Paradoks
Można wyobrazić go sobie jako supeł w myśleniu, gdyż każe nam przystanąć i uważnie prześledzić drogi, które do niego doprowadziły.
Takie decyzje przerywają ciągłość świata i to jest bardzo ciekawy filozoficzny problem, to znaczy, że Że można przedstawić sobie świat jako procesualny i ciągły, ale ten procesualny i ciągły świat jest w pewnych momentach rozszarpywany właśnie przez ludzkie decyzje, a człowiek nie może nie decydować. To znaczy paradoksalna sytuacja, Taka egzystencjalna człowieka polega na tym, że człowiek musi podejmować decyzje, jest zmuszony podejmować decyzje. I brak decyzji jest również decyzją. Ale to też, skoro Pan mówi o egzystencji, to wydaje mi się, że właśnie paradoks bardzo dobrze pasuje do tych filozofów, których zaliczamy do egzystencjalistów. Dość powiedzieć, czy wspomnieć Kierkegaarda, który właśnie w takim geście obrony wolności szukał tych paradoksów w życiu przeciwko Hegelowi.
No tak, to było klasycznym gestem, który skądinąd w pierwszej połowie XIX wieku w jakimś sensie przypominał ten spór między Hilbertem a Gödlem, o którym wspominałem wcześniej. To znaczy, Hegel tworzył system, który Czy tak jest? To już do dzisiaj hegliści dyskutują, ale powiedzmy, że został odczytany w ten sposób jako system niezwykle deterministyczny. To znaczy taki, w którym poszczególne istnienie nie miało znaczenia, ponieważ cały system właściwie był nosicielem znaczenia i pozycja każdego poszczególnego istnienia, a więc też człowieka, była całkowicie wyznaczona przez jego miejsce w systemie.
Ten determinizm się bardzo Kierkegaardowi nie podobał i on w pewnym sensie użył wiary, wiary chrześcijańskiej w jej zresztą protestanckim wydaniu w taki sposób, że poprzez akt wiary człowiek jak gdyby wyrywa się z tego determinizmu, który Hegel mu narzucał. I ten egzystencjalny akt, który dla Kierkegora był aktem wiary, był też gwarancją wolności. To znaczy, że właśnie poprzez ten akt człowiek wyrywał się z wszelkich determinizmów, również determinizmu historycznego, to znaczy tego, że to historia określa miejsce człowieka.
Pokazano wszystkie 3 dopasowania. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Profesor Andrzej Leder definiuje paradoksy jako rozumowanie zaskakujące, które prowadzi do nielogicznych wniosków.
Profesor Leder omawia paradoks kłamcy, analizując jego strukturę i znaczenie w logice.
Profesor Leder omawia paradoksy w kontekście religii i filozofii, w tym paradoksy wszechmocnego i paradoksy nieskończoności.
Profesor Leder omawia paradoksy związane z przestrzenią i czasem, w tym paradoksy Zenona i paradoksy nieskończoności.
Rozmowa skupia się na paradoksach w filozofii i religii, w tym w Zen i buddyzmie, w fizyce i matematyce, podkreślając ich rolę w głębszym poznaniu i rozumieniu świata.
Rozdziały i streszczenia generowane automatycznie. Pełna transkrypcja nie jest publikowana — wyszukaj frazę, aby zobaczyć dopasowane fragmenty.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.