20.08.2025 Szantowisko - Patryk Pulikowski i Piotr Kowalewicz

Zachodni wiatr, a brzeg gdzieś za rufą został I nagle ktoś, jak papier w bladu Sztorm idzie, a nie Bosman A Bosmanu tylko zapiął płaszcz Zaklął! Ech, ta czerta! Nie daje... ...Żadnych szans. Dziesięć!

Za słony ołowianych chmur, ulewa spadła nagle. Rzucam! A Bosman tylko zapiął płaszcz i zaglął. Ech, to czorta! Nie daje łajbie żadnych szans. No nie wiem.

O pokład znów uderzył deszcz I padał już do rana Piekielnie ciężki to był rejs Szczególnie dla Bosmana Bosman tylko zapiął płaszcz I zaklął Lech do czorta Przedziwne co ten Znysieł ma Dziesięć w skali Boforta Dziesięć w skali Boforta Dziesięć w skali

Wór pełen biznesu od kłódki do dna A teraz kombinuj bracie jak nie zapłacić zła Więc bossman bierze komputer i liczy wzdłuż i wszerz Las Palmas w pulaju, a w sercu jakby dreszcz Bo tu w małkim gaju, no możesz gdybyś chciał Ostatni pociągnąć już traut Za rufą wzrok podąża, jeży się włos Jakieś obce perfumy, zapachów pełen nos Na Santa Catalina ostatnie dolce w ruch Będzie moja dziewczyna miała nowy ciuch Po porcie znowu bliskaje szeregi długich fal Rejs za rufą zostaje, a jednak czegoś żal Może ta mała, co jej kupiłem pierścionek jeszcze pamięta mnie Pamięta?

Niezmierzone stada wielkich ryb pląsają w głębinie. Żal, że wiele dobrych starych łag już na ryby nie popłynie. Jakiś bosman splunął garść. No, koniec palenia! Jeszcze temu zwykłych parę lat nawet wąsów Bosman nie miał. Gdzieś w zaułkach portu grzeje swoje kości, stara łajba, kumpel, łach i brat, wspomnienie młodości. Przeogromny morze cieszy się gwiazdami, rozkoły sędz, ale liczą rzek, owocują bursztynami, niezmierzone stada wielkich ryb.

A nasze kobiety w porcie są, wypatrują swoje oczy od rana do nocy, a wieczorem stawiają w oknach świece zapalone i Mają nadzieję, że to godzin już niewiele. Bosman pierwszy poczuł to, a przy głuchy trochę był. Krzyknął, chłopcy, krynam kadłub drog.