Pokojowy Nobel dla Trumpa? Piotr Witt o paradoksach światowej polityki

Kronika paryska. W Paryżu oczywiście Piotr Witt. Dzień dobry, panie redaktorze. Witam Pana, Panie Prezesie, witam Państwa. W październiku weszliśmy w epokę wielkich nagród. Kandydatów do dobra pokojowego znaliśmy od maja. Było ich 267. Wśród nich najpoważniejszą szansą cieszyło się troje. Greta Thunberg, bo Szwedka za wojnę z klimatem, Władimir Zeleński za wojnę z Rosją i Donald Trump. Dla którego Nobel stanowiłby nagrodę pocieszenia, ponieważ nie otrzymał jej w roku ubiegłym, przedstawiony do nagrody przez państwo Izrael. Wynik poznamy jutro w piątek lub pojutrze. Mimo afer w Komitecie Nobla światowy prestiż nagrody wciąż jest duży.

Moim zdaniem w tym roku powinien ją otrzymać Donald Trump. Jeżeli nie za zasługi dla ludzkości, jak pragnął fundator, to w każdym razie za zasługi dla samego Komitetu Nagrody i dla laureatów. Któż zrobił więcej dla nich jak nie on, prowadząc siedem wojen naraz, co znacznie zwiększyło konsumpcję dynamitu. Brak nagrody dla Leona XIV nas nie rozczaruje. Nie spodziewamy się, aby protestancy Szwedzi mieli nagradać katolickiego papieża. Trump ze swej strony największą szansę miał jako kandydat, kiedy dużo mówił o pokoju i obiecywał zakończyć wojnę na Ukrainie w 24 godziny. Po objęciu władzy mocno rozczarował swoich wyborców i sympatyków, w tym i mnie osobiście.

W ubiegłym roku poparcie Izraela było dla Trumpa niedźwiedzią przysługą. Rekomendacja do nagrody pokojowej przez państwo, które samo jest oskarżone o zbrodnie wojenne, musiało sprowadzić efekt odwrotny od zamierzonego. Pętla zaciska się wokół Netanyahu. Premier Izraela oskarżony jest we własnym kraju o trzy poważne przestępstwa. Prawie się nie zdarza, aby grupa u władzy odgwizdała ditojrę we własnym środowisku. Jeżeli już sprawiedliwość dobiera się rządzącym do skóry, rzucają na pożarcie drobne płotki. Jeżeli zdecydowali się poświęcić premiera, musi wchodzić w grę afera niemożliwa do zatuszowania. Bibi oskarżony o złapownictwo, o oszustwo i o nadużycie władzy.

Nie mogąc utrącić konkurenta w urnę, Lewica sięgnęła po wypróbowaną zagrywkę sądową. Wiceprzewodniczący Zjednoczenia Narodowego Jordan Bardella został oskarżony o antysemityzm na podstawie notatek z 2013 roku. Nie wiadomo, czy rzeczywiście Bardelas porządził te notatki trzynaście lat temu, czy może ktoś inny, ale bez względu na to, jak przedstawia się prawda, zarzuty lewicy mogą okazać się samobójcze. Nigdy państwo Izrael nie było bardziej znienawidzone, jak obecnie. Zarzuty antysemickie w oczach wyborców mogą zagrać raczej na korzyść kandydata, niż mu zaszkodzić. Po drugiej stronie oceanu sojusznik Bibiego Donald Trump nie bardzo może mu pomóc, gdyż jego prezydentura chybocze się niebezpiecznie.

Jego również czeka poważna próba – wybory do kongresu w połowie mandatu 3 listopada. Trump wiele obiecuje. Każdy, kto na niego zagłosuje, dostanie 5 tysięcy dolarów. Dla niego to znaczy na republikanów. A w stanie Aion wybuduje się największą na świecie stanownię, ale wobec kiepskich wyników gospodarczych Piękne projekty budzą odzew umiarkowany. Popularność prezydenta spadła katastrofalnie. 32% zadowolonych Amerykanów wobec 67% niezadowolonych z jego polityki. Zresztą od czasu kampanii prezydenckiej wyborcy podchodzą do wszystkich jego nowych obietnic z rezerwu, a nawet pytają do czego ma służyć stal z ogromnej stanowni, czy do produkcji armat i rakiet, czy do nowej wojny.

Ze swej strony papież Leon XIV nadał mszy świętej w Paryżu charakter masowej manifestacji pokojowej i uczynił ją dostępną dla telewizów amerykańskich, co nie spodobało się wcale Trumpowi. Papież amerykański uprzedził reakcję prezydenta amerykańskiego, mówiąc w drodze do Paryża, ja się nie boję ani Trumpa, ani administracji amerykańskiej. Do usłyszenia.