Alkohol jest ciężkim narkotykiem. Prawdziwe koszty nałogu | Robert Rutkowski

Telewizja nie ma racji bytu. Dlaczego my tu u ciebie teraz gadamy? A nie w telewizji jakiejś? Bo to się słucha, to się ogląda. Nie prowadzisz programu w jakiejś telewizji tej czy owam tej, dlatego że ludzie już nie chcą słuchać telewizji. Tam naprawdę nie ma nic, tam nie ma niczego, jak mawiał klasyk. I tak jest z mediami, że teraz wszyscy przeszli, słuchaj, na szczęście nie do Podzima, tylko do internetu, ale ponieważ w internecie może być każdy, te trzy sita Sokratesa są niezwykle, bym nawet powiedział niezbędne, żeby nie zwariować. I warto filtrować to, co nam się mówi. I teraz wracamy do głównego wątku. Mam takie wrażenie, że ci, którzy decydują o naszym prawie, nie filtrują żadnych informacji, nie bazują na tych sprawdzonych, a ja w tej książce poświęciłem kawał czasu na to, żeby te wszystkie, które tam są, porażające rewelacje, które ty, Michał, znasz, bo jesteś gościem, który ten temat wydobył,

Boleję nad tym, że w szkołach polskich nie uczy się promptowania. Czy wiesz, co taką dygresję zrobię, Michał? Mam klienta, który, jeden z nich jest w Kalifornii, w jednej z dużych amerykańskich korporacji technologicznych, Big Techów pracuje, a drugi pracuje na uczelni w Norwegii. Jest pracownikiem na Postdocu. I jak zaczęła się ta taka już rewolucja AI-owa, to w Polsce napotykałem artykuły na zasadzie bunt maszyn. Bójmy się. Bójmy się. Uważajmy, a wiesz co zrobiły władze na uczelni w Bergen, tam gdzie jest ten mój klient? Wszystkim studentom wykupili darmowy dostęp do narzędzia, żeby się uczyli. I to jest ta różnica, że my dalej się boimy tej sztucznej inteligencji, a ja o niej mówię nie dlatego, że tutaj ma to jakąś wielką wartość w tej naszej rozmowie, ale dlatego, że chciałbym wszystkim zasugerować...

I Krzysiek Brzuska w mojej książce ma swój rozdział i on opowiada bardzo barwnie o styku polityki i biznesu alkoholowego. Michał Groza. Groza. Znaczy nam się w głowie nie mieści. W ogóle my naprawdę nic na ten temat nie wiemy. Być może jako, nie wiem, ten, który mnie researchował, sprawdzał, zauważyłeś, że ja często używam słowa kartele alkoholowe, prawda? Nie bez powodu. Mógłbym nazywać to mięciutko lobby alkoholowe. Lobby alkoholowe promuje kredki, nie wiem, cokolwiek. Natomiast kartele inaczej działają. Tak jak działają absolutnie te wszystkie przestrzenie alkoholowe.

I teraz zobacz, ja nagle połączyłem kropki. Mówię, Boże, ja teraz zrozumiałem, dlaczego 90% heroinistów ląduje w alkoholu. Miałeś tutaj gościa, który o tym barwnie opowiadał, ponieważ on mnie przywołał trochę, wiesz, moje nazwisko tutaj w rozmowie z tobą, Michał Koterski. Ja od razu przy okazji tego, że o Michale, no wiesz, ja generalnie o swoich byłych pacjentach nie rozmawiam. Znaczy mam taką świętą zasadę, czy oni biorą dalej, czy nie biorą. Ja w ogóle głosu nie zabieram, ale ponieważ Michał był u ciebie i trochę mnie przywołał, jakby do tablicy przywołał, więc pozwalam sobie o nim jednym zdaniem wspomnieć, dlatego że on jest klasykiem. Po opioidach Alkohol. No przecież tutaj żeście gadali o alkoholu. Ja muszę sprostować jedną rzecz, ponieważ Michał jest osobą publiczną, on jakby nie pracuje tak dogłębnie nad statystyką, ja tak.

Więc muszę tutaj jedną rzecz naprawdę jak najszybciej zweryfikować, ponieważ Michał rzeczywiście w formule wie, że gdzieś dzwonią, ale nie wie, w którym kościele. Tutaj trzeba bezwzględnie zweryfikować jedną bardzo ważną rzecz. Nawet nadaliście tytuł tego odcinka, że 90% alkoholików nie wyjdzie nigdy z alkoholizmu. To jest absolutna nieprawda. To jest kompletna bzdura. Nie wolno takich rzeczy przekazywać, bo to może ludzi zniechęcić. 90% ludzi z problemem alkoholowym... Gdy podejmuje leczenie, przerywa je. To jest zupełnie inny parametr. Natomiast są sztywne dane do wygooglowania, do sprawdzenia, które mówią konkretnie. 1 trzecia ludzi podejmujących leczenie...

I ja się pytam w wywiadzie o jakieś tam nawyki. Pytam się, alkoholu? Nie, no pijesz w porządku. Co to znaczy? Rozwiń. No raz w tygodniu, w weekend, jakiś tam ujskaczek. No ja nie mogę wtedy nie powiedzieć. Przejść obojętnie. Przejść obojętnie, no bo przychodzi do mnie gość, płaci naprawdę niemałe pieniądze za swoje sesje i on oczekuje ode mnie wyników. Ja mówię, wiesz co, zróbmy tak. Na czas pracy ze mną zróbmy eksperyment. Świetnie się składa, że nie jesteś w obsesji alkoholowej. Nie będzie to w takim razie dla ciebie żaden problem. Odstawisz na czas pracy alkohol. Ja ci oświadczam, Michał, to jest po prostu niesamowite. Ja o tym mówię z taką enfazą, bo mnie to strasznie cieszy. Ci ludzie do mnie wracają i mówią, Robert, żałuj, że nie podpisałeś ze mną success fee.

I moja matka, wiesz co? O, mocne. Nie sądziłem, że to tak zagra, wiesz. Moja matka na jednym z sorów powiedziała mi, synek, załatw mi coś, żeby to skrócić. Najkrócej byliśmy 6 godzin na sorze, najdłużej 10 godzin. Ja zacząłem rozmawiać z tymi ludźmi. Pierwsza kolejność to są ci, którzy są z tej listy czerwonej, których jest zagrożone życie. Staruszka? 83 lata, Michał. Kogo obchodzi ta staruszka? Przecież to już jej czas nadszedł. Udziela się pomocy tym, którzy mają dużo mniej i którym krwawią, nie wiem, ręce, bo mają nóż wbity z jakiejś bójki ulicznej.