Pokonaj wewnętrznego KRYTYKA ŚMIECHEM! (2 proste techniki)

I jak zrobić to ćwiczenie? Krok pierwszy. Usłysz. Złap tą katastroficzną myśl, którą krytyk mówi. Np. jeśli popełnię błąd w prezentacji, to na pewno mnie zwolnią. Krok drugi. Zacznij wyolbrzymiać na maksa. Świadomie pociągnij tę myśl do skrajnie absurdalnego końca. Np. Na pewno mnie zwolnią i nikt mnie już nigdy nie zatrudni, wyląduję na bruku, będę musiała zamieszkać w kartonie pod mostem, wypadną mi włosy i zęby i nie wiem, no nabawię się z koliozy. I im bardziej niedorzeczne i przesadne będą te wyobrażenia, tym lepiej. Także pójdź tutaj wodze fantazji, zabaw się tym. Krok trzeci. Zauważ efekt. Co się dzieje z powagą tej pierwotnej, tej katastroficznej myśli, kiedy tak ją podkręcasz i wyolbrzymiasz?

Wymyśl i zapisz przynajmniej jedną zabawną nazwę dla swojego dominującego wewnętrznego krytyka albo dla kilku z nich. Gdy go przyłapiesz, świadomie wypróbuj jedną z tych technik, które dzisiaj poznałaś. Albo nazwij go tą nową nazwą. Albo pociągnij tą jego myśl, to co on mówi, do takiego absurdu. Wyolbrzymij tą historię już do granic po prostu przyzwoitości. I zauważ z ciekawością, z łagodnością, co to zmienia w Tobie, w Twoim samopoczuciu, w napięciu, w Twojej reakcji na tę myśl. Bez presji, że to będą jakieś nie wiadomo jakie efekty, że ten krytyk zniknie. Nie zniknie, umówmy się. Po prostu obserwuj. Zobacz, czy trochę inaczej się do tego podchodzi. Mam nadzieję, że te dwie techniki, nadawanie zabawnych nazw i teatrzek absurdu, wydają Ci się ciekawe i że spróbujesz.