Nowi diakoni

W kościele nie słyszałem zbyt wiele o diakonacie stałym, w ogóle z takim zjawiskiem się nie spotykałem, no i wtedy tym się zainteresowałem. Panie Andrzeju, a u pana? U mnie było tak bardziej naturalnie może. Po prostu byłem członkiem wspólnoty Emanuel i jak to w ruchach charyzmatycznych jest ta potrzeba głoszenia słowa. I mój kolega dobry Roman Wojciechowski wiem, że był już w połowie tego przygotowania do święceń. I tak przyglądając się jemu, pomyślałem sobie, mógłbym również w ten sposób służyć we wspólnocie. Myślałem wtedy bardzo wąsko, wspólnota Emanuele, jakieś funkcje wspierające dla niej.

Tylko powiedziałem, Romku, jak będziesz wiedział, że będzie druga edycja, to daj mi stać. No i Roman mi właśnie w 2013 zgłosił, że już niedługo oświęcenia nasze i I wtedy ja złożyłem w 2014 r. podanie, zostało przyjęte. Właśnie, a jak wygląda przygotowanie do przyjęcia święceń w stopniu diakona, dla diakona stałego? Panie Boguszu, to długo trwało? Tak, no w naszej diecezji to był dość długi, można powiedzieć i żmudny proces, bo biskup postawił nam wymaganie w postaci ukończenia studiów teologicznych. Ja ani Andrzej takich studiów nie mieliśmy, więc to było co najmniej pięcioletnie przygotowanie naukowe, zakończone właśnie obroną pracy i tytułem magistra teologii.