Anemia Sierpowata i Mikrofon: Prodigy – Historia walki artysty z chorobą

Hmm? Trzy-dwa raz? Witajcie w świecie prawdziwego hip-hopu, gdzie słowa mają wagę złota, a rymy są ostrzejsze niż brzytwa. Dziś opowiemy sobie o człowieku, który swoją twórczością wyrył się trwale w annoach muzyki. Prodigy, czyli połowa kultowego duetu Mobb Deep. Od razu na marginesie dodam, nie mylić z zespołem The Prodigy, który swoją drogą robi zaczepistą elektroniczną muzyczkę. Jego historia, w sensie Prodigiego, naszego Prodigiego, dzisiejszego bohatera, to nie tylko kronika sukcesów, ale również opowieść o przetrwaniu i determinacji w obliczu przeciwności losu. Urodzony w muzykalnej rodzinie, od najmłodszych lat zanurzony w rytmach i dźwiękach, Prodigy szybko znalazł swoją ścieżkę w rapie.

Odziedziczył muzyczne geny nie tylko od swoich rodziców. Jego matka śpiewająca w The Crystals i jego ojciec w The Chanters To był tylko początek muzycznej linii rodzinnej. Dziadek Prodigy'ego, Bud Johnson, był saksofonistą, który swoimi czasowymi solówkami mógł roztopić nawet najtwardsze serca, a pradziadek, William Jefferson White, założyciel Morehouse College, był człowiekiem, który edukację stawał na piedestale. W domu Prodigy'ego nuty płynęły z kranu jak najczystsza woda, a talent był dziedziczony jak stary zegarek dziadka. Kolacje? Te były u nich bardziej harmonijne niż chór aniołów, a każdy posiłek mógłby być świętem muzyki.

To już nie były tylko proroctwa. To była deklaracja wojny przeciwko wszystkiemu, co fałszywe w hip-hopie. I wtedy moi drodzy, wtedy przyszła pora na Juvenile Hell. Juvenile Hell? Juvenile. Debiutancki album, który, no cóż, nie odniósł sukcesu jakiego się spodziewano. Ale czy to zniechęciło naszych bohaterów? Ani trochę. Bo potem przyszedł czas na The Infamous. Album, który z miejsca stał się klasykiem. Produkcja tej płyty to prawdziwa opowieść o kreatywności i determinacji. Wydany 25 kwietnia 1995 roku, ten album stał się jednym z kamieni milowych w historii całej kultury hip-hopowej.

Havoc odegrał kluczową rolę w produkcji albumu, tworząc większość bitów, które zdefiniowały jego brzmienie. Q-Tip z A Tribe Called Quest również miał swój udział. Nie tylko jako producent, ale i jako inżynier miksujący, to właśnie on pomógł nadać albumowi jego charakterystyczne, mroczne brzmienie. Tak mroczne, że nawet nietoperze w jaskiniach by się bały. Album był jak przewodnik po ciemnych zakamarkach Nowego Jorku, z tekstami tak głębokimi, że potrzebowałbyś latarki, żeby je przeczytać. Goście na płycie, tacy jak nas, Ray Kwon czy Ghostface Killa, dodali tylko więcej smaku do tej hip-hopowej zupy. Co ciekawe, wiele niewykorzystanych utworów z sesji nagraniowych do Infamous zostało później wydanych jako bonusowe ścieżki na albumie The Infamous Mobb Deep z 2014.

To jak znalezienie starych skarbów na strychu, tylko że zamiast kurzu są tam rymy. Znowu leci samolot. Przerwa nałego picia w tym czasie. To pokazuje, jak wiele materiałów i pomysłów generowali Prodigy i Haywog podczas pracy nad tym przełomowym dziełem. Styl produkcji The Infamous to był hardcore na sterydach, pianino brzmiące jak z horroru, syntezatory, które miały chyba zły dzień, do tego ósemkowe hi-hety i rzadkie filtrowane linie basowe tak głębokie, że ryby z dna oceanu by się zakochały. Ten album to nie tylko kawał historii Mobb Deep, ale i cały rozdział w kronikach hip-hopu, który do dziś jest czytany z podziwem.

I tak oto, panowie i panie, Mobb Deep zapisali się złotymi zgłoskami w kartach historii muzyki. Brawo chłopaki, brawo. Album zyskał uznanie zarówno wśród krytyków, jak i fanów. Survival of the fittest. Te kawałki to już historia muzyki i tak oto chłopaki z Queens Bridge pokazali, że mają moc by stać się jednymi z najważniejszych graczy na scenie. A Prodigy? Prodigy pokazał, że ma głos, który może opowiedzieć historię swojego pokolenia i to właśnie robił.

Wyobrażasz sobie, jakby to było Shook Once w rytmie Shiny Suits? Na szczęście dla kultury hip-hopowej wybrali Loud Records i reszta to historia. Kto wie, co to jest Shiny Suits, ten się w cyrku nie śmieje. O, i jeszcze jedna rzecz. The Infamous miał pierwotnie nazywać się The Lifestyle of the Infamous, no i nazwa została skrócona, ale styl życia, który opisywali w swoich tekstach był niczym nieoszlifowany diament. Surowy, prawdziwy i bezkompromisowy. I tak oto, moi mili, Prodigy i Havoc weszli do gry nie pytając nikogo o pozwolenie. Zostawili po sobie ślad, który do dziś jest wyznacznikiem prawdziwego hip-hopu. I pamiętajcie, historia Mobb Deep to nie tylko historia muzyki, to historia życia na ulicy, historia walki o szacunek.

Także w sumie to może przejdźmy sobie pokrótce przez jego solowe albumy. HNIC To pierwszy solowy album Prodigy'ego i jest to manifest jego unikalnego stylu. Zawierał surowe i bezkompromisowe brzmienie, które były znakiem rozpoznawalnym Mobb Deep, ale jednocześnie pozwolił Prodigy na eksplorację osobistych tematów i pokazanie się jako samodzielny artysta. Utwory takie jak Kipy Toro stały się filmami fanów hardcore'owego rapu. Return of the Mack To album, który Prodigy nagrał w kolaboracji z producentem The Alchemist. Był to powrót do korzeni, do brzmienia, które przyniosło mu sławę. Album był hołdem dla klasycznego nowojorskiego hip-hopu i został ciepło przyjęty przez krytyków.

HNIC Part II . Kontynuacja pierwszego solowego projektu przyniosła jeszcze więcej osobistych opowieści i refleksji na temat życia na ulicy. Album ten pokazał dojrzałość Prodigy'ego jako artysty i jego zdolność do tworzenia głębokich i przemyślanych tekstów. The Bumpy Johnson Album . To kolejny krok w solowej karierze Prodigy'ego. Ponownie współpracował tutaj z The Alchemist, jak przy drugim albumie. I album ten był bardziej eksperymentalny i pozwolił Prodigy'emu na dalsze rozwijanie swojego artystycznego wizerunku. Hegelian Dialectic, The Book of Revelation 2017.

Ostatni album wydany za życia Prodigy. Jest to zbiór filozoficznych i introspektywnych utworów, które odzwierciedlały jego życiowe doświadczenia i poglądy. Album ten pokazał Prodigy'ego jako myśliciela i artystę, który nie bał się poruszać trudnych tematów. Prodigy był nie tylko raperem, ale i wizjonerem, który wpłynął na całe pokolenia artystów hip-hopowych. Jego wpływ na sceny jest nie do przecenienia. Od surowego brzmienia Queensbridge, po głębokie introspektywne teksty. Współpraca z innymi artystami, takimi jak Nas, DJ Premier, The Alchemist czy 50 Cent, Tylko potwierdza jego status ikony hip-hopu. Generalnie relacja Prodigy'ego i Fitzenta to też ciekawa historia, gdyż obaj są z Nowego Jorku i mieli okazję współpracować w kilku różnych projektach.

Nie tylko hip-hopu, ale całej kultury. A teraz trzymajcie się, bo mam dla was ciekawostkę. Po jego śmierci światłodzienne ujrzały nowe kawałki. You Will See to jeden z nich, wydany na albumie The Hegelian Dialectic, The Book of Heroin. Prodigy pracował nad tym materiałem przed śmiercią. A teraz jego słowa znów płyną do nas. Jakby chciał powiedzieć, jestem tu z wami, nie przestałem tworzyć. I tak oto kończymy. Ale pamiętajcie, Prodigy może odszedł, ale jego muzyka, jego słowa, jego duch będą z nami zawsze. Jego historia to przestroga, ale też inspiracja dla tych, którzy chcą iść własną drogą niezależnie od przeszkód. Jego echo to echo I tak oto dotarliśmy do końca dzisiejszego odcinka.

I co jest fajne, to też poznaje na nowo utwory, które milionad temu słuchałem i mam okazję teraz do nich wrócić. Ale tak, utwór, który ja polecam jako mój ulubiony, jest z płyty z 2001 roku i tytuł piosenki ja znam jako Burn, aczkolwiek pełny tytuł to jest Mobb Deep The Learning Burn. Zajebisty, polecam. A ty napisz w komentarzu, No i co? Do następnego. Pa pa.