Katarzyna Michalak "Piosenka dla Dwunastego Zawodnika"

Niemal każdy z nas zna ten podbórkowy dźwięk. Albo ten domowy. Nie trzeba należeć do fanów piłki nożnej, jest ich na świecie 4 miliardy, aby zauważyć, że sukcesy lokalnej czy narodowej drużyny choćby na chwilę przemieniają nas we wspólnotę. W Lublinie na taki sukces czekaliśmy 32 lata. To jest goal! Goal! Goal! Hejnalisto lubelski! Wychodź, wychodź na balkon ratusza i odgrywaj hejnał, bo to jest historyczna chwila, kiedy motor wraca do piłkarskiej ekstraklasy.

Nieprawdopodobna sprawa. Trzeba tę wieść podawać dalej. Niech ona się rozniesie od czubów po Czechów, przez Kalinowszczyznę, a także na Szerokim, na Konstantynowie. A Orłas na dziesiątej. Motor, motor, motor w piłkarskiej Ekstraklasie. Od roku jestem jedną z kilkunastu tysięcy kibicek i kibiców lubelskiej drużyny. Już od pierwszego oglądanego na żywo meczu wiem, że na arenie Lublin ważne jest nie tylko to, co dzieje się na boisku.

Dorośli i dzieci, których jest całkiem sporo w naszym sektorze F, podnoszą szaliki i śpiewają pieśń, która jest hymnem Motoru Lublin. Tymczasem w loży prasowej Józek Kufel i Adam Rozwałka zaczynają transmisję radiową. ... w piłkarskiej ekstraklasie, ale także w atmosferze tej, która jest na zewnątrz i tutaj na Motor Lublin Arenie. Skąd witają Państwa? I Józef Kufel. Jesteśmy na wypełnionym po brzegi lubelskim obiekcie.

Natomiast później, te lata dziewięćdziesiąte, to już się tak ukształtowało w Polsce, że była ta funkcja gniazdowego. Kuba ma 19 lat. Pochodzi z Włodawy. Kibicował motorowi jeszcze przed wejściem klubu do Ekstraklasy. Na mecz pojechałem w momencie, gdy graliśmy w pierwszej lidze. Miałem taką kiedyś dziewczynę, która powiedziała, że zabierze mnie ze swoim bratem. No i poszliśmy wtedy na sektor rodzinny. No i w ogóle to była taka dla mnie nowość, bo to wszystko było takie inne, nowe. Bo nigdy nie byłem na takim stadionie, na takim meczu. Najwajniejszy dla mnie to nie był sam mecz, tylko to, że doping jakby był prowadzony po lewej stronie.

Czuje się pan takim opiekunem tego tłumu, który przyszedł oglądać widowisko, ale też towarzyszyć sportowcom. Czuję się, ale muszę powiedzieć, że w niższych klasach czułem się bardziej, ponieważ te tak zwane wstępniaki, czyli autorskie programy speakerskie były bardziej moje. Natomiast im jesteśmy bliżej tej doskonałości, czyli Ligi Mistrzów albo podium PKO Band Polskiej Ekstraklasy. Tym bardziej mam spętane ręce albo struny głosowe przez jakieś konspekty, przez jakieś minutówki, przez komunikaty napisane przez medialne władze klubu, gdzie po prostu mam scenariusz postępowania i nie mogę się poza niego wychylić.

Powiedz, jak to było? Główną zasługą było to, że jeździłem na wyjazdy, bo na wyjazdy naprawdę jeździ już, że tak powiem, grupa może nie tyle co zamknięta, ale węższa grupa jeździ niż taka grupa, która chodzi na mecze domowe. No bo na wyjazdy tak średnio jeździ, nie wiem no, 400 osób, średnio. A poza tym ja też dostałem szansę od osób, które prowadzą doping jakby co mecz, dostałem od nich szansę, żeby zagrać na bębnie tak naprawdę na meczu. Pojechaliśmy do Katowic 16 sierpnia, to był wtedy świeżo po tym awansie do Ekstraklasy. Mecz się skończył, no i Jacek tam stoi przy tym bębnie tam na dole, bo to było na dole, stoi i coś tam sobie wystukuje.