Sztukmistrz - Alicja Kulik

Byłem w bardzo bliskim takim kontakcie z taką moją przyjaciółką, koleżanką, którą poznałem paradoksalnie, nie chciałem tam jechać, ale mnie tu ściągnął pod Gdańsk taki rzeźbiarz, który zrobił za pieniądze europejskie plener Włodek Wieczorkiewicz. Ściągnął same wybitne postaci zajmujące się w świecie kaleckim sztuką, czyli tych malujących ustami, tych malujących nogami, tych rzeźbiących też Bez oczu do mnie zadzwonił, czy ja bym nie przyjechał i nie pomógł mu, bo on nie ma pojęcia w ogóle o tym świecie. Ja powiedziałem, że nie chcę się, ja uciekałem od tego świata, uciekłem przede wszystkim od tego PZN-u, od tego PFRON-u, ale pojechałem w końcu i tam poznałem takich ludzi, że no głowa mała, którzy po prostu mimo wszystko nauczyli się w tej sytuacji przede wszystkim robić coś.

I ktoś sypnął tam i ten cały przewodniczący komisji, powiedział, że ten człowiek nie widzi. Mnie się przestraszył pan profesor z Torunia. Powiedział, że to jest niemożliwe, ale ja się o tym dowiedziałem, wie pani, kiedy? Po latach, bo ci ludzie bali się, że to będzie z tego wielka chryja, bo znali, że mają skłonność do robienia rozpierdóch, nie? To dopiero się w czasie dowiedziałem. Odebrali mnie do Grand Prix. Dostałem tylko pierwszą nagrodę w dziale rzeźby. Jak się człowiek potyka na czymś takim, nie? To się odechciewa robić, nie? Nie, naprawdę? Pani nie widzi?