Anemia Sierpowata i Mikrofon: Prodigy – Historia walki artysty z chorobą

To właśnie te marzenia zaprowadziły go na szczyt hip-hopowej góry Olimp. Przeskoczmy teraz do lat dziewięćdziesiątych. Dziewięćdziesiątych, żeby być poprawnym. Miejsce akcji High School of Art and Design w Manhatań. Tutaj Nasz główny bohater, Prodigy, spotyka gościa, który będzie dla niego bratem w muzyce i w życiu. Hawoka. Hejwoka? Hejwoka. Obaj mają po 18 lat i obaj mają głowy pełne pomysłów. To właśnie w tych szkolnych murach zrodziła się legenda, która przetrwała dekady. Prodigy i Hejwok, czyli Kejuan Mukita, Mukita? Mucita? Nieważne.

Heywok natomiast, choć młodszy, również wykazywał niezwykłe zainteresowanie i talent do produkcji muzycznej. To był człowiek orkiestra, mistrz samplowania. Mógłby z samplera wyciągnąć dźwięki, o których inni mogliby tylko pomarzyć. Płyty winylowe to była dla niego kopalnia złota. W jego rękach stawały się one bronią masowego rażenia na scenie hip-hopowej. Kiedy Heywok puszczał swoje bity, to cały blok czuł to w kościach. Razem tworzyli idealny duet. Prodigy za mikrofonem, Heywok za maszyną, w sensie za mpc-tką. Każdy bit, każdy wers, to była kolejna strona ich historii. Historii, która nie potrzebowała żadnych poprawek, bo była prawdziwa jak betonowe bloki, z których się wywodzili.

To jak znalezienie starych skarbów na strychu, tylko że zamiast kurzu są tam rymy. Znowu leci samolot. Przerwa nałego picia w tym czasie. To pokazuje, jak wiele materiałów i pomysłów generowali Prodigy i Haywog podczas pracy nad tym przełomowym dziełem. Styl produkcji The Infamous to był hardcore na sterydach, pianino brzmiące jak z horroru, syntezatory, które miały chyba zły dzień, do tego ósemkowe hi-hety i rzadkie filtrowane linie basowe tak głębokie, że ryby z dna oceanu by się zakochały. Ten album to nie tylko kawał historii Mobb Deep, ale i cały rozdział w kronikach hip-hopu, który do dziś jest czytany z podziwem.

Zatrzymajmy się na chwilę przy Shock Once Part II. Jest to numer, który rozbił bank na scenie hip-hopu, a jego sukces jest jak wybuch bomby w środku oceanu spokojnego. Roznosi farę po całym świecie. Ten kawałek Mobb Deep to nie tylko muzyka, to historia ulicy Surowa i bez owijania w bawełnę. Geneza tego hitu jest prosto jak Konstrukcja cepa. Heywok i Prodigy chcieli pokazać realia życia na ulicach Queens Bridge i to właśnie im się udało. Wzięli beat, który jest cięższy niż życie więźnia w Alcatraz. Dorzucili do tego teksty, które są ostrzejsze niż brzytwa Al Capone. I voila, stworzyli coś, co trafia w sedno jak strzał z procy. Analiza tekstu pokrótce brzmiłaby tak, że jest to opowieść o przetrwaniu w miejskiej dżungli, gdzie nie ma miejsca na słabości.

No i najlepsze na koniec. Z racji, że najciemniej pod latarnią, to na liście konfliktów znalazł się również Hey Vogue, czyli partner Prodigy'ego z Mobb Deep. Ich relacja nie zawsze była usłana różami. W 2012 Heywog puścił w świat serię tweetów, w których ostro jechał po Prodigim. Czy może teraz wypowiedzieć X-ów, a nie tweetów? Ale tak, Twitter istniał od dawna i tak, jak widać, ktoś już go używał w 2012. Ale dobra, do rzeczy. Heywog zarzucił Prodigiemu, że w trakcie pobytu w więzieniu miał romans z innym mężczyzną. A jak to w rodzinie? Konflikty się zdarzają i mimo tych spięć, Heywog był zniszczony po śmierci Prodigy'ego, mówiąc, że nie może nawet patrzeć na ich wspólne zdjęcia.

To wszystko żyje dalej w nas, w każdym bicie serca, w każdym wersie, który napisał. Prodigy odszedł, ale jego duch, jego pasja, jego geniusz są wieczne. Prodigy to był gość, który zostawił po sobie więcej niż tylko ślady na betonie. Jego wpływ na muzykę to jak pytać o wpływ powietrza na oddychanie. Jego remy były jak graffiti na murach hip-hopu. Nie do zamalowania, nie do zignorowania. Współtworzył wschodnią scenę hip-hopu lat 90. i razem z Heywokiem nadali jej surowy, niepolerowany blask. Prodigy to był ten typ, co nie tylko rapował, ale tworzył słowa, które potem wszyscy powtarzali. A reakcje fanów to były jak tsunami emocji.