#276. Zbrodnia bez ciała

Twój Lucky ma tyle energii i tak pięknie wygląda. Jak to robisz? To proste. Daję mu Multi-Way Vet. Multi-Way Vet? Tak, tak. Multi-Way Vet i Mumuno na odporność, Multi-Way Vet Osteo na stawy, Multi-Way Vet Sierść na zdrową skórę i piękną sierść. A dla starszych pupili? Multi-Way Vet Neuro. To smakowite produkty dla psów i kotów. Multi nam pomogłaś, psia psiółeczko. Gdzie mogę kupić Multi-Way Vet? Zapytaj lekarza weterynarii lub sprawdź na www.jmsante.pl. Bo szczęście twojego pupila zaczyna się od zdrowia. Przenosimy się do wioski Billinge, 20 kilometrów na północny wschód od Liverpoolu. Liczy około 6,5 tysiąca osób. To tutaj w 1988 roku mieszkała 22-letnia Helen McCourt, razem z mamą Marie oraz 19-letnim bratem Michaelem.

Helen cieszyła się doskonałą opinią wśród sąsiadów. Opisywano ją jako cudowną i pełną życia dziewczynę. Uczęszczała na charytatywne spacery dla psów. chętnie rozmawiała z mieszkańcami Billinge. Na jednym ze zdjęć znalezionych w sieci możemy zobaczyć uśmiechniętą mamę i dorosłą córkę obok wystrojonej choinki. Nikt nie mógł wówczas przypuszczać, że będą to ich ostatnie wspólne święta. Poukładane życie rodziny McCourt rozpadło się dosłownie na kawałki, we wtorek 9 lutego 1988 roku. Po południu Helen McCourt zadzwoniła do swojej mamy z prośbą czy przygotuje dla niej kolację. Inne źródła mówią o herbacie, ponieważ wieczorem ma zaplanowane spotkanie ze swoim chłopakiem.

Obdzwanianie szpitali również nie przyniosło zbyt wiele. Zdenerwowanie Marie McCord było jeszcze większe, gdy o 20.00 Frank, czyli chłopak, z którym Helen była umówiona na randkę, przyszedł do ich domu i wypytywał o dziewczynę. On również nie wiedział, co mogło się stać. Dlatego matka postanowiła zgłosić zaginięcie swojej córki na policję. Rozpoczęła się akcja poszukiwawcza i to na ogromną skalę. Dołączyli do niej mieszkańcy Billinge, połowa miasteczka. Blisko 3 tysiące osób przemierzało okolice szukając jakiegokolwiek śladu po zaginionej. Nurkowie przeszukiwali okoliczne kanały. Helikopter patrolował teren z powietrza. Helen codziennie wysiadała na przystanku w Billinge, skąd miała do domu 450 metrów.

Znaleźli się świadkowie, którzy potwierdzili, że 9 lutego 1988 roku, tak jak zawsze, wysiadła na wskazanym przystanku. Pytanie, co mogło wydarzyć się na tych kilkuset metrach, dzielących ją od bezpiecznego mieszkania? 9 lutego 1988 roku najprawdopodobniej około 17.30 kobieta wysiadła na przystanku w Billinge. Aby dotrzeć do domu musiała przejść obok pubu George and Dragon. Kilka minut później przyjechał kolejny autobus. Mężczyzna, który z niego wysiadł miał usłyszeć w okolicy pubu krzyk. Został on po chwili stłumiony, jakby zakryto komuś usta. Lokal George and Dragon jest w tej historii bardzo ważny.

Kobieta w dniu zaginięcia wyszła z domu właśnie w tych kolczykach. Kolejne ślady zbrodni znaleziono w pokojach na tyłach pubu George & Dragon. To tam na dywanie natrafiona na zapięcie do wspomnianego kolczyka. Do tego krew na podłodze, drzwiach i tapecie. Na drzwiach znaleziono krwawy odcisk palca. Według specjalistów należał do Iana Simsa. Równocześnie w okolicach Manchester Ship Canal i autostrady A57 na wysokości Hollins Green, 24 km od Billinge, Pewien mężczyzna wyprowadzający psa na spacer natrafił na wyrzucone, zakrwawione rzeczy. Dwa ręczniki, męskie ubrania, w tym sweter z nadrukiem producenta piwa popularnego w pubie George'n Dragon.

Szybko ustalono, że są to rzeczy podejrzanego Iena Simsa. Jakiś czas później kolejnego przełomowego odkrycia dokonano w Irlam nad brzegiem rzeki, 32 kilometry od Billinge. W dobrze ukrytym miejscu, do którego prowadziło strome zejście przez gęste zarośla, znaleziono czarny worek na śmieci, a w nim rzeczy Helen McCourt, jej płaszcz, torebkę, szalik i dżinsy oraz, uwaga, kurtkę Simsa. Jak ustalono, worek pochodził z rolki znalezionej w pubie George and Dragon. Dodatkowo natrafiono również na kabel, który według śledczych był narzędziem zbrodni. Nie było wątpliwości, że należał do Iena Simsa, ponieważ odnaleziono na nim ślady zębów jego psów.

Mary McCord poświęciła całe swoje życie poszukiwaniom ciała córki. Walczyła również o takie zmiany w prawie, by utrudnić zwolnienie warunkowe sprawcom, którzy nie ujawnili miejsca ukrycia ciała swoich ofiar. Zacytujmy. Wchodzę do sypialni Helen, załamuję się i płaczę. Wydaje się, jakby wszystko wydarzyło się wczoraj. Muszę pochować córkę, aby móc patrzeć w przyszłość. Chcę złożyć kwiaty na nagrobku, który upamiętnia krótkie życie mojej córki. W 2013 roku wydawało się, że ten koszmar rodziny McCourt się skończy. Przeprowadzono wówczas ekshumację jednego z grobów za kościołem św. Aidena w Billinge, 800 metrów od feralnego pubu.