Czerwony dywan: Hugo Hubert Gasiul (17.10)

I potem, jak już skończyłem te studia, to oni mówią, dobra, teraz na pewno życie mu dokopię. No i tam coś się stało takiego, że jakaś tam skądś mi spadła z nieba jakieś środki, kupiłem mieszkanie. Dobra, środki się skończą. To na pewno życie mu w końcu dowali. No i wtedy dostałem się do zespołu Wilki. I oni powiedzieli, no ten to zawsze, no tak jak mój kolega Staszek Karpiel-Buecka mówi, takiemu jak ty, to i się bycek ocieli. Więc tak to miałem właśnie takie szczęście i to było faktycznie duże przeżycie dla mnie, dlatego że Byłem młodą osobą świeżo po studiach. Oczywiście grałem w różnych zespołach wcześniej i to się zaczęło od tego, że dostałem zaproszenie na przesłuchanie do zespołu Kaji.

Łatwiej mi było dla kogoś napisać, tak jak właśnie Staszkowi z góry robiłem płytę i kompozycje są moje i większość tekstów, to miałem takie coś dla kogoś, ja sobie go obrazowałem, wchodziłem w taką rolę, jak aktor się wciela w rolę w filmie. A dla siebie jest zawsze najgorzej, no nie bez kozery jest, że szewc bez wód wchodzi, ale... I szukałem jakiegoś takiego koła ratunkowego, który mnie pociągnie i potem sobie być może poradzę z tym. I zadzwoniłem do Rafała, znałem go oczywiście tam z mediów, ale być może nawet się kiedyś tam przecięliśmy i zaproponowałem. On mówi, słuchaj, no to wysyłaj, okej. Od razu był otwarty, on jest taki europejski, wyluzowany facet, dojrzały, fajny gość.