Radio MORS - Gość Radia MORS – 5 maja 2026

A w XIX wieku w ogóle albo to było takie kołtuństwo, że tego tematu nie poruszano w ogóle. Mężczyznom gorzej było, bo można było iść do więzienia za to, a wobec kobiet była jakaś taka większa tolerancja, ale raczej albo po prostu tolerowano je. Nigdy nikt nie wypomniał Konopnickiej, że żyje z Dulembianką, ani Dulembiance, że żyje z Konopnicką. Gazety pisały, jak one przyjeżdżały do jakiegoś miasta, że przyjechała Konopnicka z nieodłączną Dulembianką, że wyjechały gdzieś w świat. Było tylko tak, że po śmierci Marii Konopnickiej zaczęto wymazywać Dulembiankę z jej życia. Więc tutaj ten temat związku tych dwóch kobiet, po prostu była to rzecz do opisania, bo to się zdarzyło w ich życiu. Natomiast tych sensacji to jednak bardziej

Ciekawa była dla mnie, może nawet nie sensacja, ale jednak bardziej ciekawa była dla mnie właśnie kwestia związana z kościołem, ale też kwestia związana z edukacją, z prowadzeniem gazety. Ja ją sobie odkrywałam cały czas. Tak, bo taki research do takiej książki trwa bardzo długo. Ile pani pracowała nad tą książką o Marii Konopnickiej? W sumie od pierwszego dnia, kiedy wpadłam na pomysł i się dogadałam z wydawcą, że będę to robić, do dnia, kiedy ta książka wyszła, no to minęły trzy lata. Nie jest tak, że ja każdy dzień mojego życia poświęciłam z tych trzech lat na Konopnicką, no bo jeszcze jest Życie poza tym i jeszcze oprócz tego starzeje się bez godności, czyli prowadzę podcast z moją przyjaciółką Ewą Winnicką.

Nie powiem, że go polubiłam osobiście, chociaż potem też, ale zobaczyłam, że jest pełen niuansów i że na pewno warto o nim napisać książkę. A potem to było tak, że już nie chciałam pisać żadnej książki. Dlatego, że pracowałam na etacie w Gazecie Wyborczej, właśnie w dziale reportażu i pisałam reportaże i robienie w tym samym czasie książki, tak jak to było przy księdzu Twardowskim, to nie idzie w parze, to po prostu idzie na wykończenie organizmu. To jakbym pracowała, nie wiem, w kopalni na dwie zmiany bez przerwy. I stwierdziłam, że już nie będę pisać żadnych książek. To się udało, była dobrze przyjęta, sprzedała się, wszystko ok. No ale wydawca drążył, drążył, drążył, więc ja nie szukałam sama tematów, tylko oni mi ciągle podsyłali jakieś. A ja ciągle, że nie, że nie, aż przysłali temat byksińscy. No i tutaj trafiła kosa na kamień, bo uznałam, że to jest ciekawy temat.

Dzięki Tomkowi Beksińskiemu. Natomiast nie wiedziałam na przykład, że oni byli z Sanoka. I jak już się zdecydowałam robić ten temat, to zobaczyłam, że muszę z Sopotu, w którym wtedy mieszkałam, jechać do Sanoka. A to się wtedy jechało naprawdę długo. Nadal się jedzie długo, a wtedy się jechało jeszcze dłużej, bo nie było Pendolino, ani nic takiego. Więc po prostu na miesiąc się przeniosłam do Sanoka, czy nawet pod Sanok. I to z rodziną, czyli w ogóle spełniliśmy marzenie każdego Polaka, żeby rzucić wszystko i przenieść się w Bieszczady. I oczywiście było cudownie. No i to byliśmy Ksińscy. A potem wydawca zapytał za jakiś czas, czy chciałabym napisać książkę o komedzie. A potem... Konopnicka była moja akurat, mój pomysł. A z książkami tymi reporterskimi, czyli z Wojenką jest w 45-tym, to było znowuż tak, że... Ja wtedy jeszcze pracowałam trochę w gazecie i to miałam zrobić w ramach pracy etatu w gazecie, książkę o 45-tym.

Pani redaktor. Pani redaktorze? Dawniej pracowała Pani w Gazecie Wyborczej jako reporterka, obecnie jest Pani bardziej freelancerem. I tak może do tych osób, które nas słuchają, no to jest radio studenckie, więc część z nas, część z naszych słuchaczy być może myśli o pracy freelancera. Jakie są blaski i cienie pracy w ten sposób? Blaski, powiada pan. No, że jesteśmy niezależni, że robimy co chcemy. Wszystko, nikt nam nie może nic kazać. A cienie? Nie jesteśmy ubezpieczeni w ZUS-ie, czyli w razie złamania ręki płacimy, tak jak w amerykańskim szpitalu, koszty.

Bardzo ciężki jest los osoby piszącej i dziennikarza. To nie jest dobry czas na bycie dziennikarzem i nie jest dobry czas na bycie pisarzem. Także jak musicie pisać, to piszcie, bo to się nie da z człowieka tego wyrzucić. I idźcie do tych gazet, do tych radiostacji, do tych telewizji, albo piszcie książki. Natomiast człowiek, który Piszący ma dwie końcówki. Jedną ostrą do pisania, a drugą twardą do kopania, ponieważ no niestety robota reportera to jest ciągłe bycie ocenianym, porównywanym, ale też trzeba mieć twardy tyłek. No właśnie, pisząc na jakiś temat, czy książkę, czy jakiś artykuł, nigdy można usłyszeć temat, że jest temat.

I nawet jeżeli jesteśmy przekonani, że to jest świetne, a to się nie spodobało w gazecie, to powiedzą panu, że się to nie spodobało i już. I nie biorą tego. I nie zapłacą panu. Znaczy, dobra, mam nadzieję, że przemawiam przede wszystkim do pokolenia Z, które jest bezczelne, które bardzo myśli o sobie. Tak, to straszne młode pokolenie. Nie, nie, nie straszne, wspaniałe właśnie. Ja potwornie zazdroszczę wam tego przekonania, że wam się należy. To jest cudowne, nam się nic nie należało. Ja pochodzę z 1972 roku, więc jestem pokoleniem X. Nie jestem milenialsem ani boomerem. Podobno X jest najlepszym pokoleniem. Ale w każdym razie, wychowani w takich, a nie innych warunkach, wiedzieliśmy, że nic nam się nie należy.