Sztukmistrz - Alicja Kulik

Kilka miesięcy to trwało. Jak wracałem do domu, to jakieś miałem problemy takie, jakieś migotania, jakieś... Tutaj nikt nie potrafił mi powiedzieć, co się dzieje. Ja, będąc ostatni raz w Stanach na konkursie, Bo ja lubiłem rzeźby w śniegu, tą taką monumentalną. Zacząłem jeździć pierwszy raz do Finlandii na początku lat 80., a potem dostawałem zaproszenia z całego świata i tak zrobiłem ekipę taką trzyosobową. No w każdym razie tam już tak dosyć desperacko zostałem tam zaprowadzony przez moich znajomych ze Stanów. Tam troszkę mnie wspomogli finansowo i w tej klinice zrobili mi takie porządne badania. Na owe czasy to rewelacja, bo to właśnie już... Dostałem potem ten taki pakiet ze Stanów dwa czy trzy miesiące później i już wtedy z wyrokiem.

Dobrze, gdzie ja jestem? Tu jestem, tak? Gdzieś tutaj. Chce Pani zobaczyć, jakie płyty? Chcę. Wszystkie różne. Tu są całe szuflady płyt. Gdzieś jakiś taki box Deilisa, Milesa. I to w analogach. W domu mam taką ścianę całą analogów, kilka tysięcy płyt. U mnie zawsze był gramofon. Jak się zaczęły kompakty, ja się nigdy nie wzbywałem, tylko zacząłem wyjeżdżać. Pierwszy raz byłem autostopem w Hiszpanii, w Walencji w 1979 roku. To tam gdzieś po drodze pracowałem, to przywiozłem płyty. Także mam multum, masę płyt.

No nie szkodzi, ja chyba sobie spóźniłem się troszkę. Już się robi. Nawet ciepło jest tutaj. Patrzę. Ja bym wszedł po tym samym... Proszę, a teraz przed nami dwa stopnie. Po schodach nie. Tu jest taki też podjazd. Nie ma. Nie ma? Nie ma. Absolutnie? Naprawdę absolutnie nie ma. Ja nie wejdę tutaj. Nie dam rady. Słuchaj, a tu nie ma Trudno mi powiedzieć.

Projektowałem, robiłem model i nadzorowałem wieszanie tego na takim murze. A potem tak Starzałem się zorientować, co mogę robić. No to się okazało, że tutaj jest taka spółdzielnia inwalidów, że mogę tam się zapisać na robienie szczotek albo jakichś innych drobiazgów. Był taki moment jakiś, jak już się rzeczywiście kiepsko czułem z tym wszystkim, przecież siedziałem w domu, nie? I myślałem, kurde, co to dalej będzie? Po prostu to była jakaś tragedia. Zupełnie nie potrafiłem sobie z tym poradzić. Zdobyłem jakąś nadwagę, bo to, wie pani, stres to i alkohol czasem i to zajadanie tego stresu. A to jakieś podsuwali mi pomysły, a to na Kubie podobno operują.

A tu jest wyjście na tą stronę, którą my mieliśmy. Chce pani zobaczyć? Trochę mi się... Buneczki są wszędzie, tak? Tak. Wie pani co, bo ja tu czasem jak otworzę, albo jest nie zamknięte, ludzie potrafią tu wchodzić bez pukania, nie? Tu jeszcze mam różne klucze przecież. Bo to jest dawna bożnica menonicka. To jak się wyżarli już tutaj i mieli, zaczęli mieć duże pieniądze na tych, na tych... To sobie wykupili to w mieście, bo oni mogli mieć swoje kościoły tylko poza murami, nie? Tak, jest napisane. Dom Modlitwy Menonitów.

Dawny Dom Modlitwy Menonitów. Kamienica o manierystycznej dekoracji fasady z przełomu XVI-XVII wieku. Jedna z nielicznych fasad domów staromiejskich, która ocalała ze zniszczeń ostatniej wojny. W 1590 roku menonici elbląscy uzyskali zgodę na urządzenie w niej spotkań modlitewnych. Spotkania odbywały się w sali na piętrze. Ten kościół ukryty, w cudzysłowie, służył społeczności menonickiej do 1900 roku. Gdzie pani jest? Aha. Ci ludzie się pokali w głowę, nie? Jak to kupowałem? Po prostu w takie, w takie barachło. Ale przyszedłem tutaj i byłem u siebie już.