Najlepsze filmy 2025

Jest mi bardzo miło, też darzę twórczość Borysa wielką sympatią. Fotograficzną, dziękuję. A znamy się, my się poznaliśmy zresztą dawno, ale znamy się właściwie z Nowych Horyzontów albo z Americana. Ja tylko powiem państwu tak, że może zacznijmy sobie zupełnie od czymś innego. O tym, czym dla nas był ten rok właściwie filmowy. Ja zacznę od siebie, a co, niech będzie. Ja w tym roku, jako że lubię sobie statystyki robić i Excele, wyręcza mnie Letterboxd. W tym roku obejrzałem tylko 143 filmy, co jest dla mnie raczej niewielką ilością, bo staram się 200 obejrzeć. W ogóle mam taką teorię, że jak człowiek chce być na bieżąco...

Być może tak wychodzimy na prostą pod tym względem. Ja sobie teraz zerknąłem na Letterboxa i mam zanotowanych 157. produkcji, więc podobna liczba, pewnie te proporcje kina i niekina są podobne. No i zgadzam się całkowicie z tym, co powiedziałeś. Nie pamiętam tak dobrego roku jak ten. Mam wrażenie, że nie chodzi nawet tylko o to, że filmy są dobre, ale chodzi też o to, że są bardzo różne. Są bardzo różne te produkcje i naprawdę można wybrać sobie... Filmy z zupełnie różnych światów, o których pewnie dzisiaj sobie trochę poopowiadamy, a które naprawdę działają znakomicie. Panie Remigiuszu?

To ja mam tak, że na skutek waszych słów sobie sprawdziłem swojego Letterboxda i wyszło mi tam, że obejrzałem cztery filmy w 2025 roku, ale nie jest to do końca prawda. Obejrzałem ich więcej i więcej mam na tej liście, bo trzeba było pięć przygotować, więc to się może... Ale w pewnym momencie straciłem, mówię, tak mało tych filmów oglądam, że ostatecznie wchodzę niespecjalnie na Letterboxd, żeby tam je ocenić i sobie zostawić notatkę, że coś obejrzałem. Może nie ma większego sensu, zapamiętam, jeżeli można policzyć to na palcach obu rąk. Więc ja obejrzałem niewiele tych filmów, chociaż przyznam, że więcej, zwłaszcza w kinie, więcej niż w latach ubiegłych. Jakoś ten 2025 rok skłonił mnie do pójścia do kina przynajmniej parę razy. co już mi się nie zdarzało przez dłuższy czas. I jeżeli chodzi o takie wielkie widowiska, to faktycznie one już nie skupiają tak bardzo mojej uwagi, natomiast kilka jest tutaj mniejszych rzeczy, które obejrzałem z pewną przyjemnością i kilka takich rzeczy, które poza kinem akurat do mnie trafiły już.

Nie umiem nawet teraz powiedzieć, co dokładnie, ale też gdzieś się z tym filmem rozminąłem. Dobrze, przejdźmy sobie może do swoich topek. Ja dziękuję Państwu za głosy. Czy ktoś ma w ogóle jeszcze jakieś filmy poza topkami, które chciałby wymienić, wskazać, że nie dostały się, ale może tak jednym zdaniem... Mi było bardzo łatwo. Ja w ogóle nie miałem żadnych problemów. Musiałem bardzo się starać, żeby znaleźć pięć filmów, które tutaj zafanifikuję. Ale ja mam wrażenie, że ty dużo więcej filmów obejrzałeś. Znaczy, że ty ewidentnie nie korzystaj z Letterboxa, ale jak rozmawialiśmy na podcaście, to w pewnym momencie nawet i ty, i ja zauważyliśmy, że to jest dla ciebie jakiś taki, że dużo filmów oglądałeś.

U mnie na piątym miejscu dokument o Corridzie, więc trochę, trochę, już widzę tutaj Borysa. Widziałem jego ocenę na Letterboxd, więc wiedziałem, że w którymś momencie się nie będziemy zgadzać w tym nagraniu. Film się nazywa Popołudnia Samotności. Jest to film Alberta Serry, hiszpańskiego reżysera, który no... Wchodzi w korridę i wchodzi bardzo bezpardonowo, pokazuje wszystko co w zasadzie można pokazać, wszystko co jest najgorsze w tym, nie wiem czy to w ogóle można nazwać sportem, bardziej rytuale pewnie jakimś okrutnym, więc pod tym względem można ten film uważać za bardzo zboczony, ja przyznaję też przez pierwsze 30-40 minut tego seansu miałem go dość.

Ale ogólnie okej. To mi się na pewno... Nie miałem wielkich zachwytów, ale też nie mogę powiedzieć, że to jakoś mi się nie podobał ten film. Zresztą z Filipem z prawdziwym mamy tą samą ocenę, czyli 5 na 10 na Letterboxd. Więc jest okej. Zobaczymy, w którą stronę to dalej pójdzie. Ja nie jestem wielkim fanem Jamesa Canna i jakby jego twórczości, bo na pewno to jest miły człowiek. Moje czwarte miejsce to Złota Palma w Cannes, czyli to był zwykły przypadek. Czy ty Filipie masz to na liście, czy nie? Nie, nie mam. Dobrze, to zaczymy. Jafar Panahi, to jest irański reżyser, to wyreżyserował, a film właściwie opowiada o takiej sytuacji.

To jest tani film, właściwie zrobiony w takim, no stawiam w jakimś takim scenografii kilku domków gdzieś tam, to Irak był, Iran? Boże. Irak, Irak, Irak. Irak, Iran, co za różnica, jakby jak powiedział klasyk. I to zrobiło na mnie ogromne... A dźwięk? No, to już jest... Ja czułem... To jest też taki film, który oglądając czułem pewien niepokój przez cały czas. I to jest istotne. Ja rozumiem, że można, bo widzę, jakie oceny ma na Letterboxie ten film. Nie jest taki zero-jedynkowy. I dużo moich znajomych bardzo negatywnie oceniło ten film. Stawiam, że to jednak są raczej takie patrzenie na niego bardzo przez kwestie polityczne i bardzo dobrze.