Bartek Gumulec - Dyrektor Festiwalu Trybunały Uśmiechu

Od kabaretu jest blisko do estrady, od estrady jest blisko do teatru. Sam skończyłem szkołę teatralną, więc jakby wszystko się zgadza. A to, że dyrektoruję festiwalowi, to po prostu moja miłość. To, że wspieram kabaret chyba jako menadżer, to jest kolejna moja miłość, bo tam pracuje moja żona, mój brat i też są tam moje marzenia gdzieś ulokowane w tym, co oni robią. Więc, proszę Państwa, to nie jest tak, że jest mnie wszędzie pełno, tylko staram się robić rzetelnie to, co sobie wyznaczyłem. To ja teraz zdementuję, wcale nie jest ciebie pełno, bo mimo tych wszystkich funkcji, które pełnisz, to nie jest tak, że otwieramy telefon, otwieramy lodówkę i tam jest Bartek Gumulec. Ja też znam miejsce w szeregu, wiem co to jest pokora, także też dziękuję ci za to.

Czyli ty się spełniasz w tym mieście, mimo tego, że mógłbyś robić dużo różnych innych rzeczy i byłbyś może w telewizji, może byłbyś człowiekiem bardziej znanym w całej Polsce. Poniekąd tak, aczkolwiek wybierając taką, a nie inną drogę, muszę mieć świadomość, że pewnych rzeczy już nie zrobię, bo na pewne rzeczy jestem po prostu za stary. Niektóre rzeczy... Ale pogodziłeś się z tym. Tak, jest mi dobrze. Jest mi dobrze, bo tak jak mówię, wspieram, bardzo wspieram i Madzie, i Piotrka, i w ogóle to środowisko, z którym od jakiegoś czasu pracuję, czyli środowisko estradowo-kabaretowe, które wydawałoby się takim środowiskiem

Tylko do śmiania i tylko do zabawy, natomiast to są niezwykle pracowici ludzie i podpatrywanie tego, jak oni muszą zarabiać na chleb, bo muszą to zrobić sami, tudzież praca w telewizji i podglądanie tego, jak się pracuje, jak się tworzy programy na żywo, programy nie na żywo, programy nagrywane, programy rozrywkowe, to jest niesłychanie interesujące i to dużo mi daje. Wspierasz kabaret chyba, jesteś ich menadżerem i można by to było mówić dużo o tym wszystkim. No właśnie, ale wróćmy do twojego brata, bo ostatnio zaistnieliście we dwójkę. Jak nie oglądam tego programu, to powiem ci, że z przyjemnością czekałam i pokazaliście się naprawdę, przynajmniej dla mnie, z bardzo fajnej strony. Jesteście bardzo do siebie podobni. Ty jesteś starszy. Ja jestem starszy, a to był pomysł produkcji programu Taniec z Gwiazdami, bo byłem czwarty w kolejce, także spokojnie, proszę Państwa.

Ja po prostu... Ja zamierałem, kiedy oni pokazywali, bo to jak tańczą, jak te ciała są niesłychanie... Ale zobacz, jakie to jest w ogóle dla nich wyzwanie. Mają przed sobą amatora, którego muszą szybko nauczyć tańczyć i muszą być tolerancyjni, bo jak mają partnera swojego, no to powiedzmy mogą mieć wymagania. A wy jesteście mimo wszystko laikami. Jesteśmy laikami, mają poczucie, którzy mają poczucie rytmu. A to też różnie z tym bywa. Więc właśnie, trochę coś zaśpiewamy, ale jak już, jak Państwo śledzą program, jak już trzeba ruszyć biodrem, to mój brat tutaj nie należy do tych ruchawych. Ale przechodzi z programu na program. Ale przechodzi, bo z drugiej strony jest lubiany. Co uważam jest dla niego bardzo ważne, bo pokazuje go trochę z innej strony. W kabarecie chyba on jest tym, który zawiaduje, który musi o wszystkim pamiętać, który czasami ma srogą minę, bo to, to, to i to jest do załatwienia, a nagle okazuje się, że on nie musi, a może i nagle z takiego gumulca, który po prostu zarządza

Firmą Kabaret chyba jest człowiekiem, który może się bawić i tego mu życzę, żeby było to jak najlepiej. To ja zapytam teraz o twój strój, bo mieliście jednakowe koszule. Piotrek wspominał, że te ubrania nie do końca są takie wygodne, dopasowane. Miałeś trzy dni na to, żeby w zasadzie przygotowali dla ciebie tę koszulę. Ciasna była, niewygodna. Przemiarki odbywają się w czwartki wieczorem. I ktoś szyje szybciutko. Tak, ktoś szyje, wszystkim zawiaduje Martyna. Wygodne było. To są śliskie materiały. Takie sztywne chyba, nie? Mówiąc o tym, że podałem jakiś zły rozmiar pasa i spodnie, które założyłem w czwartek o 19 po prostu były na nas dwóch razem wziętych. Więc nagle trzeba było na sobotę, na próbę generalną to wszystko zmienić. To dobrze, że nie w tę stronę, bo byś miał kompleks, że utyłeś przez 2-3 dni, a mógłbyś zgubić te spodnie.

Bardzo widowiskowe i jak się widzi te dziewczyny, tych panów tancerzy w tych strojach, to nagle to jest niesłychanie ciekawe. A powiem ci, że dla widza jest to też pewnego rodzaju wyzwanie, bo jeżeli sobie zdałam sprawę, że jest to program na żywo, gdzie no wpadki też są wpisane w ryzyko, to powiem ci, że wyzwanie dla producentów musi być niesamowite. Ogromne, jest to ogromne przedsięwzięcie takie logistyczno-artystyczne, bo faktycznie nadawać coś na żywo. A nagrywać jest duża różnica. Tak, dla kilkumilionowej. My nagrywamy program Kabaret na żywo. My teraz też, także też o tyle jest łatwiej. W trybie nagrania jest nam łatwiej, więc wiem jak wygląda nagrywanie takiego programu.

To jest to w zasadzie twoje kulturalne dziecko. Trybunały, Trybunały Uśmiechu, Trybunały Kabaretowe. Mimo tych wszelkich trudności, bo to i finansowych, i logistycznych, I na pewno krytyki, hejtu, bo to nie uniknie się. Idziecie do przodu, robisz to, dalej robisz. Tak, robimy i myślę, że kilka lat temu nastąpiło takie nowe otwarcie Trybunału, a co do początków, to ja, Magda Gumulec, moja żona i Michał Połupski, tego o tym nie zapominamy i to jest ten tercet, który wpadł na pomysł, że w Piotrkowie może... No jest ten tercet, który Piotra dostał. Tak, tak. Właściwie ja pamiętam, jak zaczynaliście jako baryciarze. Te drogi się potem rozeszły, każdy poszedł w inną stronę. Magda kontynuuje to po latach.

Ty w zasadzie jesteś tak na granicy, bo wiesz o co chodzi. No i Michał jednoznacznie pracuje w rozrywce, pracuje w komedii. Czyli tu się wychowaliście i jednak nie poszło to na marne. Nie poszło zresztą, mam takie poczucie graniczące z pewnością, że w ogóle Piotrków jest wybitnym miejscem, jeśli chodzi o Oto co się dzieje, że to jest jak kabaret, tak? To też, ale nie, nie, nie, nie. Raczej myślę, że jesteśmy taką kolebką naprawdę wyjątkowych artystów. To prawda. Bo jeżeli sobie spojrzymy na tych śpiewających, aktorów, grających, nawet na tych kabaretierzy... To mamy naprawdę tutaj duże osiągnięcia. Naprawdę duże osiągnięcia, wspaniałe nazwiska i to nie w odległości trzech, czterech pokoleń, tylko w odległości jednego, dwóch pokoleń. To jest kilkanaście osób. Ale to, co ty powiedziałeś, to są te dusze artystyczne, ale również mamy w innych dziedzinach.

Co dla ciebie było najtrudniejsze w tworzeniu tego dziecka, nazwijmy to kabaretowego i tym przemianom, którym no ty towarzyszyłeś, które sam robiłeś przez te lata? Co było najtrudniejsze? To też się zmieniało. Nie mogę powiedzieć, że za każdym razem przez 23 lata to był jeden problem, z którym się borykaliśmy, bo tak nie jest. Na początku pewnie były to środki finansowe. Po jakimś czasie byliśmy bezpieczni. Udało się pozyskać grono cudownych sponsorów i tu im bardzo dziękuję. Jeśli słuchają, to wszystkich Państwa całuję gdzie się da i dziękuję Wam za to, że jesteście z nami. Dwuznacznie, ale słuchajcie Państwo, całujemy, całujemy i bądźmy otwarci dla siebie, bo wiadomo, że bierzemy cudzysłów, bo jesteśmy kabareciarzami.

Oczywiście i z perspektywy czasu widzę, że cudownie jest zaczynać, cudownie jest coś wymyślać, trochę wystrzelić jak supernowa, ale najtrudniejsze jest utrzymać, pozostać i jeszcze utrzymać ten poziom i robić rzeczy. I myślę, że nam się to nieskromnie udaje. Od kilku lat robimy coś, co jest wyjątkowością naszego festiwalu. Są to Benefisy, które zrzeszają całe środowisko kabaretowe. Sara jest pełna wypełniona po brzegi, bo wszyscy przyjeżdżają do Piotrkowa. Mówię o gościach, mówię o artystach, mówię o tych, którzy podglądają takie wyjątkowości festiwalowe. Za nami Benefis Tomka Jachimka, Michała Wójcika z Kabaretu Ani Lambrul, Agnieszki. Bartek Gumulec – Dyrektor Festiwalu Trybunału Uśmiechu.