Raport o stanie świata - 5 lipca 2025

A zatem z czego się bierze to całe zamieszanie? Tak, to jest, myślę, że wynika przede wszystkim ze zmiany i chęci pokazania nowej polityki migracyjnej Niemiec pod wodzą nowego kanclerza Merza. Merz i cały obóz chadecki w lutym tego roku, idąc do wyborów, mieli dwa przesłania. Pierwsze to było uzdrowienie gospodarki, w której widzą źródło takiego marazmu generalnie w Niemczech, a drugie To był postulat zaostrzenia polityki migracyjnej. I cały szereg działań, które Niemcy przedstawiły, czy Hadecja w trakcie kampanii wyborczej, one odnosiły się m.in. do kwestii ograniczenia świadczeń dla uchodźców, ale także do podpisywania nowych umów z państwami trzecimi, do uregulowania granic zewnętrznych, do ich wzmocnienia.

W tej chwili AFD To poparcie stabilizuje się na około 20% i to właśnie dzięki między innymi bardzo ofensywnej, twardej polityce migracyjnej Merca, to poparcie w ostatnim czasie spadło dla EFD, a wzmocniło się dla Hadecji. I to doceniają również wyborcy Merca. Proszę powiedzieć, czy do podobnych historii dochodzi na granicy czeskiej i szwajcarskiej na przykład? Tak, co do zasady na wszystkich granicach niemieckich dochodzi do tych samych mechanizmów, także z Francją na przykład, co budzi opór w zasadzie wszystkich samorządów przygranicznych. Tutaj ostatnio w zeszłym tygodniu była bardzo ciekawa konferencja prasowa w trakcie spotkania Merza z premierem Luksemburga w Berlinie, który co prawda używając...

efektywny sposób. Natomiast myślę, że to nie rozwiąże tych zasadniczych problemów i tutaj będziemy nadal pod taką presją również po stronie niemieckiej tych najbardziej radykalnych środowisk, które będą wywierały presję na rząd Merca, aby te kontrole jak najdłużej utrzymywać. Zresztą przykład austriacki o tym świadczy, gdzie te kontrole są utrzymywane od 2015 roku. Proszę powiedzieć nieco szerzej, patrząc na sprawę. Czy Niemcy łączą te kropki? To znaczy, czy oni podejmują refleksję na temat tego, że u korzeni tego kryzysu, czy tego pseudokryzysu, czy kryzysu politycznego, który w tej chwili ma miejsce i który właściwie tli się przez ostatnie 10 lat, tkwi to, co stało się w 2014-2015 roku.

Czy pani Merkel jest w Niemczech rozliczana z tego słynnego damy radę? Jeżeli chodzi o tę zmianę, to ona zaszła. Ona wbrew pozorom zaszła w tej polityce migracyjnej nie tylko za tego rządu, czyli za rządu Merca, ale rozpoczęła się już w poprzedniej kadencji, czyli... rząd Scholza poczynił już pewne działania, tylko że on to zupełnie inaczej komunikował. Natomiast dla Merca, który również wewnątrz hadecką pozycję zbudował w opozycji do Merkel, który zresztą był jej głównym rywalem kilkanaście lat temu, to ta polityka migracyjna i zerwanie z tym wir schaffen das, z tą polityką otwartych drzwi, była dla niego i dla obozu związanego z Mercem takim przewodnim tematem.

Czy Niemcy za czasów Merza będą próbowali rozwiązać w stylu Giorgi Meloni, czyli na przykład korzystania z ośrodków migracyjnych za granicą? Tak, to jest jeden z tych elementów, który stoi na agendzie. On zresztą został wpisany do niemieckiej umowy koalicyjnej. I rząd Merca jest zdeterminowany, aby przynajmniej na pewno politycznie pchać tę kwestię do przodu, a także zweryfikować to po raz kolejny, czy to praktycznie jest do zrealizowania. I w tym celu już na początku maja, gdy Merc był z wizytą w Rzymie, to właśnie była to jeden z tematów w rozmowie z Meloni. I w połowie lipca będzie spotkanie również części szefów MSW w Niemczech, m.in.

z Danii, Francji, z Austrii, też zdaje się, że z Polski. I ten temat ma stanąć na agendzie. Jak sprawić, aby wnioski azylowe rozpatrywać poza granicami Unii? Co więcej, aby również w tych państwach można było gwarantować osobom potrzebującym azyl. To jest jeden z takich ważnych elementów rządu Merca. I o jakie kraje tutaj by chodziło? Bo w przypadku Melonii jest Albania, tak? Niemcy na razie nie mówią, nie konkretyzują tego dokładnie, o jakie państwa im chodzi, natomiast na pewno będą się starały to politycznie bardzo wspierać, a nawet inicjować taką debatę w Unii Europejskiej. Prezydencję przejmuje Dania. Jej premier, Mete Fredriksen, jest znana z ostrej polityki migracyjnej.

Nikt już nie kocha Napoleona miłością subiekta rzeckiego. Włosi mają go za grabieżca, Hiszpanie za najeźdźca, Rosjanie dowartościowują się Berezyną, że niby są nie do pokonania u siebie. Na stacjach Waterloo i Trafalgar Londyn gra na nosie Francji. Perfidia Albionu lub błyskotliwa przenikliwość powodowała Orwelem, gdy nadawał imię obmierzłemu knurowi z Animal Farm. Napoleon byłby więc protoplastą Stalina, a rewolucja francuska zwiastunem bolszewickiej? Urażeni Francuzi cenzurowali pierwsze wydania przekładu genialnego dzieła. W La Ferme des Animaux imię naczelnej świni zmieniali na César.

To jest też takie nasze złudzenie, że nam mamy wyobrażenie, że za wielkimi korporacjami cyfrowymi stoją informatycy, inżynierowie i programiści. Coraz częściej stoją po prostu menadżerowie, którzy równie dobrze mogliby pracować w bankowości tak naprawdę, bo tym samym się trochę te firmy rządzą, czym się rządził sektor i rządzi sektor bankowy, sektor wydobywania paliw kopalnych, czyli big oil słynny, wielka farma, big farm, czyli rządzi się zyskiem, podbiciem rynków, wejściem ze swoimi produktami, ze swoimi usługami. I takim przekonaniem tego odbiorcy, konsumenta, użytkownika, że to tylko w tym świecie jest nasze miejsce. Nie ma alternatyw. Alternatywy są takim trudnym, niepotrzebnym wyważaniem otwartych drzwi.