05.08.2025 Uwierz w Muzykę - Karol Kotański

8 i 9 sierpnia. W tym roku na naszej wielkiej scenie w małej wsi biedowo zagrają P.M. Leary, Cinnamon Gum, Soyuz, The Jazz Rock Store, Jim Wisdom, Red Kite oraz The Heliocentrics. Więcej informacji znajdziesz na naszym Instagramie oraz Facebooku. Zabierz przyjaciół i widzimy się w biedowie. I po reklamie. Dzięki za oglądanie!

Sławku, to może przejdźmy powolutku do tych wykonawców zagranicznych, którzy chyba najbardziej powinni, przynajmniej w teorii, wszystkich grzać, rozgrzewać. Rozpoczęliśmy nagraniem norweskiej grupy Red Kite. Ja mam taki przebłysk. Spotkaliśmy się w tamtym roku chyba na Fyre. Pardon, to tu? Tak, dokładnie. I wydaje mi się, że wtedy mówiłeś mi coś o tym, że gdzieś ci po głowie chodzi zaproszenie Elephant Nine, takiego zespołu norweskiego. I co prawda nie udało się zaprosić Elephant Nine, ale jak zacząłem zgłębiać, kim są ci ludzie z Red Kite, to tam są jakieś powiązania z Elephant Nine. Tak, oczywiście. I to takim ściegiem poszło właśnie, jak mówisz. No to opowiadaj.

Elefantów się nie udało z powodu terminowych niestety, bo to już rozmowy od dwóch lat trwały. To jest w ogóle absolutnie jeden z najbardziej ulubionych zespołów jazz rockowych skandynawskich. W ogóle bardzo lubię tą scenę. No ale tam ten hamundzista, klawiszowiec jest bardzo zapracowanym muzykiem w wielu składach gra i niestety Po raz kolejny nie uda się elefantów, ale tutaj mamy wspólny temat, jeśli chodzi o perkusistę, bo Thorstein Lufthus jest perkusistą elefantów i również jest perkusistą Red Kite właśnie. I w sumie takim trochę zarządzającym, bo to głównie z nim się kontaktowałem, jeśli chodzi o booking.

Czyli powiedział, nie mamy pańskiego płaszcza, ale mamy inny i też jest ładny. Aczkolwiek to nie tak, że były rozmowy, no dobra, to przyjedź z jakimś innym zespołem, bo miałem przyjemność posłuchać Red Kite na żywo w Oslo, jak byłem w zeszłym roku i stąd też tutaj właśnie mój wybór. Także to akurat trochę przypadek, że Thorstein i w Elefantach i w Red Kite. bo mega mi się spodobała ich energia wtedy na koncercie, no naprawdę świetne granie. A to powiedz, czego się spodziewać, bo oni opierają swoje brzmienie o tę gitarę barytonową, czyli to jest takie trochę bardziej ponure, bym powiedział, niż taki zwykły jazzrock. Tak, mroczniejsze, trochę takie bardziej psychodeliczne.

też momentami rozlane, bo tam też jest sporo takiej przestrzeni, ale jest ciężko, ogólnie jest ciężko tam czuć ten ciężar i tego bębna, i tego basu takiego pulsującego, ciemnego. Tu w ogóle powiem, że będzie mała zmiana w składzie. bo Red Kite przyjeżdża zamiast klawiszowca, niestety tam jakieś problemy zdrowotne od dłuższego czasu są, przyjeżdża z saksofonem. Także Gisle Johansen to też w sumie legenda norweskiego jazzu i free jazzu zamiast klawiszowca, ale będzie właśnie Evenhelte Hermansen na gitarze barytonowej.

Z kolei on, nie wiem czy kojarzysz taki zespół Bushman Revenge. To też taki bardziej jazzowy jeszcze skład norweski. Z kolei ja stamtąd właśnie znam tego gitarzystę, przed jeszcze Red Kite'em. Więc tu mocno powiązania. Rzekłbym, że trochę jak u nas na trójmiejskiej scenie. Każdy z każdym. Tak, każdy z każdym, więc te wymianki też u nich są takie dość mocne. Jak w modzie na sukces. Dokładnie. Więc tak, tutaj trochę te nazwiska się powielają. No ale super, będzie na pewno energetycznie bardzo. RedKite otwiera nam sobotę, dokładnie. No właśnie, bo ta czasówka wleciała wczoraj, gdyby ktoś nie miał okazji się zapoznać.

Red Kite, też jazz rockowy, też można trochę powiedzieć, że gdzieś ten vintage jest. Basista gra na Wielkim Ampegu, na Fenderze. bębniarz tak samo na vintage'owych bębnach, więc tak w zasadzie tutaj wszystko się skłania w tą stronę takiego oldschoolowego brzmienia. Mimo, że właśnie gatunkowo jest bardzo szeroko, to jest taki wspólny mianownik to brzmienie. I mówimy o artystach z tej dużej sceny, ale chciałem też zagaić o tę scenę leśną. No właśnie, powiedzmy coś o niej, no bo na przykład mamy tutaj kolektyw Kumbia Warszawa. Ta kumbia to jest rzecz, która zyskuje niezwykłą popularność w ostatnich latach. Jakby mam wrażenie, że ta europejska publiczność odkrywa, Polska przede wszystkim, może mówmy tutaj o sobie, a nie o innych, ale Polska publiczność odkrywa kumbię.