Prosta historia - Alicja Kulik

Patrzy tak, to ma ludka. Przewitałam się. Co ta pani gra? Tak. Nie widać, a słychać. Nie widać, a słychać. A ksiądz Koźmicki mówi, bo to tylko tu gra, proszę księdza biskupa. No wiem, w Babiaku. Boże, jak ona się wyrabia. No to tak podpasowali księża mszę, żeby ja mogła wyrobić się. No mówię, to teraz wydam prawozdanie ze śpiewu. Od razu. Wy tu lepiej śpiewacie w Gdalinie, jak u nas w katedrze w Olsztynie. Pewnie wie, jak mnie podniosło na duchu.

Płakałam przy tym, przyjechał wójt. Piękne takie słowa, takie płynęły z ust ich, z probosza, tu wszystkie mi się podpisali Panie. Niech dobry Bóg otacza Panią miłością i troską, darząc zrojem wszelkich łask przez dalsze lata, a Matka Przynajświętsza chroni płaszczem swej opieki i pomaga wzrastać w wierze, nadziei i miłości. Ja teraz tylko proszę Boga o zdrowie. Pójść do dzieci, ciężary mnie być. I chcę służyć temu kościołowi do końca w mojej dni. No cześć. A gdzie klucze, panie Aniu?

W Hucie Miedzi. Glogów. Bardzo miło. Jak dziś pamiętam, Boże, krzesełko te. Ono mnie dało. Ono mnie dało naprawdę do zrozumienia. Coś, coś było. Tak przyglądał się ksiądz i mówił, ale ona ma talent. Ona takty wybija, to coś śpiewa.