Małgorzata Sawicka "Ogród pełen ludzi"

Więc mam na to jakiś wpływ. No bo jakby mnie zdenerwowała, to powinienem wziąć siekierę i ją wyciąć, bo on jej psuje. Nie, nie ma na siebie roślin, tylko tak w miarę, żeby i dawała szansę satysfakcji mnie i tamtym roślinom, które tuż za nią rosną. pochodną sukcesu, ujmę to tak obrazowo i niezbyt elegancko, jest ilość szarych komórek. Ludzie inteligentni w każdych warunkach, szczególnie trudnych warunkach, dają sobie lepiej radę. W 1989 roku, w jesieni, albo w 1990 na początku, kiedy zostałem przywrócony do pracy w radio, organizacje zagraniczne organizowały szkolenia dla dziennikarzy polskich.

Nie, nie, trzeba brać ich pod uwagę, bo to są ludzie... o tak niespokojnej twórczej naturze. I ja nie tylko z powodu tych nauk wtedy czerpanych z tych kursów organizowanych przez zachodnich dziennikarzy, ale z potrzeby chyba serca, jak zostałem przywrócony do pracy i powierzono mi redaktora naczelnego Polskiego Radia w Lublinie, no kierowałem się przede wszystkim przydatnością ludzi do pracy. albo potrafią coś robić, albo nie. A mnie nie interesowało to, czy on należał do partii takiej, czy innej. A ci, którzy nam nie donosili, bo ptacy byli, to oni przecież wiedzieli, że nam nie donosili i oni starali się jakoś sami usunąć.

Dwie, trzy godziny czasu, zanim jakoś skondensowaliśmy to do takiej okrojonej objętości. No i ten biuletyn jest drukowany. Ja idę spać, bo taki senny jestem trochę z gorączką. Wstajemy rano. Biuletyn jest wydrukowany. Jednocześnie jest odezwa do Ludowego Wojska Polskiego. Bierzemy biuletyn, bierzemy tą odezwę, znów Janek Wójcicki wynajmuje taksówkę w Świdniku. I mamy zawieźć te materiały do kościoła św. Agnieszki na Kalinie, na Kalinoszczyźnie.

Także ten ogród, być może dla ciebie, dla was, jest ogrodem zieleni, a dla mnie jest ogrodem pełnym ludzi. Bo tak długo żyjemy, jak żyjemy we wspomnieniach. Bo to były piękne postacie, które wniosły w moje życie jakieś bogactwo przez sam fakt, że znalazłem się w ich otoczeniu. Jak patrzę na podwórko radiowe, to słuchaj, co za paradoks. Ludzie, do których się odnosiłem z pełną atencją, bywałem u nich w domu, gdzie się śpiewało pieśni patriotyczne, gdzie się hołubiło legionowe tradycje, tradycje Polskiego Państwa Podziemnego.