#276. Zbrodnia bez ciała

Twój Lucky ma tyle energii i tak pięknie wygląda. Jak to robisz? To proste. Daję mu Multi-Way Vet. Multi-Way Vet? Tak, tak. Multi-Way Vet i Mumuno na odporność, Multi-Way Vet Osteo na stawy, Multi-Way Vet Sierść na zdrową skórę i piękną sierść. A dla starszych pupili? Multi-Way Vet Neuro. To smakowite produkty dla psów i kotów. Multi nam pomogłaś, psia psiółeczko. Gdzie mogę kupić Multi-Way Vet? Zapytaj lekarza weterynarii lub sprawdź na www.jmsante.pl. Bo szczęście twojego pupila zaczyna się od zdrowia. Przenosimy się do wioski Billinge, 20 kilometrów na północny wschód od Liverpoolu. Liczy około 6,5 tysiąca osób. To tutaj w 1988 roku mieszkała 22-letnia Helen McCourt, razem z mamą Marie oraz 19-letnim bratem Michaelem.

Helen cieszyła się doskonałą opinią wśród sąsiadów. Opisywano ją jako cudowną i pełną życia dziewczynę. Uczęszczała na charytatywne spacery dla psów. chętnie rozmawiała z mieszkańcami Billinge. Na jednym ze zdjęć znalezionych w sieci możemy zobaczyć uśmiechniętą mamę i dorosłą córkę obok wystrojonej choinki. Nikt nie mógł wówczas przypuszczać, że będą to ich ostatnie wspólne święta. Poukładane życie rodziny McCourt rozpadło się dosłownie na kawałki, we wtorek 9 lutego 1988 roku. Po południu Helen McCourt zadzwoniła do swojej mamy z prośbą czy przygotuje dla niej kolację. Inne źródła mówią o herbacie, ponieważ wieczorem ma zaplanowane spotkanie ze swoim chłopakiem.

Obdzwanianie szpitali również nie przyniosło zbyt wiele. Zdenerwowanie Marie McCord było jeszcze większe, gdy o 20.00 Frank, czyli chłopak, z którym Helen była umówiona na randkę, przyszedł do ich domu i wypytywał o dziewczynę. On również nie wiedział, co mogło się stać. Dlatego matka postanowiła zgłosić zaginięcie swojej córki na policję. Rozpoczęła się akcja poszukiwawcza i to na ogromną skalę. Dołączyli do niej mieszkańcy Billinge, połowa miasteczka. Blisko 3 tysiące osób przemierzało okolice szukając jakiegokolwiek śladu po zaginionej. Nurkowie przeszukiwali okoliczne kanały. Helikopter patrolował teren z powietrza. Helen codziennie wysiadała na przystanku w Billinge, skąd miała do domu 450 metrów.

Jeszcze nie tak dawno Helen pracowała tam jako barmanka. W niedzielę, czyli dwa dni przed zaginięciem, według świadków w pubie doszło do poważnej kłótni między Helen McCourt i właścicielem tego przybytku, Ianem Simsem. Mężczyzna nie oszczędzał w słowach, krzyczał, że nienawidzi Helen, a ostatecznie zakazał jej wstępu do swojego pubu. Tajemnicą Poliszynela były nocne imprezy po zamknięciu baru oraz to, że Ian zdradzał swoją żonę z kochanką Tracy Hornby, w pokoju na tyłach tego pubu. Wściekły miał zarzucać Helen, iż plotkuje na jego temat. W niektórych źródłach można również znaleźć informację, że odrzuciła ona kiedyś zaloty tego mężczyzny.

Na tym nie koniec. Po zaginięciu Helen sprzątaczka, która codziennie doprowadzała lokal do porządku, zauważyła jak Sims dokładnie szoruje klatkę schodową wybielaczem. Właściciel pubu powiedział zdziwionej kobiecie, że jego pies narobił sporego bałaganu i musiał to wyczyścić. W świetle takich informacji policja musiała przesłuchać Iena Simsa. Mundorowi od razu zwrócili uwagę na podrapaną szyję i mocne zdenerwowanie mężczyzny. W bagażniku jego Volkswagena Passata natrafiono na plamy krwi. Sims zapewniał, że przewoził tam psa, który się skaleczył. Ale najważniejszym odkryciem był kolczyk z szafirem i opalem. Szybko ustalono, że taką właśnie biżuterię dostała na swoje 21. urodziny Helen McCourt.

Szybko ustalono, że są to rzeczy podejrzanego Iena Simsa. Jakiś czas później kolejnego przełomowego odkrycia dokonano w Irlam nad brzegiem rzeki, 32 kilometry od Billinge. W dobrze ukrytym miejscu, do którego prowadziło strome zejście przez gęste zarośla, znaleziono czarny worek na śmieci, a w nim rzeczy Helen McCourt, jej płaszcz, torebkę, szalik i dżinsy oraz, uwaga, kurtkę Simsa. Jak ustalono, worek pochodził z rolki znalezionej w pubie George and Dragon. Dodatkowo natrafiono również na kabel, który według śledczych był narzędziem zbrodni. Nie było wątpliwości, że należał do Iena Simsa, ponieważ odnaleziono na nim ślady zębów jego psów.

Wydawało się, że sprawa jest już rozwiązana, a znalezienie ciała zamordowanej to tylko kwestia czasu. Wszystkie dowody wskazywały na to, że kobieta została zamordowana przez właściciela baru, w którym kiedyś pracowała. Ian Sims, mężczyzna dodajmy silny fizycznie, trenujący w przeszłości tajski boks, nie przyznawał się do winy. Według jego wersji wydarzeń, która dodajmy z biegiem czasu zmieniała się, padł on ofiarą dokładnie zaplanowanego spisku, który miał go pogrążyć. Ktoś miał włamać się do pubu, ktoś miał założyć jego ubrania, a następnie dokonać morderstwa. Ten ktoś później miał ukraść samochód i wywieźć ciało. Policja nie znalazła najważniejszego dowodu, czyli właśnie ciała Helen McCord, co niezwykle komplikowało całą sprawę i późniejszy proces.

Na odnalezionym płaszczu Helen zlokalizowano włókna z dywanu znajdującego się na podłodze w pokoju na zapleczu pubu George and Dragon. Dodatkowo Te same włókna odnotowano na nowych spodniach 22-latki, które założyła po raz pierwszy w dniu zaginięcia 9 lutego 1988 roku. Nie było więc możliwości, aby te włókna z dywanu znalazły się tam przypadkowo podczas wcześniejszej wizyty kobiety w barze. Proces Iena Simsa był jednym z pierwszych w historii Wielkiej Brytanii, w którym do skazania przestępcy użyto dowodów DNA. Materiał pochodzący z plam krwi z pubu i mieszkania oskarżonego porównano z próbkami pochodzącymi od rodziców Helen McCourt.

Ówczesna technologia wykazała, iż prawdopodobieństwo, że krew nie należała do McCourt, było skrajnie niskie, wynosiło 9 milionów do jednego. Ostatecznie na podstawie zgromadzonych dowodów uznano Iana Simsa winnym zabójstwa Helen McCourt i skazano go na dożywocie. Minimalny okres pozbawienia wolności wynosił 16 lat. Sims cały czas utrzymywał, że jest niewinny, a co za tym idzie, nie powiedział, gdzie ukrył ciało zamordowanej. Rodzina McCord robiła wszystko, aby odnaleźć ciało Helen. Korzystali z pomocy nurków, osuszali stawy. Michael, brat Helen, wraz z wujkami sprawdzali stare szyby kopalniane.

Mary McCord poświęciła całe swoje życie poszukiwaniom ciała córki. Walczyła również o takie zmiany w prawie, by utrudnić zwolnienie warunkowe sprawcom, którzy nie ujawnili miejsca ukrycia ciała swoich ofiar. Zacytujmy. Wchodzę do sypialni Helen, załamuję się i płaczę. Wydaje się, jakby wszystko wydarzyło się wczoraj. Muszę pochować córkę, aby móc patrzeć w przyszłość. Chcę złożyć kwiaty na nagrobku, który upamiętnia krótkie życie mojej córki. W 2013 roku wydawało się, że ten koszmar rodziny McCourt się skończy. Przeprowadzono wówczas ekshumację jednego z grobów za kościołem św. Aidena w Billinge, 800 metrów od feralnego pubu.

Miało to związek z informacjami świadków, że w dniu zaginięcia Helen grób był odkopany w związku ze zbliżającym się pogrzebem. Ale tożsamość pochowanych tam osób zgadzała się z dokumentacją cmentarza. Ian Sims po 32 latach w więzieniu wyszedł na wolność w 2020 roku. Zmarł dwa lata później, nie wskazując, co stało się z ciałem Helen McCourt. Gdy mama zamordowanej dowiedziała się o jego śmierci, powiedziała... To ogromna ulga wiedzieć, że ten człowiek w końcu zniknął z powierzchni ziemi. Dostał to, na co zasłużył.