Sztukmistrz - Alicja Kulik

Takie rzeczy to mi się zdarzały jak miałem 18 lat. Nie wiem, to jakoś tak nie chciałbym tego określenia nadużywać. Szczęście to było, jak jeździłem na piaski od 60-tych lat. Jeszcze szosy nie było. Nam jeżdżali po raz pierwszy na wakacje i tam żeśmy z bratem w takim aluminiowej skorupie od autobusu takiego SAN mieszkali. Mieliśmy miskę do mycia, łóżka dwa i moim młodszym bratem, nas dwóch było, żeśmy tam urzędowali aż do połowy lat 70-tych. Szczęście było, jak szedłem sobie po południu, Plażą do Krynicy Morskiej, kilkanaście kilometrów i wielkie fale szalały i sobie dyrygowałem falami i sobie śpiewałem tam.

Dla siebie samego. Dlatego, żeby sobie samemu udowodnić i wszystkim tym, którzy tam byli, że jestem żywy, jeszcze kopię. Bardzo mi to pomogło. Te dwie literki przed nazwiskiem, to było coś takiego jak Baron Munchausen wyciągnął się za własne włosy z bagna. To tak było właśnie ze mną, że w ten sposób ja się uruchomiłem. Każdej pracy podejmowałem tutaj. Mam tutaj zrealizowane dwa pomniki w mieście. Oświęcenie Jelończyk Wielki i tablicę taką kilkumetrową na takim pomniku ofiar grudnia z Brązu.

I ktoś sypnął tam i ten cały przewodniczący komisji, powiedział, że ten człowiek nie widzi. Mnie się przestraszył pan profesor z Torunia. Powiedział, że to jest niemożliwe, ale ja się o tym dowiedziałem, wie pani, kiedy? Po latach, bo ci ludzie bali się, że to będzie z tego wielka chryja, bo znali, że mają skłonność do robienia rozpierdóch, nie? To dopiero się w czasie dowiedziałem. Odebrali mnie do Grand Prix. Dostałem tylko pierwszą nagrodę w dziale rzeźby. Jak się człowiek potyka na czymś takim, nie? To się odechciewa robić, nie? Nie, naprawdę? Pani nie widzi?