Raport na dziś - 10 czerwca 2026

Witam cię, dzień dobry. Dzień dobry. Amerykanie i Irańczycy dokonują ataków na swoje pozycje. Przy okazji pod ostrzałem znajdują się niektóre kraje zatoki. Izrael atakuje południowy Liban. Hezbollah ostrzeliwuje północny Izrael. W Gazie Izraelczycy kontrolują już 70% strefy. Ciągle dochodzi do wymiany ognia między IDF, Wojskiem Izraelskim, a Hamasem. Trump i jego otoczenie cały czas nas przekonują, że wojna z Iranem skończyła się 8 kwietnia. Porozumienie, które zapewni, że Iran nigdy w życiu nie będzie miał broni jądrowej jest niemal sfinalizowane. I oczywiście przyszłość Bliskiego Wschodu jest różowa według Donalda Trumpa i jego współpracowników.

Z drugiej strony Zjednoczone Emiraty Arabskie. Już coraz bardziej widać spór pomiędzy Arabią Saudyjską a Emiratami. Zjednoczone Emiraty, które szukają porozumienia z Indiami, z Izraelem odeszły w przeszłość próby utworzenia porządku, w którym Izrael odgrywałby centralną rolę, prawda? Wydaje mi się, że sytuacja po tym co się stało po 7 października i to w jaki sposób potem działał Izrael na Bliskim Wschodzie, nie wchodząc tutaj w usprawiedliwianie tych działań, tylko kiedy przeszedł w taki tryb niszczenia status quo, to znaczy uznał, że po tym co się stało po zamachu Hamasu z 7 października, otwiera się okno, w którym można zrealizować maksymalistyczne plany budowy nowego porządku na własną rękę,

Jakby odstawiając na bok porozumienia Abrahamowe. To znaczy, moim zdaniem, z punktu widzenia Izraela, te porozumienia Abrahamowe nie są żadną realną alternatywą. Chociażby z tego względu, że społeczeństwa w krajach, które potencjalnie mogłyby zawrzeć te porozumienia z Izraelem, mogłyby doprowadzić do przewrotów, gdyby ich rządy zawarły takie porozumienie. I że od tego 7 października mamy zupełną przebudowę. To znaczy, Izrael chyba doszedł, nie chyba doszedł, po prostu doszedł do wniosku, Że musi skorzystać z tego okna możliwości, które stwarza mu sytuacja, pretekst w postaci ataku Hamasu, a także prezydentura Donalda Trumpa, żeby jak najwięcej osiągnąć w tej perspektywie odejścia Donalda Trumpa z Białego Domu. No i to jest polityka, którą można by streścić jako jak największe osłabienie wszystkich sąsiednich organizmów państwowych, bo wtedy można w nie ingerować.

No, w strefie gazy to sukcesy odnosi, no już 70% zajmują w tej chwili, według własnych ocen. Nie wiem, czy to już można uznać za sukces, bo tak, wiem o czym mówisz, że to chodzi o przesuwanie... Zaczęło się od 50, po prostu przesuwają tę granicę i ku utrapieniu tych nieszczęsnych Palestyńczyków, którzy tam są, no to nie jest tak, że na tym terenie, na którym nie ma Hamasu osiedlają się Palestyńczycy, prawda? Oni nie przechodzą jakby na ten teren. Izraelczykom nie przychodzi do głowy, żeby stworzyć jakieś miejsce do życia dla tych ludzi, spokojniejsze, prawda? Tak, zresztą nie za bardzo wciąż działa ta powołana przez Donalda Trumpa Rada Pokoju, która miała tym zarządzać i ta komisja technokratyczna, która miała być złożona z Arabów albo po prostu z Palestyńczyków, która miałaby tą strefą zarządzać.

Ale mam wrażenie, że problem Hamasu nie został wcale rozwiązany. Na razie to jest odpychanie sprawy na przyszłość i ściskanie tych ludzi w coraz mniejszym obszarze. No na pewno nie sprawia, że mają oni coraz bardziej umiarkowane poglądy. Opowiedz jeszcze słowo o tym byłym szefie sztabu, Gadi Eisenkocie, który rzeczywiście pojawił się i wygląda na to, że może odegrać znaczącą rolę. Mam wrażenie, że to jest takie powracające marzenie o umiarkowanym polityku, który wchodzi do centrum polityki i zbawia tą izraelską politykę. Takich ludzi już było kilku w ostatnich dekadach. Nie sądzę, żeby się to tym razem udało. To znaczy Netanyahu od początku gra na polaryzację. Jesteśmy my i oni. I chociaż na przykład z takimi politykami jak Lair Lapid i Lapid on ma wiele wspólnego, To jednak próbuje realizować przynajmniej część interesów swoich radykalnie prawicowych koalicjantów i ta polaryzacja jest mu na rękę.