Między wojną a tradycją - Hanna Wasilewska

To był taki rytuał dla nas, bo dopóki dzieci śpią, jedna do przedszkoli miała iść, druga do szkoły. I jak zawsze telefon, wiadomości, co się dzieje i tutaj przeczytałam. Później zaczynam pisać do grupy w szkole, co się dzieje, czy warto iść do szkoły. I już gdzieś tam za godzinę, półtora zaczęli odpowiadać, że dzisiaj ni szkoła, ni przedszkola nie pracują. Największy szok to był u Zlaty. Te takie oczy nigdy w życiu nie zapomnę. Zlata wstawała w nocy i to taki był strach. Miałam lat 12. Jeszcze wtedy nie wierzyłam tak do końca.

U nas w Olsztynie jest taka polska rodzina, nasze ptasiki, my tak nazywamy ich. To jest koleżanka ze szkoły Zlaty i jej rodzina przyjęła nas od pierwszego dnia i na wszystkie takie święta nigdy nie zostawiają nas samych. Boże Narodzenia, Wielkanoc i to było zawsze odczuwać, kiedy nigdy nie było tak, że robimy tak, jak robimy, bo u nas tutaj jest duża rodzina, a wy tylko do nas przychodzicie i spojrzycie na to wszystko. Nie! Oni zawsze pytają każdego roku, a jak jest w Ukrainie, Ty przygotujesz coś swoje, u nas będzie swoje i tak, żeby to było razem.

A w zeszłym roku? Nie było, ale byliśmy właśnie u rodziny, u wcześniej wspomnianych ptasików. Też bardzo lubimy ich rodzinę. Spędziliśmy fajny wieczór z polskimi tradycjami. No i było po prostu dobrze. Pierniki robione są razem, już trzeci rok z kolei. Z Towarnickim. Oczywiście, znaczy my inaczej nazywamy. To jest rodzina z Laciszy w naszym nazewnictwie. To jest wszystko laty, tak. Dlatego, że Zlata trafiła do nas pierwsza przez Zosię i powiem, że ja byłam po prostu zachwycona tą młodą osobą, zresztą nadam jestem. To jest bardzo mądra dziewczyna, bardzo inteligentna, nie bała się rozmawiać z dorosłymi, co jest też ważne, bo bardzo często dzieciaki nie chcą z nami w ogóle rozmawiać, natomiast Zlata jest bardzo otwarta i była taka.

No i jak Zosia się z nią zaprzyjaźniła, to bardzo nam się to spodobało. No i później się okazało, że przychodzą pierwszym Mikołajkiem. Mamy taki zwyczaj, że pieczemy po prostu świąteczne pierniki. I nie wiem, czy to był pomysł Zosi czy mój, że może byśmy Zlatę zaprosili na te pierniki. A później to Zosi mówi, Zosia, ale tylko Zlatę? No przecież jest z mamą i jeszcze jest z młodszą siostrą z tego, co ona nam tutaj opowiadała. No i tak w ten sposób po raz pierwszy cała trójka dziewczyn Towarnickiej do nas po prostu trafiła. No i dziewczyny się tak jakby wplotły w nasze życie, że się spotykamy. Po prostu. Z czym idziecie do ptasików? Kucia musi być. Zawsze chodzimy z kucią. Jak robisz kutię? Zboże, miód, orzechy.

To mnie boli, bo ja chcę, żeby to wszystko, te tradycje jeszcze trzymały, żeby nie uciekły, bo ona też uczy się w szkole. Chodzi na religię, ona to słyszy jak w Polsce. Ja chcę, żeby ona uczyła jak w Polsce, żeby porównywać, żeby rozumieć, ale ja chcę, żeby ona zawsze miała coś swoje. Kochać swoje, ale też szanować obce, uczy Julia swoje dzieci. Więc polskie tradycje na święta też są. Zaczynam od tych pierników. Które zawsze pieczemy. Teraz zawsze od trzech lat. Ze zlaciszami naszymi, tak? Jest mnóstwo radości przy tym. Dom tętni piosenkami z dzwoneczkami. I oczywiście panie starsze pod tytułem Zlata i Zosia już gdzieś tam próbują nam, jak nam pomogą, to one już na spacer później idą.