Anemia Sierpowata i Mikrofon: Prodigy – Historia walki artysty z chorobą

Hmm? Trzy-dwa raz? Witajcie w świecie prawdziwego hip-hopu, gdzie słowa mają wagę złota, a rymy są ostrzejsze niż brzytwa. Dziś opowiemy sobie o człowieku, który swoją twórczością wyrył się trwale w annoach muzyki. Prodigy, czyli połowa kultowego duetu Mobb Deep. Od razu na marginesie dodam, nie mylić z zespołem The Prodigy, który swoją drogą robi zaczepistą elektroniczną muzyczkę. Jego historia, w sensie Prodigiego, naszego Prodigiego, dzisiejszego bohatera, to nie tylko kronika sukcesów, ale również opowieść o przetrwaniu i determinacji w obliczu przeciwności losu. Urodzony w muzykalnej rodzinie, od najmłodszych lat zanurzony w rytmach i dźwiękach, Prodigy szybko znalazł swoją ścieżkę w rapie.

Tam, na betonowych boiskach, zaczął szlifować swoje rymy, które były ostrzejsze niż noże w kuchni Gordona Ramseya. Jego teksty miały więcej głębi niż jezioro... Jezioro Loch Ness? Jezioro Loch Ness jest jak... głębokie? Nie wiem. Jego teksty miały więcej głębi niż Rów Mariański. O! I były bardziej przejmujące niż finał ulubionego serialu. Młody Albert, zanim stał się Prodigym, był jak hip-hopowy Harry Potter, tylko zamiast czarodziejskiej różdżki miał mikrofon, a zamiast Hogwartu Queensbridge. Jego muzyczne korzenie były tak głębokie, że nawet największy traktor nie wykopałby ich z ziemi. I tak oto, zanim świat poznał Mobb Deep, był po prostu Albertem, człowiekiem z blokowiska, który miał marzenia większe niż konto Billa Gatesa.

Ich spotkanie nie było przypadkowe. Obaj byli zafascynowani hip-hopem i szybko odkryli, że mają podobne wizje na temat tego, jak powinna brzmieć prawdziwa muzyka rap. Wspólna pasja i determinacja w dążeniu do perfekcji sprawiły, że zaczęli oni współpracować, ale zanim zostali Mobb Deep, zaczynali jako Poetical Prophets. Poetical Prophets, dobrze mówię. I coś wam powiem. Nie byle jak zaczynali, już wtedy było widać, że mają to coś. Wspólne jam se... Kuf, a czem to może być truskawkowe? Jam sessions. Wymiana pomysłów i niezliczone godziny spędzone w studiu doprowadziły do powstania ich pierwszych utworów, które zwróciły uwagę lokalnej sceny hip-hopowej.

Ich styl był surowy, bezpośredni i pełen emocji. Co idealnie wpasowywało się w klimat Nowego Jorku lat 90. I tu dochodzimy do momentu, który zmienił wszystko. Zmiana nazwy na Mobb Deep, bo z czasem zrozumieli, że potrzebują bardziej trafnej nazwy, która lepiej odda ich charakter i to, co chcą przekazać swoją muzyką. Tak właśnie narodził się Mobb Deep. Nazwa, która stała się synonimem hardkorowego hip-hopu i która przetrwała próbę czasu jako symbol autentyczności i niezłomności. Ale nie należy zapominać, że Mobb Deep to nie tylko Prodigy i Hey Vogue. To także cała ekipa z Queensbridge, która wspierała ich od początku. Współpraca z takimi artystami jak Nas, Q-Tip czy Big Noid tylko wzmocniła ich pozycję na scenie i pokazała, że są siłą, z którą trzeba się liczyć.

Havoc odegrał kluczową rolę w produkcji albumu, tworząc większość bitów, które zdefiniowały jego brzmienie. Q-Tip z A Tribe Called Quest również miał swój udział. Nie tylko jako producent, ale i jako inżynier miksujący, to właśnie on pomógł nadać albumowi jego charakterystyczne, mroczne brzmienie. Tak mroczne, że nawet nietoperze w jaskiniach by się bały. Album był jak przewodnik po ciemnych zakamarkach Nowego Jorku, z tekstami tak głębokimi, że potrzebowałbyś latarki, żeby je przeczytać. Goście na płycie, tacy jak nas, Ray Kwon czy Ghostface Killa, dodali tylko więcej smaku do tej hip-hopowej zupy. Co ciekawe, wiele niewykorzystanych utworów z sesji nagraniowych do Infamous zostało później wydanych jako bonusowe ścieżki na albumie The Infamous Mobb Deep z 2014.

To jak znalezienie starych skarbów na strychu, tylko że zamiast kurzu są tam rymy. Znowu leci samolot. Przerwa nałego picia w tym czasie. To pokazuje, jak wiele materiałów i pomysłów generowali Prodigy i Haywog podczas pracy nad tym przełomowym dziełem. Styl produkcji The Infamous to był hardcore na sterydach, pianino brzmiące jak z horroru, syntezatory, które miały chyba zły dzień, do tego ósemkowe hi-hety i rzadkie filtrowane linie basowe tak głębokie, że ryby z dna oceanu by się zakochały. Ten album to nie tylko kawał historii Mobb Deep, ale i cały rozdział w kronikach hip-hopu, który do dziś jest czytany z podziwem.

I tak oto, panowie i panie, Mobb Deep zapisali się złotymi zgłoskami w kartach historii muzyki. Brawo chłopaki, brawo. Album zyskał uznanie zarówno wśród krytyków, jak i fanów. Survival of the fittest. Te kawałki to już historia muzyki i tak oto chłopaki z Queens Bridge pokazali, że mają moc by stać się jednymi z najważniejszych graczy na scenie. A Prodigy? Prodigy pokazał, że ma głos, który może opowiedzieć historię swojego pokolenia i to właśnie robił.

Zatrzymajmy się na chwilę przy Shock Once Part II. Jest to numer, który rozbił bank na scenie hip-hopu, a jego sukces jest jak wybuch bomby w środku oceanu spokojnego. Roznosi farę po całym świecie. Ten kawałek Mobb Deep to nie tylko muzyka, to historia ulicy Surowa i bez owijania w bawełnę. Geneza tego hitu jest prosto jak Konstrukcja cepa. Heywok i Prodigy chcieli pokazać realia życia na ulicach Queens Bridge i to właśnie im się udało. Wzięli beat, który jest cięższy niż życie więźnia w Alcatraz. Dorzucili do tego teksty, które są ostrzejsze niż brzytwa Al Capone. I voila, stworzyli coś, co trafia w sedno jak strzał z procy. Analiza tekstu pokrótce brzmiłaby tak, że jest to opowieść o przetrwaniu w miejskiej dżungli, gdzie nie ma miejsca na słabości.

Albo jesteś prawdziwy, albo po prostu wstrząśnięty. Wiesz, chodziło o słowo szuk, w sensie, że od słowa szok, odmiana, to będzie szuk. No i w kontekście całego utworu oznaczało kogoś, kto jest przerażony lub zaniepokojony, w sensie, że nie jest gotowy na trudności i wyzwania, które niesie ze sobą życie na ulicy. To słowo doskonale oddaje klimat utworu, który opowiada o surowej rzeczywistości i konieczności bycia silnym w trudnych warunkach miejskiego życia. A teraz jeszcze coś z zakresu Wiem, że nie wiesz. Mobb Deep prawie podpisał kontrakt ze wtórnią Pavde Diego, czyli jak już słuchacie wcześniejsze odcinki, to wiecie, że było to Bad Boy Records.

Wyobrażasz sobie, jakby to było Shook Once w rytmie Shiny Suits? Na szczęście dla kultury hip-hopowej wybrali Loud Records i reszta to historia. Kto wie, co to jest Shiny Suits, ten się w cyrku nie śmieje. O, i jeszcze jedna rzecz. The Infamous miał pierwotnie nazywać się The Lifestyle of the Infamous, no i nazwa została skrócona, ale styl życia, który opisywali w swoich tekstach był niczym nieoszlifowany diament. Surowy, prawdziwy i bezkompromisowy. I tak oto, moi mili, Prodigy i Havoc weszli do gry nie pytając nikogo o pozwolenie. Zostawili po sobie ślad, który do dziś jest wyznacznikiem prawdziwego hip-hopu. I pamiętajcie, historia Mobb Deep to nie tylko historia muzyki, to historia życia na ulicy, historia walki o szacunek.

I oto by być słyszanym. Historia o sile charakteru, o nieustępliwości i o wierze w swoje umiejętności, które pozwoliły im przejść od anonimowych raperów do legend sceny. I właśnie takie historie pełne determinacji i prawdziwej pasji są esencją hip-hopu. Po pewnym czasie Prodigy postanowił wkroczyć na solową ścieżkę, co zaowocowało serią albumów, które ukształtowały jego indywidualną legendę. Mobb Deep nie rozpadł się w wyniku konfliktu między członkami. Była to raczej naturalna ewolucja ich karier. Chociaż były momenty napięć, jak często bywa w długotrwałych współpracach, Haywalk i Prodigy kontynuowali współpracę aż do śmierci Prodigy'ego w 2017. Kariera solowa Prodigy'ego pozwoliła mu na indywidualne wyróżnienie się i rozwijanie własnego stylu, co przyczyniły się do jego trwałego dziedzictwa w świecie hip-hopu.

Także w sumie to może przejdźmy sobie pokrótce przez jego solowe albumy. HNIC To pierwszy solowy album Prodigy'ego i jest to manifest jego unikalnego stylu. Zawierał surowe i bezkompromisowe brzmienie, które były znakiem rozpoznawalnym Mobb Deep, ale jednocześnie pozwolił Prodigy na eksplorację osobistych tematów i pokazanie się jako samodzielny artysta. Utwory takie jak Kipy Toro stały się filmami fanów hardcore'owego rapu. Return of the Mack To album, który Prodigy nagrał w kolaboracji z producentem The Alchemist. Był to powrót do korzeni, do brzmienia, które przyniosło mu sławę. Album był hołdem dla klasycznego nowojorskiego hip-hopu i został ciepło przyjęty przez krytyków.

Warto też wspomnieć, 50 Cent znany z G-Unit miał wpływ na wiele karier artystów, w tym właśnie Prodigy'ego, poprzez wspólne projekty i wsparcie w branży. Ich relacje w muzyce hip-hop są przykładem jak artyści mogą wzajemnie się inspirować i przyczyniać do wzrostu popularności całego gatunku. W swojej solowej karierze Prodigy nie tylko kontynuował tradycję Mobb Deep, ale też rozwijał własną artystyczną tożsamość. Jego albumy to nie tylko zbiór utworów, ale historie, które opowiadają o życiu, przetrwaniu i sztuce. Prodigy pozostawił po sobie dziedzictwo, które będzie inspiracją dla przyszłych pokoleń artystów hip-hopowych. Jego muzyka, pełna pasji i prawdy, na zawsze pozostanie w kanonie gatunku.

Prodigy nie pozostał dłużny, odpowiadając serią dissów. Ale to nie jedyny konflikt, w którym brał udział. Nas, Tupac, nawet jego własny partner z Mobb Deep, Havoc. Lista jest długa jak kolejka do klubu, gdzie grają najlepsze bitwy freestyle'owe. Kolejny na liście jest wspomniany nas. Człowiek z Queensbridge, który miał swoje 5 minut z Prodigym. W 2001 roku nas wypuścił kawałek Destroy and Rebuild, gdzie zaserwował kilka ciosów pod adresem Prodigy'ego. Ale to nie była zwykła wymiana uprzejmości, bo nas miał swoje powody. Prodigy twierdził w swojej książce, że nas był wściekły, bo Prodigy nagrał numer z Cormacą, Który w swojej zawrotce jechał po Nasie.

Ale to nie wszystko. Bo podobno kumple Nasa z Queensbridge mieli pretensje do Prodigy'ego, że reprezentuje ich dzielnicę mimo, że nie był stamtąd. No i co? Prodigy musiał się dystansować, bo Nas stał ramię w ramię z ludźmi, którzy grozili mu śmiercią. Ale jak to w hip-hopie? Bify się kończą i po wyjściu Prodigy'ego z paki w 2011 panowie się pogodzili. Teraz Tupak. Ten to dopiero miał z Prodigym na pieńku. Wszystko zaczęło się od Snoop Dogga i jego klipu, gdzie kopnął makietę Nowego Jorku. Mobb Deep poczuli się tym urażeni. A Tupak, będąc lojalnym wobec Death Row, dołączył do bifu. Najbardziej znany diss Tupaka, Hit'em Up, to właśnie tam Tupak wziął na celownik Prodigy'ego i jego walkę z Anemią Sierpowatą.

No i najlepsze na koniec. Z racji, że najciemniej pod latarnią, to na liście konfliktów znalazł się również Hey Vogue, czyli partner Prodigy'ego z Mobb Deep. Ich relacja nie zawsze była usłana różami. W 2012 Heywog puścił w świat serię tweetów, w których ostro jechał po Prodigim. Czy może teraz wypowiedzieć X-ów, a nie tweetów? Ale tak, Twitter istniał od dawna i tak, jak widać, ktoś już go używał w 2012. Ale dobra, do rzeczy. Heywog zarzucił Prodigiemu, że w trakcie pobytu w więzieniu miał romans z innym mężczyzną. A jak to w rodzinie? Konflikty się zdarzają i mimo tych spięć, Heywog był zniszczony po śmierci Prodigy'ego, mówiąc, że nie może nawet patrzeć na ich wspólne zdjęcia.

Ich muzyka przetrwała próbę czasu, a ich relacja mimo wszystko pozostaje jednym z najbardziej ikonicznych partnerstw w świecie hip-hopu. Ale Prodigy to nie tylko konflikty i problemy z prawem. To przede wszystkim muzyka. Jego albumy solowe takie jak HNAC pokazały, że ma coś do powiedzenia także poza Mobb Deep, a jego autobiografia pt. My Infamous Life No cóż, to nie jest zwykła autobiografia, to prawdziwa bomba, która wybuchła w świecie hip-hopu, odsłaniając kulisy jego życia i kariery. Także tak, zanurzmy się na chwilę w głąb autobiografii Prodigy'ego, jak już wcześniej wspomniałem tytuł, My Infamous Life i przyjrzyjmy się jego fascynacji... teoriami spiskowymi?

Ale to nie wszystko. Prodigy był też myślicielem, który nie bał się wyrażać swoich kontrowersyjnych poglądów na politykę, iluminatów i różne teorie spiskowe. Był poszukiwaczem prawdy, rzecznikiem tych bezgłosu i przewodnikiem dla każdego dzieciaka z getta. Nawet w obliczu najtrudniejszych sytuacji, ten lojalny głos Mobb Deep był gotów stawić czoła każdemu wyzwaniu. Jego słynne linijki remixu Aylshatya LLQJ z 1995 roku, gdzie po raz pierwszy wspomniał o iluminatach, zapoczątkowały nową szkołę myślenia w hip-hopie. Równie inteligentną i świadomą, co podejrzliwą i paranoiczną. Prodigy mówił o sieci tajemniczych, potężnych osób, które dążą do kontrolowania społeczeństwa, tworząc w cudzysłowie nowy porządek świata pod totalitarnym rządem światowym.

To właśnie te wersje dały początek niekończącym się dyskusjom o wpływie iluminatów na muzykę i rozrywkę. Prodigy był także pionierem w wykorzystaniu internetu do promowania swojej muzyki, kiedy rap internet dopiero się kształtował. Prodigy już korzystał z YouTube'a do premier swoich teledysków i tworzył własną sieć społecznościową dla fanów, aby mogli być z nim w kontakcie podczas jego pobytu w więzieniu. Był oryginalnym rapowym blogerem, który nie bał się mówić wprost o swoich przekonaniach. I tak oto, moi drodzy, Prodigy z Mobb Deep nie tylko pozostawił po sobie dziedzictwo muzyczne, ale także intelektualne. Jego życie i twórczość to dowód na to, że hip-hop to nie tylko muzyka, to kultura, która kształtuje myślenie i otwiera oczy na świat.

Także tak, wielkie dzięki za odsłuchanie. Oczywiście zostaw zasięgową łapkę w górę. Zachęcam do dyskusji w komentarzach. Tu może zrobimy taki segment dla tych, co wytrwali do końca. Ode mnie postaram się wrzucać w każdym odcinku taką polecajkę danego artysty, więc utwór, który jest moim ulubionym z całego Mobb Deep i jednocześnie w ogóle w całym odcinku nie padł tytuł, który polecam sobie odsłuchać, znaczy generalnie to Polecam odsłuchać wszystkie tytuły, które tutaj się pojawiają, bo niestety ze względu na prawa autorskie włączyć ich Wam na podcaście nie mogę. Dlatego każdy tytuł traktujcie jako Wasze zadanie domowe. I tak jako ciekawostkę dodam, że poniekąd ja poznaję niektóre utwory razem z Wami robiąc research od tego podcastu, no bo wiadomo, nie znam wszystkich raperów, wszystkich ich płyt i największych hitów i tak dalej.

I co jest fajne, to też poznaje na nowo utwory, które milionad temu słuchałem i mam okazję teraz do nich wrócić. Ale tak, utwór, który ja polecam jako mój ulubiony, jest z płyty z 2001 roku i tytuł piosenki ja znam jako Burn, aczkolwiek pełny tytuł to jest Mobb Deep The Learning Burn. Zajebisty, polecam. A ty napisz w komentarzu, No i co? Do następnego. Pa pa.