#66 ASIA PIOTROWSKA | ZADBAJCIE O DOBRĄ RELACJĘ PRZEDE WSZYSTKIM Z SAMYM(Ą) SOBĄ @psychodietetyk.piotrowska

Doprowadzi to znowu do właśnie jakichś nieprzyjemnych relacji z tym jedzeniem. Wiesz co, Kuba, ja myślę, że tutaj w ogóle warto zahaczyć o taką pracę z myślami, która się dzieje podczas współpracy przy wyjściach z zaburzenia odżywiania. To głównie jakby na psychoterapii czy z psychologiem. No bo to, w jaki sposób myślisz o sobie czy tam o jedzeniu, no jest kluczowe, nie? I też w zaburzeniach odżywiania No my tych różnych przekonań i tych takich schematów, które nam się włączają i uruchamiają, mamy bardzo dużo, więc ogólnie myśli, no nie da się wyłączyć jakby myślenia, chociaż ja się czasami śmieję do mojej akurat terapeutki, że ja bym chciała przestać czasami myśleć, więc jakby się dało włączyć taki guzik na godzinę dziennie, to spoko, ale się nie da.

Natomiast te myśli, one na pewno będą przychodzić, znaczy na pewno, no mogą przychodzić, tak? Nasz umysł też podpowiada nam różne rzeczy. Jakby, nie wiem, wracamy myślami do jakichś wspomnień, trudnych momentów, więc te myśli po wyjściu zaburzeń odżywiania, one mogą powracać, tylko właśnie chodzi o to, żeby nad nimi pracować, żeby też nie wierzyć, że każda myśl jest prawdą, nie? Że każda myśl jest faktem, Bo my trochę w to idziemy, nie? Ja sobie myślę, że nie wiem, myślę, że jestem gruba, no i za tym idę, no nie? A to może być po prostu jakaś myśl, która mi przyszła, bo nie wiem, dzisiaj się nie wyspałam albo jestem przed miesiączką, więc wiadomo, że wyglądam inaczej, no ale już mi się włącza, nie? Mój schemat pod tytułem jestem gruba niewystarczająca i nikt mnie nie będzie kochał, więc...

Myślę, że to jest jakby praca z myślami, praca nad tym, żeby za tymi myślami nie podążać. Ja tak lubię trochę dziewczynom moim takie porównanie dawać, że z myślami jest tak trochę jak z pociągami, że jak stoisz na dworcu, jak kiedyś gdzieś jechaliście pociągiem, to wiecie o tym, że Jak czekacie na jakiś pociąg, który ma zawieźć was, nie wiem, do Gdańska i czekacie na ten pociąg, no to przyjeżdżają różne inne pociągi. No i nie wsiądziecie do pociągu do Zakopanego albo jednocześnie jeszcze do pociągu do Warszawy. No i z myślam jest podobnie, tak? One przyjeżdżają, no i podążamy za tymi myślami, które nas mają zabrać, już tak mówiąc w takim bardzo dużym tutaj uproszczeniu, zabrać w to miejsce, w które chcemy. Więc one mogą na pewno powracać, no bo nasz umysł nie jest czymś, co się da wyłączyć po zaburzeniach odżywiania, natomiast to jest praca właśnie z myślami, praca nad wyłapywaniem tego.

Tam powiedzmy 2-3 lata, czy nawet zmaga się przez kilka lat. Czy takiej osobie trudniej jest wyjść niż osobie, która powiedzmy niecały rok tkwi w tych zaburzeniach? Czy wiesz, taki proces właśnie walki też z tymi myślami, z takimi głupimi nawykami podczas tych zaburzeń, czy jest wtedy trudniej? Czy absolutnie trudno jest mi odpowiedzieć na to pytanie, dlatego że nie wiem. Ja myślę, że to w ogóle trudno jest jednoznacznie odpowiedzieć tak albo nie. No bo to zależy od tak wielu różnych czynników i od jakby też czynników takich indywidualnych każdej danej osoby, nie? Więc trudno jest mi powiedzieć, czy to ma jakiś większy wpływ.