Reportaże: Miłosierni na ulicy

I tam zaczął się mój nowy początek. Myślę, że takich ludzi jest bardzo dużo. Wiadomo, że jeśli masz pieniądze, możesz sobie coś kupić, możesz się lepiej ubrać, możesz jakoś wyglądać i możesz też opłacić jakieś mieszkanie. No i tak to też się stało. Zacząłem od pracy, zacząłem od takich drobnych rzeczy właśnie, jak własne ubranie, jak... Na początku się ukrywałem, tak? No bo było mi wstyd, było mi wstyd, nie chciałem się pokazywać ludziom, nie mówiłem, gdzie mieszkam, nie mówiłem, jak żyję, nie mówiłem, co straciłem, ale... Ale właśnie to spowodowało taką pierwszą nadzieję, czyli praca. Tak się tego mocno uchwyciłem, że znalazłem na internecie właśnie wspólnotę Miasto Ocalenia. Jestem osobą zaangażowaną bardzo mocno w mobilny kościół, ponieważ ja się w ogóle nie uśmiechałem, słuchajcie.

Te grupy czasem rywalizują. Jesteśmy grupą katolicką. Dzisiaj kościół protestancki w Dąbrowie o godzinie 14 raz w tygodniu też rozdaje. Wiem, bo jeżdżę do domu, mieszkam w Dąbrowie. W Dąbrowie jeden z protestanckich kościół rozkłada podobnie, tylko może mniejszy bez ubrań, ale też rozdają zupę. Ja sądzę, że nie. To jest ważna przynależność do jakiegoś kościoła. Nie, tu dla Mobilnego nie ma. Tworzymy większości z nas, osób z Miasta Ocalenia, ale też inne wspólności angażujemy. W ostatnim okresie, w momencie, gdy pojawił się biskupa Artur, pojawiło się siostry zakonne i jeszcze inne osoby, bo ten tak jakby Mobilny bardziej został uwypuklony i zgromadzenie jedno zakonne. Czy Pan chce powiedzieć, że od nowa kościoła, tego kościoła, poprzez takie grupy właśnie ma miejsce?