06.08.2025 Szantowisko - Patryk Pulikowski i Piotr Kowalewicz

Piosenki żeglarskie to nasze, tak? Tak, w tym kierunku idziemy. Może tak klasycznie byśmy coś zagrali. Bardzo dobrze. Tak? Chciałby pan? Bardzo. No dobrze, proszę bardzo. Jejku, jejku, mówię wam, jaki rejs za sobą mam. Stary, zardzewiały, śmierdzący wrak na pół roku zastąpił mi świat. W cuchnącej noży rzuciłem fur, tłumyk mi spod nóg szczur. Kuk w mesie rzekł, oto obiad twój, a na stole karakanów rój. Nawet jeden, co miał biały wąs, tylko za mną chodził wciąż. Właził mi do piwa i w szufladzie spał i tam z żoną dzieci miał. Jejku, jejku, no mówię wam, jaki rejs za sobą mam.

Stary, zardzewiały, śmierdzący wrak na pół roku zastąpił mi świat. W piwnicy rzężą z resztką sił, zlany ropą silnik w zęsach gnił. Pił tam z gruby rury księżycowy strój, nawet chief mechanik podstawiał słój mówiąc, gdyby nawet pęktuwał, to ja dalej będę sobie gnał. Jejku, jejku, no mówię wam, jaki rejs za sobą mam. Stary, zardzewiały, śmierdzący wrak na pół roku zastąpił mi świat. Stary w porcie kupił kaset sto Same gołe baby chłopy, no i wiecie co Potem cichcem dopuszczał i czerwony miał łeb I wszyscy mówili, że stary się wściekł Nocą gonił bajkoka, by mu czyścił buty Ale za to miał nasikane do zupy Jejku, jejku, no mówię wam Jaki rejs za sobą mam Stary, zardzewiały, śmierdzący wrak Na pół roku zastąpił mi świat

Już po jakimś czasie, gdzieś po 130 dniach, na środku oceanu zaryliśmy w piach. Ściągała nas Yellow Submarine, a była to kubańska zatoka świn. I były tam manewry NATO statków, tłoga nasz jednemu łobudów bogi. Była nota w ONZ, bo stary znów miał czerwony łeb. Jejku, jejku, jejku, mówię wam, jaki rejs za sobą mam. Stary, zardzewiały, śmierdzący wrak na pół roku zastąpił mi świat. W zaniedbanej radiostacji stół sielony stał, na nim radzik wizję robił, tylko w karty grał. I niemyty, niegolony, no nie lubił pić i ogrywał nas wszystkich do gołej życi. A kiedy nas bierał naszych dolców, furt w pewnym porcie zwiał jak szczur.

Jejku, jejku, mówię wam, jaki rejs za sobą mam. Stary, zardzewiały, śmierdzący wrak na pół roku zastąpił mi świat. Już w powrotnej drodze przyszła wielka mgła Nasz stary tym kaloszem cała naprzygna I kiedy wiatr tęgłe zwiał w Hamburgu przy Kej Nasz statek stał, to stary uknął ten chytry plan Poleciał ćwiczyć na reperpan A ja spokojny stary dzwon Koleją wróciłem do rodzinnych stron Jejku, jejku, jejku mówię wam Jaki rejs za sobą mam Stary zardzewiały śmierdzący wrak Na pół roku zastąpił mi świat

A ja nie wiem, skąd się wziął. Bo nawet worka nie miał z sobą Nie wiem skąd się wziął Tak niepozorną był osobą Nie wiem skąd się wziął W tym kapitańskim salonie Kiedy zruszony ja i on Ściskaliśmy sobie dłonie Nie wiem skąd się wziął Muzyka Największa postać polskiej sceny szantowej w historii nam śpiewała Jerzy Porębski. Bez wątpienia. Jejku, jejku.

Oraz nie wiem skąd się wziął. A ja bym pana zapytał, a skąd pan się wziął tam, gdzie pan był? Bo też pewnie z workiem na plecach i w ogóle. No historia, zdradzimy państwu, to było poza anteną. Tu dzieliłem się z kolegą Patrykiem. reminiscencjami ubiegłego tygodnia. Jejku, ale pan powiedział. Byliśmy w Polańczyku. Nie wiem, to są Bieszczady, czy nie? Nie. Zalew Soliński? Nie. Ja jako zawzięty Bieszczadynik powiem nie. Ale ja byłem tam drugi raz w życiu, dalej jeszcze nie dojechałem. No przepięknie, przepięknie było, chociaż sceny sopockie, nie? Paragony grozy tam nas dopadły. Wrzucał pan w media społecznościowe? Nie, nie, nie. Jak zobaczyłem ile, to nie wchodziłem.