Paradoks
Można wyobrazić go sobie jako supeł w myśleniu, gdyż każe nam przystanąć i uważnie prześledzić drogi, które do niego doprowadziły.
Dla przykładu. Uszy zająca, no to jest ten Ten wytwór konceptualny nie ma, to znaczy rogi zająca, przepraszam akurat, rogi zająca, nie ma zająca z rogami, ale możemy mówić o zającu z rogami. I teraz mamy jak gdyby problem, czy te rogi zająca to istnieją, czy nie. Bo z jednej strony można powiedzieć, że istnieją, a z drugiej strony nie istnieją. Bo fizycznie nie ma czegoś takiego, prawda, ale możemy konceptualnie mówić, że istnieją, że istnieje coś takiego, bo istnieje koncept. I jak gdyby od tego chciałem przejść właśnie do tych koanów, ponieważ te koany, one skazują nie tylko na paradoks języka, czyli jak gdyby na ograniczenia języka w oddaniu powiedzmy rzeczywistości, ale również na coś innego, co jest jak gdyby poza językiem i do czego, co jak gdyby mówi się w Zen, że Budda przekazał,
Pokazano wszystkie 1 dopasowanie. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Profesor Andrzej Leder definiuje paradoksy jako rozumowanie zaskakujące, które prowadzi do nielogicznych wniosków.
Profesor Leder omawia paradoks kłamcy, analizując jego strukturę i znaczenie w logice.
Profesor Leder omawia paradoksy w kontekście religii i filozofii, w tym paradoksy wszechmocnego i paradoksy nieskończoności.
Profesor Leder omawia paradoksy związane z przestrzenią i czasem, w tym paradoksy Zenona i paradoksy nieskończoności.
Rozmowa skupia się na paradoksach w filozofii i religii, w tym w Zen i buddyzmie, w fizyce i matematyce, podkreślając ich rolę w głębszym poznaniu i rozumieniu świata.
Rozdziały i streszczenia generowane automatycznie. Pełna transkrypcja nie jest publikowana — wyszukaj frazę, aby zobaczyć dopasowane fragmenty.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.