Czy ZMIANA może być darem?

Większość z nas na pewno słyszało o medycynie wschodu, o medycynie zachodu, a dzisiaj poruszymy temat medycyny serca i oceanu. Moją gościnią jest Katarzyna Ruszkiewicz. Cześć Kasiu. Cześć Kasiu. Bardzo się cieszę, że dzisiaj możemy porozmawiać, bo była o Tobie mowa już nie raz. Wraz z Małgosią byłyśmy, może to było w tamtym roku, w 2025, tak? Tak, czerwiec 2025. Tak jest. Jeśli ktoś nie słuchał odcinka, gdzie wspominałyśmy z Małgosią o Tobie i o Robercie i o tym pięknym przedsięwzięciu, można tak powiedzieć, Jakim się zajmujecie, to ja odsyłam i podlinkuję.

Jakby te nasze osobiste historie, nasze osobiste doświadczenia i nasze osobiste zmiany nakładają się na zmiany kolektywne, globalne. Nie jesteśmy od tego oderwani i czasami też dlatego z jednej strony jest nam łatwiej, no bo widzimy, że więcej osób przechodzi przez tego samego typu doświadczenia albo podobne i też mamy, tak jak wspomniałam, te różne narzędzia, przykłady ludzi, którzy nam pomagają, Nauczycieli, healerów, terapeutów, generalnie ludzi, którzy asystują, pomagają nam przejść przez te doświadczenia. Więc to jest jakby pozytywne, tak? To jest to, co nas wspiera. Ale z drugiej strony jesteśmy zanurzeni w tym polu kolektywnym.

No właśnie takiego podejścia krytycznego, potrzeba kontroli i teraz znowu, jeżeli na początkowym okresie życia natrafimy na warunki, które nam to troszkę podkręcą, to też potem niełatwo jest nam albo trudniej jest nam tak zaufać temu właśnie, że Wszechświat jest taki dobry i mnie prowadzi. No ale tutaj wracamy do tego i momentu naszej transformacji, tego naszego osobistego ta-dam. Że to nas niejednokrotnie otrzeźwia, czy otrzeźwiało do tej pory, no bo tutaj jakby wspominam o tym, że nie musi tak być, prawda, no ale i są te momenty w życiu, albo możemy się już wcześniej o tym dowiadywać, że no właśnie, że można

Zmiany trzeba zacząć step by step, prawda? Od małymi krokami. Metoda Kaizen. Znowu możemy tutaj się podeprzeć różnymi terminami, ale chodzi o to, że jeżeli myślimy daleko, prawda? Chcemy tam gdzieś Wspominałaś, że mieszkam nad oceanem, więc widzę horyzont i lubię mówić, że niebo nie ma limitu, a horyzont przesuwa się w miarę podróży i odsłania nowe przestrzenie, więc chodzi o to, że my widzimy ten horyzont, mamy to coś, to miejsce, do którego chcemy dotrzeć, ale posuwamy się step by step. Trzeba patrzeć pod nogi, żeby się nie potknąć, a jak się już potknie, to trzeba wstać. Wiesz Kasia, to tak jak powiedziałaś patrzeć pod nogi i też ważna rzecz, myślę taka jedna z takich złotych myśli do zapamiętania, że my, chodzi o taką harmonię w naszym życiu między tym co ziemskie i co duchowe.