Czego nauczył mnie pewien dzień w maju 2011

No i przyszła kolej na piwnicę. Zeszliśmy do piwnicy i tam zobaczyłem to naprawdę. Zobaczyłem morze słoików. Nie dziesiątki, ale setki słoików. Pełne i puste. Puste czekały na grzyby, których od lat już nie zbierał, bo od lat nie jeździł do lasu. Do tego używane gwoździe, powyginane zakrętki, części do samochodu, opony nie od tego samochodu co trzeba. Ubrania znoszone i podarte, których nie umiał wyrzucić, bo przecież mogą się przydać, chociażby na szmaty, chociaż nigdy ich na szmaty nie zaniósł, ani nie zrobił z nich szmat. I tak ładowaliśmy to z siostrą do toreb, takich niebieskich toreb, kojarzycie te z Ikei torby, które przydają się nam przy przeprowadzkach.

To jest wojna na głód, na sądny dzień, na katastrofę, którą ma kiedyś przejść, jakieś zamieszki, pandemie. Okazuje się, że była, ale 10 lat później, po tym dniu, który właśnie wam opisuję. I wtedy śmiałem się z tego zbierania jego przez większość życia. Ale przestałem się śmiać, kiedy stanąłem w tej piwnicy sam z tą torbą z Ikei w ręku. Bo dotarło do mnie tam coś prostego i niewygodnego. Mój ojciec przez całe życie szykował się na katastrofę, która nigdy nie nadeszła. I to, co po nas zostaje w wersji materialnej, mieści się w kilku torbach. U jednych w paru, U innych kilkunastu.

W tych niezniszczalnych torbach z Ikei, w których wszyscy się kiedyś przeprowadzamy. U niektórych to będą kartony, wiem. Ważne jest, że tyle zostaje z całego życia zbierania, dokładania i odkładania na potem. I tak stałem z tym pytaniem, które wraca do mnie dzisiaj. Jaki jest sens gromadzenia tego? Czy jest sens tak zbierać, pędzić, dokładać, kupować kolejne, lepsze rzeczy, bo może się przydadzą, a może pójdę dalej z tym. Bo to w pewnym sensie przekłada się na inną część, stronę naszego życia. Odkładać życie na ten dzień, w którym wreszcie zacznę.