Święcenia diakonatu Pawła Lecha

Niech przystąpi mający przyjąć święcenia diakonatu. Paweł Lech z parafii świętego Michała Archanioła w Karlinie. Jestem. Czcigodny Ojcze, Święta Matka Kościół prosi, abyś tego naszego brata wyświęcił na diakona. Zaświadczam, że uznano go za godnego święceń. Z pomocą Pana Boga i naszego Zbawiciela Jezusa Chrystusa Wybieramy tego naszego brata do stanu diakonatu. Katarzyna Lech, jestem siostrą diakonna Pawła Lech. Czy Pani brat już w dzieciństwie przejawiał jakieś takie sygnały, że być może wybierze taką drogę kształcenia się w seminarium?

Czas taki, żeby się wyciszyć, porządnie pomodlić, żeby spotkać w tym wydarzeniu rzeczywiście Pana Jezusa, który mnie zaprasza do pójścia tą drogą. Trzeba na kilka rzeczy zwrócić uwagę w czasie tych rekolekcji, bo one są nowością od tego momentu dla wyświęconego. Po pierwsze staje się duchownym. Trzeba zwrócić uwagę na to, że duchowny to nie jest ktoś, nie wiem, wyżej od człowieka świeckiego, że stanie się duchownym to nie jest wejście do jakiejś kasty uprzywilejowanych. Bronimy się przed klerykalizmem w Kościele i już na samym początku dla tych właśnie świeżo upieczonych duchownych staramy się im również na to zwrócić uwagę, więc te wątki były, czyli wątek służby, takiej pokory, niewywyższania się. Omawiamy też takie podstawowe posługi diakońskie, ich wymiar duchowy właśnie, no bo diakon będzie głosił słowo Boże, może już mówić kazania, może

Przewodniczyć nabożeństwem, chrzcić, błogosławić małżeństwa, grzebać umarłych. Gotowość techniczna, gotowość intelektualna może jest, bo seminarium do tego przygotowuje diakon Paweł Lech, ale gotowość pod kątem właśnie godności, pewności samego siebie, tego nie ma, ale uważam, wierzę w to, że Duch Święty to wszystko dopełni. I jeżeli ja tylko z czystymi intencjami będę wychodził do służby Kościołowi w swojej posłudze, To ufam, że Duch Święty właśnie to wszystko dopełni. Doda słów podczas homilii, doda słów odwagi, słów pocieszenia podczas pogrzebów. Da też pewną rękę przy udzielaniu komunii świętej chorym. Więc ufam w to i szczególnie w tą Wigilię Zesłania Ducha Świętego. Pokładam swoją nadzieję w Duchu Świętym. Jakie emocje diakonowi towarzyszyły podczas tej ważnej uroczystości i pierwszych takich święceń?

Uczucia dosyć przeciwstawne, bo z jednej strony stres i niepokój, ale z drugiej strony właśnie pokój i radość też. Te uczucia się zderzyły w tym momencie święceń i wybrzmiało we mnie to, że z jednej strony niegodność mnie i ona przemawiała za tym niepokojem i stresem, ale z drugiej strony wielki dar Boży. Ja sobie niczym nie zasłużyłem, ale tak to rozeznałem i tak na szczęście też Kościół to rozeznał i w nim pokładam całą swoją nadzieję, że Kościół mnie tym darem święceń diakonatu obdarza, no i też bierze jakoś odpowiedzialność za to. Ja cieszę się, że mam za sobą taką potęgę jaką jest Kościół, jak jest nasze prezbiterium naszego koszalinistko-kołobrzyskiego kościoła. Ta wspólnota seminaryjna i wykładowcy i inni koledzy klerycy dużym wsparciem diakona otaczali przed tym ważnym momentem?

Ogromnym wsparciem. Ja się nie boję użyć słowa, że to był ocean modlitwy, ocean dobrych słów. Wiem, że o mnie pamiętali. Wiele dobrych słów słyszałem przed rekolekcjami, podczas dochodziło mnie też pozdrowienia. I to było czuć. To nie jest tak, że sam sobie bym z tym poradził, z tym ciężarem, jakim jest przygotowanie się do święceń diakonatu. Ale właśnie sam moment święceń pokazywał mi i dał mi ten pokój, który wynikał właśnie z tego wsparcia moich braci, kleryków, także wspaniałych kapłanów, które nasza diecezja ma. I ja po prostu wiem ogromnie ilości odprawionych mszy świętych mojej intencji. No i to jest zaskakujące, to jest wzruszające i to jest dla mnie, naprawia mnie dumą, że wchodzę w taki kościół.