#211 - FILIP I BIANKA CHAJZER PODCAST (1/3)

Dobra, mi by było wstyd nagrywać taki podcast. Wszystko się dzieje tak w życiu Filipa Hajzera, tak jest kierowane przez Boga, że jakby to jest gracz pierwszoosobowy, to jest główny bohater na całej kuli ziemskiej. Wszystko się dzieje dla niego, ewidentnie. Po co to się wydarza? No żeby pokazać tam, że można się tak pięknie kochać mimo różnicy wieku, tak? Dobrze rozumiem? Dobrze zgoduję? Kaja, co myślisz? To śmiechy, chichy, ale to kurczę, ja powiem wam, że trochę się zacząłem zastanawiać, że gdzie jest granica głupot, które można opowiadać w internecie? Ja tylko się tutaj dobrze bawię, bo jestem tu z wami, ale to jest właśnie powód, dla którego ja nie byłabym w stanie obejrzeć tego sama, bo ja naprawdę nie mam takiej wyporności na nudne rzeczy. To nie jest na widok publiczny, jeżeli brać to serio, nie? To, co się tutaj między innymi dzieje. I to jest coś tak prywatnego, co powinno być między innymi tylko... W studiu siedziałaś tam obok kamer, no bo taka jest też rola producenta, że siedzi... O!

A tu oni są małżeństwem, jest taka różnica. No to czekaj. Czepiasz się. Pewnie się znają lepiej. Oglądajmy dalej. Pewnie się lepiej znają. I proszę tego Boga, żeby nadał sens mojemu życiu. Żeby to wszystko się jakoś tak pięknie ułożyło. Czyli znowu, wszystko się dzieje tak w życiu Filipa Hajzera, tak jest kierowane przez Boga, że jakby to jest gracz pierwszoosobowy. To jest po prostu, to jest główny bohater na całej kuli ziemskiej. Wszystko się dzieje dla niego, ewidentnie. I potem wydarzyła się magia. Potem wydarzyła się pierwsza randka. A przed tą pierwszą randką jeszcze To było też wałkowane na milion kawałków w mediach, że ten wiek.

Przecież nie wolno z papieru żartować, to jest nasz wielki poet. Ja myślę, że pokolenie EZ już ma w dupie. Jakie mogą mieć różnice jeszcze pokoleniowe podczas pisania, że na przykład ona każdą wiadomość pisze tak oddzielnie, on daje taki cały akapit i... Zawsze kropką kończy, zawsze wszystko kropką kończy i ona pewnie myśli, Jezu, on mnie nie lubi. Tak, ponieważ tam jest kropka. A co jeżeli on wysyła głosówki? W sumie to by pasowało do niego. Pokażę wam. Ja zawsze jak wysyłam komuś głosówkę, to jest mi trochę głupio, bo jestem taka, boże przepraszam, że ci wysyłam głosówkę, ale bardzo się spieszę i po prostu nie mogę tego napisać. Tak będzie szybciej, jak ci... Jak ci opowiem to wszystko. W każdym razie, no, jesteśmy na siódmej minucie. Ja pamiętam doskonale tę pierwszą randkę. No to było całkiem niedawno, no też nie wiem, czy bym pamiętał, w sensie ja to miałem 10 lat temu, to jest ciężej sobie przypomnieć, co było 10 lat temu.

O, coś takiego, że patrzymy na nich i będziemy mieli takie... Jezu, oni się kochają. Nuda! Dobra, no dawaj, dawaj. Szczerze, na początku myślałam, że jesteś doktorem. Doktor, czego? No, nie wiedziałam, ale... W sumie jak ja miałam 19 lat i poznawałam kogoś starszego, kto miał marynarkę, to też mi się wydawało, że jest jakąś poważną osobą. Ja pamiętam, ja miałam 22 lata, kiedy poznawałam mojego obecnego męża, który wtedy miał 26 lat, więc 4 lata różnicy. I on mi się wydawał wtedy taki stary. On miał poważną pracę, to jest pierwsza rzecz. Przyszedł do mnie po pracy, w korporacji, był ubrany w garnitur i miał plecak. I ja byłam taka, boże, co ta różnica wieku, stary człowiek, to jest stary człowiek, naprawdę. No bo ja byłam na zupełnie innym etapie życia, ja byłam jeszcze na studiach i w ogóle, no, jakieś tam, miałam pracę w stylu jako kelnerka czy coś, ale nie miałam takiej poważnej pracy.