LESZEK MILLER. Najgorszy premier w historii Polski

Na nową furę w czasie, kiedy ludzie nie mają co jeść, a takie to były przecież czasy, albo na ulicach kradnie się buty, no to ja jednak zwykle nie wierzę. A jak pytano Związek Zawodowy po co mu taki samochód, no to ten odpowiadał, że potrzebuje sprawnego auta, bo ma objazdy po całym kraju. Ja swoją drogą w tamtych czasach raz też jechałem dokładnie taką Alfą nowiutką. Też mi trochę zaimponowała, bo nowy samochód w 2000 latach w Polsce to naprawdę była oznaka bogactwa. I akurat jechałem nią z szefem jednego ze związków zawodowych górników. To też mnie wtedy, pamiętam, zaciekawiło. W każdym razie, no, Kaniewski bardzo lubił Alfy. Nie przyznał się do winy, nic mu nie zrobiono, ale jego nazwisko przewijało się w kolejnej głośnej aferze rządu Leszka Millera, też bardzo ciekawej, w aferze Dochnala albo Dochnala-Pęczaka.

Różnie się ją w podręcznikach tytułuje. Z nią było tak, że był Marek Dochnal. Samozwańczy albo i niesamozwańczy lobbysta. Nie do końca wiadomo, za kim lobbował, chociaż coś tam powychodziło, bo był nagrywany. Facet, który dodawał sobie na przykład powagi na sejmowych korytarzach, pokazując ludziom, Zdjęcie z Elżbietą II. Ale chyba nawet ta fota i imponowanie ludziom Elżbietą II i znajomością z Angielską Królową nie było takie niezbędne, bo był to czas w tym skorumpowanym dzikim kraju rządzonym przez Leszka Millera, że w sumie to wystarczyło posłowi sypnąć trochę grosza, czy dać w łapę.

No więc co lobbysta dawał posłowi? Lobbista posłowi zapewniał na przykład rodzinną wycieczkę do Paryża. Albo prawo użytkowania luksusowego samochodu. Przy czym ten poseł SLD, który brał te łapówy, kasę też brał, ale brał te łapówy w formie na przykład właśnie tego samochodu, to był tak bezczelny, że dał się nagrać, jak negocjuje z lobbystą, z Dochnalem, wyposażenie tego auta. Byłoby to pewnie śmieszne, gdyby nie to, że dochnal płacił za dostęp do ucha ministrów, którzy decydowali o polityce energetycznej rządu. Gdzieś się pojawiały informacje, że chodziło o sprzedaż polskich spółek naftowych Łukoilowi.

Nie byli na przykład dziećmi pana Dochnala, Pęczaka albo Millera. No to też ta praca, na którą mieli szansę, to nie zachwycała na ogół. Były wtedy stawki rzędu złoty, złoty pięćdziesiąt za godzinę, co oczywiście trzeba wziąć poprawkę na to, że minęło trochę czasu. Na dzisiaj oznaczałoby, że za godzinę pracy dostaje się jakieś... Pięć złotych, niespełna pięć złotych, czyli dniówka ośmiogodzinna to byłyby jakieś cztery dychy. Takie były wtedy stawki dla młodych ludzi, a jednocześnie Leszek Miller robił wszystko, by rynek pracy właśnie dokładnie tak wyglądał. Hołbiono bowiem przekonaniu, że jak się poprawi sytuację pracowników w jakikolwiek sposób, to to bezrobocie jeszcze wzrośnie.