży, bo my nie żyjemy w rodzinie, jesteśmy często indywidualistami, samotnikami.
I ja się wtedy rozpłakałem, przyznam się szczerze, że stwierdziłem, że ja nie potrafię prosić o pomoc, bo cały czas człowiek, a bo ty potrafisz, ty sobie dasz radę i tak dalej. Pamiętam też takie wyznanie księdza, który mówi o doświadczeniu nowego ordynariusza, który przychodzi, rozmowa z nim. I teraz ordynariusz mówi, ale ksiądz jest pyszny. Ksiądz się trochę zdziwił, a ordynariusz kontynuuje, wie ksiądz, pycha to jest być jak Bóg, bez Boga, a ksiądz nie jest Bogiem, ksiądz ma ograniczenia, ksiądz jest człowiekiem, ksiądz nie może być proboszczem, kiedy sześć dni ksiądz pracuje, jeden dzień wypoczywa, jeżeli ksiądz to potrafi, to potem ksiądz może brać masę innych rzeczy, bo miłość parafialna jest zazdrosna. No ten ksiądz nagle otwiera oczy, bo się jeszcze z takim podejściem do sprawy nie spotkał, bardzo szczęśliwy, mówi, no ale księże biskupie, ja mam wszystko zadekretowane. A ten biskup mówi, a to ksiądz Nie potrafi powiedzieć nie?
Jest pewnie fundamentalna, ale czasami możemy czekać. To w Kościele bardzo ważne widać. Dlaczego my wzywamy, czy Pan Jezus wzywa uczniów do ewangelizacji? Idźcie i głoście. Nie pielęgnujcie swojej pobożności, nie zatrzymujcie się tylko na relacji ze mną, tylko idźcie i głoście. Bo jak chrześcijanin głosi, to zapomina trochę o sobie, o swoich ograniczeniach i widzi jak Słowo Boże, jak to powołanie funkcjonuje, Ludzie odzyskują siły, jak prostują swoje ścieżki. To jest tak uzdrawiające, że pokonuje każdy kryzys. Kiedy w swoim kryzysie się zatrzymam nad swoją biedą, nad swoimi ograniczeniami, no to to mnie blokuje, żeby iść ich głosić. Ale jak mimo wszystko to zacznę głosić. Ktoś obliczył, że w Biblii jest 365 razy wezwanie Boga, nie bójcie się.
Takie jedno, nie bój się na każdy dzień. I dlaczego Pan Bóg ciągle do kogoś mówi, nie bój się, nie bój się. Bo właśnie, to w kryzysie mamy tyle lęków, że się boimy wyjść poza siebie. A Pan Jezus chce powiedzieć, wiem, że się boisz, wiem, że ci trudno, ale idź, idź i głoś. A głosząc, zapominając trochę o sobie, o swoich problemach, a skupiając się na zadaniu, na innych problemach, Okazuje się, że to nie tylko uzdrawia innych i coś daje innym, ale uzdrawia też Ciebie. Daje Ci poczucie sensu tego, co robisz. Wspierająca obecność, zrozumienie i modlitwa. O to prosi papież. Moglibyśmy jeszcze wiele rozmawiać. Bardzo serdecznie chciałbym na zakończenie tej audycji podziękować wszystkim wiernym, bo jesteśmy po Tridum Sacrum, po tych wielkich wydarzeniach
Znam mnóstwo mądrych, świeckich, którzy to rozumieją, że kapłan też potrzebuje wsparcia, czasem delikatnego, mądrego. Wiem, ilu świeckich ludzi uratowało niejedno kapłaństwo i wierzę, że tak się będzie ciągle działo, że będziecie nas wspierać, żeby to, co gliniane w nas nie popękało. Bardzo serdecznie pozdrawiamy, ksiądz arcybiskup Andrzej Przybylski, Metropolita Katowicka i ksiądz Michał Anderko. Szczęść Boże. Ślady. Audycja redakcji programów religijnych Polskiego Radia Katowice. I piosenką Moniki Kuszyńskiej, Ocaleni, powoli kończymy nasze spotkanie.
Dziękuję za uwagę. Kłania się Dariusz Schmidt i realizujący audycję Rafał Drabek. Mówimy szczęść Boże, do usłyszenia za tydzień. Na drodze w nieznane Zatrzymał ktoś nas Powiedział zawróćcie To jeszcze nie czas Tyle łączy nas Wspólne imię
Pokazano wszystkie 18 dopasowań. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Ksiądz Michał Anderko przedstawia informacje z życia Kościoła, w tym jubileusze kapłańskie i intencję papieską na kryzys kapłański.
Ksiądz Michał Anderko i arcybiskup Andrzej Przybylski omawiają kryzysy kapłańskie, ich znaczenie i perspektywy.
Ksiądz arcybiskup omawia definicję kryzysu i jego rolę w życiu chrześcijańskiego, podkreślając znaczenie kryzysów dla rozwijania się duchowo.
Ksiądz arcybiskup omawia kryzysy kapłańskie, podkreślając znaczenie relacji z Bogiem oraz trudności związane z indywidualizmem i samotnością kapłanów.
Ksiądz arcybiskup podkreśla potrzebę wsparcia kapłanów w kryzysie od stron świeckich, podkreślając, że świeccy mogą oferować pomoc i zrozumienie.
Ksiądz arcybiskup omawia trudności rozwiązywania kryzysów kapłańskich, podkreślając konieczność integralnego podejścia, które uwzględnia zarówno indywidualne, jak i duszpasterskie aspekty.
Ksiądz arcybiskup podkreśla rolę modlitwy i wspierającej obecności w rozwiązywaniu kryzysów kapłańskich, podkreślając, że więcej poprawiają nas świeccy, gdy modlą się za nas.
Rozdziały i streszczenia generowane automatycznie. Pełna transkrypcja nie jest publikowana — wyszukaj frazę, aby zobaczyć dopasowane fragmenty.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.